dc6

Rafał Zaorski wchodzi drugiego września do prokuratury w Katowicach, prowadzony przez funkcjonariuszy CBZC, i mówi dziennikarzom jedno zdanie: jestem poszkodowany. Tego samego dnia premier z mównicy sejmowej nazywa go tak zwanym inwestorem, a sąd potwierdza zasadność aresztowania. Sprawa dotyczy giełdy Zondacrypto, na której klienci stracili co najmniej trzysta pięćdziesiąt milionów złotych. Żeby zrozumieć, jak człowiek uważany przez lata za autorytet ląduje w tym miejscu, trzeba się cofnąć do tego, co robił, kiedy jeszcze wszyscy mu wierzyli. Zaorski znał rynek. Naprawdę znał, to nie jest ironia. Umiał czytać wykres, wiedział, jak działa dźwignia, rozumiał, kiedy rynek panikuje. Problem w tym, że dokładnie te same rzeczy umie człowiek, który spędził dziesięć lat przy automacie w kasynie. Zna maszynę, zna jej rytm, zna momenty, w których się opłaca. I wciąż jest graczem, bo cała jego przewaga kończy się w chwili, gdy maszyna się odwraca. Model wyglądał tak. Zaorski pożyczał kapitał od największych ludzi na rynku, ludzi, którzy wierzyli w jego nazwisko. Do tego zbierał pieniądze od społeczności przez tokeny, czyli od tysięcy drobnych wpłacających, którzy wierzyli w to samo nazwisko. Cały ten kapitał szedł na giełdę, w pozycje z dużym ryzykiem. Kiedy pozycja wychodziła, Zaorski mówił o tym głośno, pokazywał zysk, dawał wywiady. Kiedy nie wychodziła, milczał. Z zewnątrz wyglądało to jak seria wygranych, bo przegranych nikt nie widział. Druga warstwa jest ważniejsza niż sama spekulacja. Zaorski publicznie powtarzał, że prawdziwy inwestor zarabia na giełdzie, a wszyscy, którzy sprzedają szkolenia, dzielą się wiedzą za pieniądze albo promują brokerów, są nic niewarci. W tym samym czasie sam promował brokerów, którzy za to płacili. Ankiety w społeczności, które miały pokazywać, komu ludzie ufają, były moderowane. Wcześniej został ukarany za ustawione akcje, czyli za to, że ludzie kupowali, a on na tym zarabiał. Rozjazd między tym, co się mówi, a tym, gdzie płyną pieniądze, to zawsze pierwszy sygnał, że model nie jest tym, za co się podaje. Jak to się kończy, wiedzą dziś wszyscy. Zaorski nie ma rodziny, nie ma życia poza pozycjami, ma za to listę wierzycieli, długi i sprawę w prokuraturze. Ludzie, którzy mu pożyczali, mają pretensje. Ludzie, którzy wpłacali przez tokeny, mają pretensje. Wszyscy mają rację i nikt nie odzyska pieniędzy. I tu jest sedno, dla którego Jacek nagrał ten odcinek. Nie chodzi o kryptowaluty ani o giełdę. Chodzi o to, że w całym tym modelu nie było ani jednej rzeczy zbudowanej na zostanie. Żadnego aktywa, które nie znika razem z kursem. Żadnego biznesu, który działa niezależnie od tego, czy pozycja wyszła. Żadnego fundamentu. Był tylko dreszczyk wygranej, po który wracało się tak długo, aż skończyły się pieniądze cudze. Majątek, który przetrwa odwrócenie rynku, jest nudny. Składa się z rodziny, z biznesu, który przynosi pieniądze bez względu na wykres, i z aktywów, które trzyma się latami, nie tygodniami. Finansowy preppers buduje fundament pod twierdzę, a nie żetony na stole. Zaorski w dniu zatrzymania powiedział, że jest poszkodowany. W pewnym sensie ma rację. Tylko że poszkodował go ten sam człowiek, którego przez lata brano za inwestora.