🎙️ چنته پادکست | همراه با شروان فشندی نوفدی؛ پروژه‌های شکست‌خورده و دستاوردها گفت‌وگویی دربارهٔ کارنامهٔ نوفدی؛ از اهداف و وعده‌ها تا پروژه‌های شکست‌خورده و دستاوردها. 🗓 شنبه ۹ آبان ۱۴۰۵ | ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ ⏰ ساعت ۱۰ صبح به وقت ونکوور و غرب آمریکا | ۲۰:۳۰ به وقت ایران - پخش زنده 📺 پخش زنده از یوتیوب چنته: youtube.com/@ChantehPodcast @GadflyPersia

«فَرّهِ ایزدی» دارد یعنی چه؟ فرّه شکوه و موهبتی بود که پادشاه را شایستهٔ فرمانروایی می‌کرد؛ مثل نوری که با دانایی و دادگری همراه بود. دقت کنید هر دو «دانایی» و «دادگری» بسیار مهم هستند! از شاهپور رضا پهلوی و همه کاسه‌لیسان خواهش می‌کنم، ایشان که خودشون را از پادشاهی کنار گذاشتند تا اطلاع ثانوی. به نظرشون هم احترام می‌گذاریم. التماس می‌کنم، دیگر بیش از این مفاهیم پادشاهی را استفاده نکنید، چون هر چه استفاده کردید مانند مجله فریدون، بیستون، گارد جاویدان و … را همه را به گند کشیدید. همان مفاهیم دموکراتیک خلقی یا حتی ماندلا و گاندی و … استفاده کنید. ریاکار و دورو نباشید. مثل مرد پای حرفتون بایستید. @PahlaviReza @ShahbanouFarah

دوستان، داستان فریدون و ضحاک در شاهنامه بسیار شگفت‌انگیز است؛ داستانی سرشار از مفاهیم عمیق اخلاقی، انسانی و نشانه‌هایی از شکوه فرهنگ و تمدن ایران. نخست، فریدون را در نظر بگیرید. ضحاک پدرش را کشته بود، گاوِ برمایه را که در کودکی از شیرش تغذیه کرده و با آن بزرگ شده بود، از میان برده بود و سال‌ها ظلم و ستم بر مردم روا داشته بود. فریدون با آن‌همه خشم و انگیزهٔ انتقام، هنگامی که فرصت کشتن ضحاک را پیدا کرد، به فرمان سروش، فرستادهٔ ایزدی، از کشتن او دست کشید و به‌جای آن، ضحاک را به بند کشید و در کوه دماوند زندانی کرد. این یعنی حتی در اوج خشم و قدرت، دادگری و فرمان خرد باید بر انتقام غلبه کند. نکتهٔ زیباتر اینکه فریدون سلاح خود را به شکل سر گاو برگزید؛ همان گرز گاوسر معروف، که یادآور گاو برمایه بود؛ حیوانی که در کودکی به او شیر داده و در پرورش او نقش داشته بود. این یعنی قدرشناسی؛ یعنی فراموش نکردن نیکی، حتی اگر آن نیکی از سوی یک حیوان باشد! اما ضحاک، نمونهٔ تمام‌عیار فریبکاری و ریاکاری سیاسی بود. او هجده پسر کاوهٔ آهنگر را از او گرفته بود و تنها یکی باقی مانده بود. هنگامی که کاوه به ستم او اعتراض کرد، ضحاک فرزندش را آزاد کرد؛ اما در مقابل، از کاوه خواست گواهی دهد که او پادشاهی دادگر است! کاوه نه‌تنها زیر بار این فریب نرفت، بلکه آن گواهی را در برابر همگان پاره کرد و علیه بیدادگری ضحاک برخاست. و سرانجام، داستان جمشید! جمشید پادشاهی بود که خدمات بزرگی به ایران کرد؛ از آبادانی و سازندگی گرفته تا گسترش هنرها، پیشه‌ها و سامان دادن به زندگی مردم. اما هنگامی که گرفتار غرور شد، همهٔ دستاوردها را تنها حاصل قدرت خود دانست و فروتنی را از یاد برد، فرّهٔ ایزدی از او روی گرداند. بزرگان و مردم از او فاصله گرفتند و گروهی به ضحاک روی آوردند. سرانجام نیز جمشید به دست همان ضحاک به شکلی هولناک کشته شد. چه درس بزرگی! حتی پادشاهی با آن‌همه خدمت و سازندگی، هنگامی که گرفتار خودبزرگ‌بینی شود و پیوند خود را با مردم و دادگری از دست بدهد، فرّه و مشروعیت فرمانروایی‌اش را از دست می‌دهد. این‌ها صرفاً داستان‌هایی دربارهٔ چند پادشاه افسانه‌ای نیستند؛ بازتاب اندیشه‌ای کهن دربارهٔ دادگری، فروتنی، قدرشناسی، مهار قدرت و مبارزه با بیدادگری‌اند. شاهنامه فقط روایت نبرد پهلوانان نیست؛ گنجینه‌ای از خرد و فرهنگ ایران است. چه میراث درخشانی برای ما ایرانیان!

احمقها اعدام نکنید! جوانان شریف ایران را اعدام نکنید.

امیدوارم روز چهارم آبان روز آریامهر تعطیل رسمی بشه ‌‌و همه جشن بگیریم.