Pinned Tweet
ÇÖZEMEYECEĞİNİZİ DÜŞÜNDÜĞÜNÜZDE ÇÖZEMEZSİNİZ.
Yaşanmış Polisiye Öyküler(Okumak içim linki tıklayınız)
⬇️⬇️⬇️
ercantastekin.blogspot.com/
Ercan Taştekin retweeted
Merhaba Hemşehrilerim
Müsait olanları 29 Kasım 2026 Pazar günü İmza ve Söyleşi (Kendinden Uzaklaşan İnsan ve Toplum) organizasyonuna beklerim.
Ayrıca söyleşi sonrası çay eşliğinde birebir sıcak sohbetimiz devam edecektir.
#Adana #BedelOdeyenler
Ercan Taştekin retweeted
“Yaşamın tek gerçeği insan olabilmek, kalabilmek, ölebilmek. Gerisi uydurulup uydurulup ipe dizilen şeyler.”
Nacre Niketşat
Önceki operasyonlardan ayrı olarak gizlilik içinde yürütülmesi geç kalınmış çok yerinde bir karar. Umarım diğer hatalı yöntemlerden de vazgeçilip sonuca bir an önce ulaşılır…
Gülistan Doku'nun ailesinin avukatı Çimen'den 7'nci dalga operasyon açıklaması: En az 39 kişi gözaltına alındı
t24.com.tr/gundem/gulistan-d…
⬇️apps.apple.com/tr/app/t24/id…
⬇️play.google.com/store/apps/d…
“Yaşamın tek gerçeği insan olabilmek, kalabilmek, ölebilmek. Gerisi uydurulup uydurulup ipe dizilen şeyler.”
Nacre Niketşat
Gerçek bilgiye dayalı ve belgeli olarak “Fon Vurguncuları Listesi”ni açıklayabilirlerse büyük başarı elde ederler.
Umarım böyle bir gelişmenin önünün alınması için sıra dışı olaylar yaşanmaz…
Ercan Taştekin retweeted
Yüzlerce cinayet soruşturmasında görev almış bir polis şefi olarak söylemeliyim ki beni en çok etkileyen olay, ne bir cinayetin işlenişiydi ne de çözüm süreci. Ne yazık ki unutamadığım olay, sıradan görünen bir ölümdü.
Ankara Keçiören’de otuz beş yaşında bir kadın yatağında ölü bulunmuştu. Görevli doktor, ölümünün şüpheli olabileceğini düşünerek bize haber vermişti.
Kadın, on beş yaşındaki çocuğuyla yaşıyordu. Çocuğunu karşıma alıp annesinin son anlarını anlatmasını istedim.
“Annem iki üç gündür çok hastaydı.” dedi. “Sürekli yatağında inliyordu. İnliye inliye öldü.”
“Peki, neden doktora götürmediniz?” diye sordum.
“Kimsemiz yok ki…” dedi. “Paramız da yoktu.”
“Bir komşunuzdan rica edip borç para isteseydin?”
“Geçen sefer istedik. İki üç ay önce de hastalanmıştı. O zaman doktora götürmüştük. Ama hâlâ o borcumuzu ödeyemedik. Bir daha isteyemedim.”
Aradan yaklaşık otuz yıl geçti. Ama o çocuğun sözleri de, gözlerindeki çaresizlik de hâlâ hafızamda. On beş yaşında bir çocuğun, annesinin gözlerinin önünde, hastalıktan ve çaresizlikten kıvranarak ölmesine tanıklık etmesi…
Bir an kendimizi onun yerine koyalım…
30 yıl geçti…
Ne oldu acaba o delikanlıya…
Belki de garibanların paralarını doğrudan veya dolaylı çalanlardan bu yüzden nefret edilmeli…
Bir kez daha aklıma düştü, yazayım dedim.
Ercan Taştekin retweeted
⬇️ 😑... İnsanın Fakirliğe mahkum edilmesi cinayetlerin en korkuncu değil mi ❔
Yüzlerce cinayet soruşturmasında görev almış bir polis şefi olarak söylemeliyim ki beni en çok etkileyen olay, ne bir cinayetin işlenişiydi ne de çözüm süreci. Ne yazık ki unutamadığım olay, sıradan görünen bir ölümdü.
Ankara Keçiören’de otuz beş yaşında bir kadın yatağında ölü bulunmuştu. Görevli doktor, ölümünün şüpheli olabileceğini düşünerek bize haber vermişti.
Kadın, on beş yaşındaki çocuğuyla yaşıyordu. Çocuğunu karşıma alıp annesinin son anlarını anlatmasını istedim.
“Annem iki üç gündür çok hastaydı.” dedi. “Sürekli yatağında inliyordu. İnliye inliye öldü.”
“Peki, neden doktora götürmediniz?” diye sordum.
“Kimsemiz yok ki…” dedi. “Paramız da yoktu.”
“Bir komşunuzdan rica edip borç para isteseydin?”
“Geçen sefer istedik. İki üç ay önce de hastalanmıştı. O zaman doktora götürmüştük. Ama hâlâ o borcumuzu ödeyemedik. Bir daha isteyemedim.”
Aradan yaklaşık otuz yıl geçti. Ama o çocuğun sözleri de, gözlerindeki çaresizlik de hâlâ hafızamda. On beş yaşında bir çocuğun, annesinin gözlerinin önünde, hastalıktan ve çaresizlikten kıvranarak ölmesine tanıklık etmesi…
Bir an kendimizi onun yerine koyalım…
30 yıl geçti…
Ne oldu acaba o delikanlıya…
Belki de garibanların paralarını doğrudan veya dolaylı çalanlardan bu yüzden nefret edilmeli…
Bir kez daha aklıma düştü, yazayım dedim.
Ercan Taştekin retweeted
“Yüzümün Yarısı”, bu bitmeyen konuşmalara kulak veriyor. Yasın, kırılmış dostlukların, yarım kalmış aşkların içinden geçerken insanı yeniden başkasına yaklaştıran o küçük hareketi arıyor: Uzanan bir eli, açılan bir kapıyı, dinlemeye hazır bir yüzü.
(Arka Kapak Yazısı)
Ercan Taştekin retweeted
O sebeple ilahi adalet kavramına pek inanmam.
Adalet, vicdanlı ve cesur insanların sayesinde olur.
Ercan Bey çok güzel söylemiş. Zalime merhamet, mazluma ihanettir.
Yüzlerce cinayet soruşturmasında görev almış bir polis şefi olarak söylemeliyim ki beni en çok etkileyen olay, ne bir cinayetin işlenişiydi ne de çözüm süreci. Ne yazık ki unutamadığım olay, sıradan görünen bir ölümdü.
Ankara Keçiören’de otuz beş yaşında bir kadın yatağında ölü bulunmuştu. Görevli doktor, ölümünün şüpheli olabileceğini düşünerek bize haber vermişti.
Kadın, on beş yaşındaki çocuğuyla yaşıyordu. Çocuğunu karşıma alıp annesinin son anlarını anlatmasını istedim.
“Annem iki üç gündür çok hastaydı.” dedi. “Sürekli yatağında inliyordu. İnliye inliye öldü.”
“Peki, neden doktora götürmediniz?” diye sordum.
“Kimsemiz yok ki…” dedi. “Paramız da yoktu.”
“Bir komşunuzdan rica edip borç para isteseydin?”
“Geçen sefer istedik. İki üç ay önce de hastalanmıştı. O zaman doktora götürmüştük. Ama hâlâ o borcumuzu ödeyemedik. Bir daha isteyemedim.”
Aradan yaklaşık otuz yıl geçti. Ama o çocuğun sözleri de, gözlerindeki çaresizlik de hâlâ hafızamda. On beş yaşında bir çocuğun, annesinin gözlerinin önünde, hastalıktan ve çaresizlikten kıvranarak ölmesine tanıklık etmesi…
Bir an kendimizi onun yerine koyalım…
30 yıl geçti…
Ne oldu acaba o delikanlıya…
Belki de garibanların paralarını doğrudan veya dolaylı çalanlardan bu yüzden nefret edilmeli…
Bir kez daha aklıma düştü, yazayım dedim.
Ercan Taştekin retweeted
İnsan çaresizlikte eli kolu bağlı kalır; tanık olduğu acıyı ömür boyu yüreğinde taşır. Ülkemizde ne yazık ki binlerce sessiz dram var Güvenlik görevliliği yalnızca görev değil, vicdan ve gönül işidir Çünkü bazı acılar unutulmaz, bazı ölümler ise insanlığın vicdanında mahkûm kalır
Yüzlerce cinayet soruşturmasında görev almış bir polis şefi olarak söylemeliyim ki beni en çok etkileyen olay, ne bir cinayetin işlenişiydi ne de çözüm süreci. Ne yazık ki unutamadığım olay, sıradan görünen bir ölümdü.
Ankara Keçiören’de otuz beş yaşında bir kadın yatağında ölü bulunmuştu. Görevli doktor, ölümünün şüpheli olabileceğini düşünerek bize haber vermişti.
Kadın, on beş yaşındaki çocuğuyla yaşıyordu. Çocuğunu karşıma alıp annesinin son anlarını anlatmasını istedim.
“Annem iki üç gündür çok hastaydı.” dedi. “Sürekli yatağında inliyordu. İnliye inliye öldü.”
“Peki, neden doktora götürmediniz?” diye sordum.
“Kimsemiz yok ki…” dedi. “Paramız da yoktu.”
“Bir komşunuzdan rica edip borç para isteseydin?”
“Geçen sefer istedik. İki üç ay önce de hastalanmıştı. O zaman doktora götürmüştük. Ama hâlâ o borcumuzu ödeyemedik. Bir daha isteyemedim.”
Aradan yaklaşık otuz yıl geçti. Ama o çocuğun sözleri de, gözlerindeki çaresizlik de hâlâ hafızamda. On beş yaşında bir çocuğun, annesinin gözlerinin önünde, hastalıktan ve çaresizlikten kıvranarak ölmesine tanıklık etmesi…
Bir an kendimizi onun yerine koyalım…
30 yıl geçti…
Ne oldu acaba o delikanlıya…
Belki de garibanların paralarını doğrudan veya dolaylı çalanlardan bu yüzden nefret edilmeli…
Bir kez daha aklıma düştü, yazayım dedim.
Yüzlerce cinayet soruşturmasında görev almış bir polis şefi olarak söylemeliyim ki beni en çok etkileyen olay, ne bir cinayetin işlenişiydi ne de çözüm süreci. Ne yazık ki unutamadığım olay, sıradan görünen bir ölümdü.
Ankara Keçiören’de otuz beş yaşında bir kadın yatağında ölü bulunmuştu. Görevli doktor, ölümünün şüpheli olabileceğini düşünerek bize haber vermişti.
Kadın, on beş yaşındaki çocuğuyla yaşıyordu. Çocuğunu karşıma alıp annesinin son anlarını anlatmasını istedim.
“Annem iki üç gündür çok hastaydı.” dedi. “Sürekli yatağında inliyordu. İnliye inliye öldü.”
“Peki, neden doktora götürmediniz?” diye sordum.
“Kimsemiz yok ki…” dedi. “Paramız da yoktu.”
“Bir komşunuzdan rica edip borç para isteseydin?”
“Geçen sefer istedik. İki üç ay önce de hastalanmıştı. O zaman doktora götürmüştük. Ama hâlâ o borcumuzu ödeyemedik. Bir daha isteyemedim.”
Aradan yaklaşık otuz yıl geçti. Ama o çocuğun sözleri de, gözlerindeki çaresizlik de hâlâ hafızamda. On beş yaşında bir çocuğun, annesinin gözlerinin önünde, hastalıktan ve çaresizlikten kıvranarak ölmesine tanıklık etmesi…
Bir an kendimizi onun yerine koyalım…
30 yıl geçti…
Ne oldu acaba o delikanlıya…
Belki de garibanların paralarını doğrudan veya dolaylı çalanlardan bu yüzden nefret edilmeli…
Bir kez daha aklıma düştü, yazayım dedim.
Ercan Taştekin retweeted
YILDIZ OLMAK YETMEZ, TAKIM OLMAK GEREKİR!
İlk tanıştığımızda oldukça şaşırmıştım. Tıpkı bizim gibi konuşuyor, oturuyor, kalkıyor, espriler yapıyor; kısacası bizden biri gibi davranıyordu. Belçikalı Kevin'dan bahsediyorum. Yaklaşık 17 yıldır Türkiye'de görev yapan, Belçika Büyükelçiliğinde görevli bir polis şefi.
Bir gün, meşhur sorumu ona da sordum:
"Kevin, sence bizim en iyi ve en kötü özelliklerimiz neler?"
Hiç düşünmeden cevap verdi:
"En iyi özelliğiniz, bireysel yeteneklerinizin muhteşem olması. Her biriniz birer yıldızsınız. Ancak organizasyon yeteneğiniz çok kötü. Hem de çok, çok kötü!"
Bu sözleri söylerken ne kadar ciddi olduğunu hatırlıyorum. Aradan zaman geçmesine rağmen söyledikleri hâlâ aklımda.
Aslında önemli bir noktaya parmak basmıştı. Çünkü bireysel yetenek, insanı öne çıkarabilir ama büyük başarıları tek başına getirmeye yetmez. Organizasyon yeteneği ise farklı becerileri, farklı fikirleri ve farklı güçleri ortak bir hedef doğrultusunda bir araya getirebilmektir.
Birbirinden yetenekli insanların aynı hedefe yönelmesi, birbirini tamamlaması ve gerektiğinde bireysel egolarını bir kenara bırakabilmesi gerekir. Aksi hâlde herkes kendi yıldızını parlatmaya çalışırken ortaya güçlü bir takım çıkmaz.
Dünyada bunun sayısız örneği var. Bazen tek tek baktığınızda rakiplerinden çok daha yetenekli insanlardan oluşan bir topluluk, iyi organize olmuş bir takım karşısında başarısız olabilir. Çünkü başarı, yalnızca yeteneklerin toplamı değil, o yetenekleri doğru zamanda ve doğru yerde kullanabilme becerisidir.
Dün akşam Belçika yenilgi sonrasında Kevin'ın yıllar önce söyledikleri yeniden aklıma geldi.
Ercan Taştekin retweeted
Unutulmanın Gagavuzcası - Karnaval Dergi
karnavaldergi.com/blog/unutu…
YILDIZ OLMAK YETMEZ, TAKIM OLMAK GEREKİR!
İlk tanıştığımızda oldukça şaşırmıştım. Tıpkı bizim gibi konuşuyor, oturuyor, kalkıyor, espriler yapıyor; kısacası bizden biri gibi davranıyordu. Belçikalı Kevin'dan bahsediyorum. Yaklaşık 17 yıldır Türkiye'de görev yapan, Belçika Büyükelçiliğinde görevli bir polis şefi.
Bir gün, meşhur sorumu ona da sordum:
"Kevin, sence bizim en iyi ve en kötü özelliklerimiz neler?"
Hiç düşünmeden cevap verdi:
"En iyi özelliğiniz, bireysel yeteneklerinizin muhteşem olması. Her biriniz birer yıldızsınız. Ancak organizasyon yeteneğiniz çok kötü. Hem de çok, çok kötü!"
Bu sözleri söylerken ne kadar ciddi olduğunu hatırlıyorum. Aradan zaman geçmesine rağmen söyledikleri hâlâ aklımda.
Aslında önemli bir noktaya parmak basmıştı. Çünkü bireysel yetenek, insanı öne çıkarabilir ama büyük başarıları tek başına getirmeye yetmez. Organizasyon yeteneği ise farklı becerileri, farklı fikirleri ve farklı güçleri ortak bir hedef doğrultusunda bir araya getirebilmektir.
Birbirinden yetenekli insanların aynı hedefe yönelmesi, birbirini tamamlaması ve gerektiğinde bireysel egolarını bir kenara bırakabilmesi gerekir. Aksi hâlde herkes kendi yıldızını parlatmaya çalışırken ortaya güçlü bir takım çıkmaz.
Dünyada bunun sayısız örneği var. Bazen tek tek baktığınızda rakiplerinden çok daha yetenekli insanlardan oluşan bir topluluk, iyi organize olmuş bir takım karşısında başarısız olabilir. Çünkü başarı, yalnızca yeteneklerin toplamı değil, o yetenekleri doğru zamanda ve doğru yerde kullanabilme becerisidir.
Dün akşam Belçika yenilgi sonrasında Kevin'ın yıllar önce söyledikleri yeniden aklıma geldi.
Ercan Taştekin retweeted
Edebiyat Haber 2026 Yıl Sonu Soruşturması için iletilen tüm yanıtlar büyük bir özenle yayına hazırlanıyor. 1 Aralık itibarıyla edebiyat dolu, heyecanlı bir maratonda buluşuyoruz.
@EdebiyatHaber
edebiyathaber.net/edebiyat-h…
Canım babam…
11 Kasım 2010’da sonsuzluğa yürüdü.
Çok özlüyorum.
Tüm geçmişlerimizin mekanı cennet olsun…
Ercan Taştekin retweeted
İlk Polisiye Roman Yarışması'nın üçüncüsü için son katılım tarihi iyice yaklaşıyor. Dosyanızı hazırlayın, başvurunuzu yapın. Bu güzel heyecana siz de ortak olun.
Edebiyatımıza yeni yazarlar kazandırma gayesiyle, İzan Yayıncılık işbirliğiyle düzenlediğimiz 3. İlk Polisiye Roman Yarışması başvuruları 31 Aralık gecesi 23.59'da sona eriyor!
✍️ sucustu.net/ilkroman



















