در این اتاق تهی پیکر
انسان مه آلود!
نگاهت به حلقه کدام در آویخته؟ درها بسته
و کلیدشان در تاریکی دور شد.
نسیم از دیوارها میتراود
گلهای قالی میلرزد
ابرها در افق رنگارنگ پرده پر میزنند
باران ستاره اتاقت را پر کرد
و تو در تاریکی گم شدهای
انسان مه آلود!
