ม่ายว๋ายเลี้ยว | ยัยหนูแมวสลิด ( :ﾟ皿ﾟ)

#จินหนัดอาวขง เรื่องหนักใจของคุณหมออนันต์ [2] เรื่องหนักในในวันนี้ทำเอาอนันต์ถึงกับต้องเปิดไวน์ดื่มเมื่อกลับถึงบ้าน ความอยากอาหารหายไปดื้อๆจนทานลงไปแค่นิดเดียว เรื่องของนทีจางหายจากความคิดของเขาไปได้พักใหญ่แล้ว แม้ว่าจะทำให้เขาเจ็บปวดแสนสาหัส แต่จู่ๆในวันที่เขาคิดว่าตัวเองดีขึ้นแล้ว หมอนี่ก็กลับมายืนต่อหน้าเขาหน้าตาเฉย ซ้ำยังอุ้มกระต่ายที่เขาเลี้ยงมากับมือมาด้วย “….” อนันต์เม้มปากทั้งขอบตาร้อนผ่าว ตัวเล็กเป็นกระต่ายที่เขาเอามาเลี้ยงเอง และอนันต์ตัดสินใจจะเลี้ยงตัวเล็กด้วยกันกับนที แต่แล้วจู่ๆวันหนึ่ง พวกเขาก็เลิกกัน และนทีก็พาตัวเล็กไปด้วย อนันต์ไม่เคยรู้เลยว่าหลังจากนั้นตัวเล็กเป็นอย่างไรบ้าง แต่แม้ว่าเขาจะเกลียดนทีแค่ไหนที่ทิ้งกันไป เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายก็รักตัวเล็กไม่แพ้กัน และต้องดูแลเจ้ากระต่ายเป็นอย่างดีแน่ ยิ่งจู่ๆได้กลับมาเจอกันแบบนี้ เขาก็ยิ่งคิดถึงตัวเล็กจนสะอื้นออกมาเบาๆ ระหว่างที่กำลังจิบไวน์เคล้าน้ำตา มือถือของอนันต์ก็ดังขึ้น มันมาจากเบอร์ที่เขาไม่ได้บันทึกไว้ แต่เพราะอาจเป็นผู้ปกครองคนไข้หรือไม่ก็ธุระอย่างอื่น เขาจึงสูดหายใจก่อนกดรับสาย “นายสัตวแพทย์อนันต์ครับ” “..ฮัลโหล พี่อนันต์ พี่อนันต์ใช่มั้ย?” เสียงนั้น... ไม่ต้องเดาให้นานเลยว่าเป็นใคร “นที…” อนันต์ยกมือนวดหว่างคิ้วของตนทันที “นายเอาเบอร์ฉันมาจากไหนเนี่ย” “ก็โทรถามที่โรงพยาบาลสัตว์น่ะสิ” นทีตอบ น้ำเสียงฟังดูร้อนรนอยู่ไม่น้อย “พี่อนันต์ ตัวเล็กน่ะ…ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลก็ไม่ยอมกินอาหารเลย เอาแต่นอนซึม น้ำก็กินแค่นิดเดียว ผม…ผมไม่รู้จะทำยังไงนอกจากโทรหาพี่” “…..” “พี่ช่วยมาดูตัวเล็กหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ให้” “อืม ส่งมา ฉันจะรีบไป” และเมื่อเป็นเรื่องของตัวเล็กที่อนันต์รักไม่ต่างจากลูก อนันต์ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย แม้จะไม่ใช่โรงพยาบาลที่โทรมาตามตัว แต่เขาก็รีบหยิบกระเป๋าเครื่องมือ เรียกรถออกไปหาตัวเล็กที่คอนโดของนทีทันที และแม้ว่าจะต้องเข้าไปในห้องของแฟนเก่า เรื่องนั้นก็ไม่สำคัญสำหรับเขาเช่นกันในตอนนี้ “ตัวเล็กนอนอยู่บนเบาะครับ” นทีว่า และอนันต์ก็รีบเข้าไปดูอาการลูกรักที่นอนซมอยู่ทันที ในชามอาหารข้างๆยังคงมีหญ้าแห้งและอาหารเม็ดอยู่ แปลว่านทีคงพยายามให้อาหารแล้วแต่ตัวเล็กไม่ยอมกิน “ตัวเล็กครับ พ่อมาแล้วนะ” อนันต์เอ่ยเสียงนุ่ม รู้สึกปวดใจที่เห็นลูกรักนอนซม ใบหูที่ลู่กับลำตัวของตัวเล็กกระดิกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของอนันต์ มือเรียวค่อยๆอุ้มตัวเล็กวางบนตัก ไล่จับหาความผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงร้องแต่อย่างใด นทียืนมองอยู่ไม่ห่างออกไปนัก “ตัวเล็กไม่ยอมกินทั้งหญ้าแห้งทั้งอาหารเม็ดเลยครับ เป็นยี่ห้อที่กินตามปกติแท้ๆ” “หนูป่วยตรงไหนรึเปล่าคนดี เมื่อกลางวันยังสบายดีเลยนี่นา” อนันต์จับไม่พบความผิดปกติใดๆ ตัวเล็กกระดิกจมูกไปมา เขาจึงลองหยิบหญ้าแห้งป้อนลูกรัก และพบว่า….. “เอ๊ะ….” “ก็…กินตามปกตินี่นา” และด้วยมือของอนันต์ ตัวเล็กก็เคี้ยวหญ้าแห้งคำแล้วคำเล่าอย่างเอร็ดอร่อย ซ้ำยังกระโดดลงจากตักไปกินน้ำในชาม และกระโดดกลับมาวิ่งไปรอบๆตัวของอนันต์อย่างมีความสุข นายสัตวแพทย์วินิจฉัยได้ในทันที “อะไรกันเนี่ย คิดถึงพ่อนี่เอง” อนันต์อุ้มตัวเล็กขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่ออยู่นอกโรงพยาบาล เขาจึงทำในสิ่งที่อยากทำได้เต็มที่ นั่นคือการกอดหอมเจ้ากระต่ายสีเทา “…พ่อก็คิดถึงหนู คิดถึงมากเลย ตัวเล็ก” “คิดถึงขนาดนั้น ไม่ค้างห้องผมซักหน่อยล่ะ จะได้อยู่กับลุก” อนันต์มองค้อนใส่เจ้าของห้องทันที นทีรีบพูดต่อ “ก็คอยดูตัวเล็กไงครับ เดี๋ยวลูกไม่ยอมกินน้ำกินหญ้าอีก ผมเป็นห่วงแทบแย่” “ไม่ต้องเลย ฉันไม่ได้เลี้ยงมาให้เขาติดคนขนาดนั้น” อนันต์เบ้ปาก “..เกลียดชะมัด ไม่อยากเจอนายอีกแล้วแท้ๆ แต่ถ้าเพื่อตัวเล็ก จะมาหาบ้างก็ได้ เนอะ” และตัวเล็กก็จ้องอนันต์ตอบด้วยดวงตากลมโตของมันราวกับฟังรู้เรื่อง “…หรือไม่ก็ให้ผมไปหาพี่” นทีเอ่ย เขาย่อตัวนั่งลงข้างๆอนันต์ ยื่นมือไปลูบขนตัวเล็ก “…ตัวเล็กมันคิดถึงพี่ จริงๆนะ ผมรู้ว่าเราอาจจะจบกันไม่ดี แต่อย่างน้อยให้ตัวเล็กได้เจอพี่อีกเถอะนะ” และเพราะว่าเป็นตัวเล็ก อนันต์ถึงได้ใจอ่อนในที่สุด “…..อืม ทำเพื่อตัวเล็กก็ได้” อนันต์เอ่ยเสียงเบา “พ่อจะมาหาหนูบ่อยๆนะลูก หรือหนูมาหาพ่อก็ได้ เป็นเด็กดีนะตัวเล็ก” อนันต์กลับไปไม่นานหลังจากนั้นเพราะเริ่มดึกจนง่วง นทีไม่ได้ยื้อขอให้อยู่ต่อแต่อย่างใด เพราะวันนี้ได้ขนาดนี้ เขาก็ดีใจแล้ว ชายหนุ่มกลับมาลูบกระต่ายสีเทาหลังจากปิดประตูห้อง “เก่งมากตัวเล็ก บอกแล้วว่าถ้าอยากเจอพ่ออนันต์ ให้เลิกกินแซ่บแล้วทำเป็นกินข้าวไม่ลง วันหลังเอาอีกนะ” และตัวเล็กที่ยืนสองขาอยู่ก็ทำเหมือนกับกำลังพยักหน้าเข้าใจคำพูดของพ่อนที //tbc.