律 retweeted
⠀
ตาขวาของแอชลีย์กระตุกเป็นรอบที่สองของวัน และมาร์ตินี่เขย่าแต่ไม่คนของอีตาเจมส์ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
“คุณเป็นนายแบงก์หรือลูกอีช่างสาระแนคะ คุณบอนด์ ทำไมถามซอกแซกไม่เข้าท่า” เธอเบะปากถาม จองเขม็งไม่พึงใจ “ฉันแค่อยากสานต่อโครงการจานดาวเทียมของคุณพ่อผู้ล่วงลับก็เท่านั้น”
⠀
จากมุมคนที่เขียนทั้งฟิคบรรยายและฟิคแชท มองว่าสองแบบนี้มีความยากต่างกันอะ
บรรยาย - เขียนยังไงให้คนมองเห็นภาพได้ รู้สึกร่วมไปด้วยได้ โดยไม่ใช้ภาษาที่เวิ่นเว้อจนเกินไป
แชท - เขียนยังไงให้คนรู้ว่าตัวละครกำลังอยู่ในสถานการณ์ไหน รู้สึกยังไง โดยใช้แค่ประโยคสนทนา
(+)
律 retweeted
⠀
ก่อนจะเป็นการชะโงกหน้าเข้ามาส่องหน้าจอโดยไอ้เหมยที่เพิ่งมายืนขนาบข้าง — “ทุกวันนี้ก็เป็นอยู่แล้วหนิ”
มันพูดแค่นั้นหน้าตาเฉย แล้วก็เดินไปเตรียมเตียงสักรอลูกค้า ปล่อยให้นายจ้างยืนอมพะนำเกือบสำลักกาแฟในปากเพราะกระเดือกลงคอแทบไม่ทันแบบนั้น
⠀
律 retweeted
⠀
⠀⠀⠀#ถนนเสี้ยวพระจันทร์ ·
“กูอยากเป็นคนเพี้ยนเสียสติไปวันๆ ว่ะ”
สาเหตุมันก็คงไม่พ้นจากตอนกำลังไล่สายตาอ่านบรีฟของลูกค้าผ่านมือถือพร้อมกับกระดกกาแฟกระป๋องนายทุนแก้ขัดเพราะขี้เกียจจะชงเองอยู่ที่ริมหน้าต่างชั้นสองของตึกร้าน
เพิ่งจะรู้ ว่าไม่เข้าใจภาษาไทยก็วันนี้นี่ล่ะ..
⠀
律 retweeted
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀🧩 สังคมออนไลน์และออฟไลน์
𝒔𝒐𝒄𝒊𝒆𝒕𝒚 𝗆𝖺𝗄𝖾 𝗒𝗈𝗎 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖻𝖾𝗍𝗍𝖾𝗋 ( 𝗈𝗋 𝗇𝗈𝗍 )
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
律 retweeted
⠀
⠀⠀⠀#ถนนเสี้ยวพระจันทร์ ·
“ช่วงนี้ดูเงียบๆ จังเลยนะ” จะเป็นเสียงใครทักท้วงขึ้นมาได้ถ้าไม่ใช่ไอ้เหมยที่เดินพูดผ่านหน้าไป
แต่ก็ถูกของมัน, คงเป็นเพราะช่วงนี้อชิตะกำลังจมจ่อมอยู่กับหนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งสอยมาหมาดๆ แบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นแหละ
⠀
ᅠ
เธอถอนหายใจ เดินก้าวไปที่ระเบียง … เขากลับมาสายกว่าที่ควรนะ เธอนึกหงุดหงิดเล็กน้อย ที่ต้องปีนระเบียงตอน ๑๘.๐๙ น. เพื่อพลัดตกและเละเทะบิดเบี้ยวคอหักปักอยู่เบื้องล่าง ใต้ฟ้าสีเศร้ากับไฟหน้าอพาร์ทเมนท์ที่ดับๆติดๆ ซ้ำๆซากๆอยู่ทุกวัน
ᅠ
⠀
ᅠ
เขาเดินผ่านเธอไป จุดธูปหนึ่งดอก ปักไว้บนกุ้งตัวใหญ่ สีแดงของก้านเริ่มละลายไปกับต้มยำน้ำใส ย้อมมันให้คล้ายเย็นตาโฟเข้าไปทุกที , … และเขายืนหันหลังให้โต๊ะทานข้าว อ้าขา ก้มตัวลงมองลอดช่องว่างใต้อัณฑะสถิตย์ — ไม่เห็น
ᅠ
⠀
ᅠ
‘ต้มยำอีกแล้ว’ เธอคิด เพียงแค่คิดเท่านั่น มันเคยเป็นเมนูที่เธอชอบที่สุด ต้มยำไม่ใส่เห็ด ไม่ใส่มะเขือเทศ แต่พอเห็นทุกวันเธอก็ชักเบื่อ เบื่อความซ้ำซากจำเจไม่สิ้นสุดที่เขากระทำ เบื่อความเย็นชาที่กลายเป็นส่วนหนึ่งบนหน้าโง่ๆของเขา
ᅠ
⠀
ᅠ
‘วันนี้เป็นต้มยำ’ เขาพูด เหมือนจะพูดลอยๆมากกว่าที่พูดกับเธอ พูดตั้งแต่ที่ยังไม่ได้เปิดสวิตช์ไฟ ตั้งแต่ที่เสียงคีย์การ์ดยังทำงานไม่สิ้นสุด ตั้งแต่ที่รองเท้าหนังขาดปรุคู่นั้นยังไม่ถูกสลัดทิ้งไปคนละทิศละทางอย่างที่เขามักชอบทำ
ᅠ
⠀
ᅠ
เธอควรเชื่อแม่ ว่าการไม่มีงานทำจะทำให้เธอไร้ค่า และต้องตกอยู่ในอุ้งมือของเขาอย่างเต็มรูปแบบ แต่เธอยอมเพราะรัก
เพราะรัก คนเราถึงได้ยอมอะไรที่ไม่น่ายอมในสายตาคนนอก
ᅠ
⠀
ᅠ
เธอไม่ได้ทำงาน ไม่อีกแล้วตั้งแต่มีเขา ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาบอกให้เธอออกจากงาน แต่อีกส่วนก็เพราะเธอเบื่อการเป็นลูกจ้างเต็มกลืน , เธอเพียงหวังว่าเขาจะรับผิดชอบชีวิตเธอได้
ᅠ
⠀
ᅠ
เขาไม่คุยกับเธอสักพักแล้ว , พักใหญ่ๆ ที่เธอถูกกลืนไปกับสวาวะไร้สาร และไม่เป็นส่วนหนึ่งของอะไรทั้งสิ้นที่เขาจับต้อง ได้กลิ่น มองเห็น เธอจมจ่อมอยู่ตรงโซฟาผ้าที่เปื้อนคราบกาแฟซักไม่ออก
ᅠ
⠀
⠀
ᅠ
xn--12cnu6fqa4dc.xn--6ii
มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมทึบๆ แยกห้องนอน ห้องน้ำไว้ที่ครึ่งขวา ทาผนังสีน้ำทะเลเศร้าหมอง ตรงระเบียงมีขวดน้ำแดงวางไว้ สีแดงของมันเจือจางเช่นเดียวกับฉลากสีซีดที่ถูกแดดกิน
ᅠ
⠀
律 retweeted
⠀
ชั่วขณะนั้นรอยยิ้มกระตุกดึงขึ้นบนใบหน้า
ราวกับหุ่นละครถูกชักใย
ด้วยใครบางคนที่มองไม่เห็น
#มณฑลนฤมิต
อาสวํ จิตฺตํ วิรตํ เม สมนํ นโร
(ข่มจิตเป็นนาย จงคลายกำหนัดโดยชอบ)
⠀
















