halil ziya doğruöz

Yarın konuşacaktım ama öğrendiğim bir husus nedeniyle şimdi konuşacağım: Göktürk Ömer Çakır ve Çerkesler. First things first derler. Benim annem Çerkes. Bu benim için hiçbir zaman bir çelişki olmadı. Annem Türk milliyetçisidir. Brüksel fonları yahut Rus espiyonaj faaliyetleriyle zehirlenmemiş her Çerkes annemin neden Türk milliyetçisi olduğunu iyi anlar. Öz dedem Kafkasya doğumlu benim. Yetim gelip, gelir gelmez yine yetim kaldıkları bu coğrafyada Türk devleti dayılarıma "nesin" diye hiç sormadı. Onları alıp başının tacı yaptı. Üstelik, Avşar olmakla gerçekten, "öz be öz", bildiğin Oğuz Kağan'ın taşaklarından yeni düşmüşçesine öz Türk olan baba tarafıma nasip olmamış unvanlar, makamlar nasip oldu onlara. Onlar da bunun ne anlam ifade ettiğini bildiler. Annem de Çerkes kimliğini hiç geri plana atmadı ancak Türk milliyetçiliğini en doğru yol bildi, bu uğurda emek verdi. Bu girişi yapmanın nedeni, bu tartışmanın tarafı olduğumu göstermek içindi. Annem her ne olsa yine annemdir, başımın tacıdır, onu güldürmek için çırpınan bir evlat olmaya devam etmem için herhangi başka bir parametreye ihtiyacım da yoktur. Göktürk Çerkeslerle ilgili espri yaptı. Rahmi Koç mevzuu da tazeyken bu sınavı vereyim: Hiç alınmadım. Pek gülmedim de bu arada. Çünkü bence Göktürk kabak tadı verdi; Ötüken Yayın Yönetmeni olduğundan beri kendisini çok sansürlüyor, basit espriler yapıyor. Bu adam böyle. Bu adam polemikten, rahatsız etmekten beslenir. Bunu da edebi bir içerikle yapar. "Ötüken olduğumuz için cadıyı Çerkes yaptık" - bu lafın espri olduğu açık. "Bize faşist diyorsunuz ya, faşistlik yaptık" diyor, bu bir espridir, edebiyattır. "Linç bize 500 takım sattırır" dedi, bu da espridir. Zira her halttan alınan, buluttan nem kapanların hüküm sürdüğü bir çağdayız. Ben de kendime zaman zaman faşist diyorum, tam olarak bunu yaptı Göktürk. Bunu beğenmemiş olabilirsiniz. Ama Göktürk'ü harcamaya değer mi? Neyzen Tevfik Allah'a söven bir adam. Bakın hiç abartmıyorum. Lüzumsuz tartışma çıkmasın diye şimdi alıntılamıyorum ama külliyatı ortada. Gerçekten Allah'a sövüyor. En yakınlarından biri de Akif. Nasıl olabiliyor bu? Akif neden mesela "Derviş Ahmet" lakabı taktığı Neyzen'e rakı ısmarladığı bir şiir yazabiliyor? Bunları dert etmiyor çünkü, arkadaşını olduğu gibi kabul etmiş. Bir nevi demiş ki "Allah da bunu böyle yaratmış." Göktürk'ü de bunun için yaratmış işte, bizim sabrımızı sınasın diye. Durduk yere, beni hiç tanımadan bana düşman olmuştu mesela. Bana da türlü kulplar takmıştı. Ahlaksızca, iftira atarak yapmamıştı ama bunu. Retorikle, tarizle yapmıştı - "edîb"im diyorsan bunu göze alacaksın. Muhtemelen kendisinin tahammül ettiği ama benim "sikerim bunun Rusçuluğunu" dediğim, onun saygı duyduğu ama benim seni döverim diyerek tehdit ettiğim Çerkes adamın masasından kalktığımda anlamıştır benim samimiyetimi - o günden sonra aleyhimde tek söz etmişliği de vaki değildir. Evet, ben bir Çerkes oğlu olarak Çerkes adama sövdüm de o saygı göstermeye devam etti. (Çünkü kendisi ihtiyardır, testosteronu düştü, müennes şefkatle yaklaşıyor - Göktürkvari bir tariz kalsın burada.) Edebiyat, kültür, sanat, entelektüel düzlem böyle tiplerle zenginleşir, bunlar bir tür "radikal"dir; kimyadaki radikallerden bahsediyorum. Hızlı bir şekilde yeni bileşiklerin doğması için böyle radikallere ihtiyaç duyarız. Ben öyle değilim mesela; bana lafta radikal derlerse de ben aslında çok kararlı bir bileşiğim. Bulaşmam, katalize olmam - olduğum gibi kalırım. Ama Göktürk hep dönüşür, değişir ve ilgi çekici olmayı başarır. Her şeye rağmen İstanbul'a gittiğimde onunla oturma dürtüsü geliyorsa bundandır. Şimdi bu adamı aynı Rahmi Koç'a yaptıkları gibi hedefe koyuyorlar. Kendince espri yaptı diye. Sevimsiz buluyorsan sevimsiz bulursun. Gavur ülkelerine yerleşmiş bir Çerkes mesela şöyle demiş: "Ne var ki bunda, Çerkes cadı figürü Osmanlı'da gayet yaygın bir motif." Çünkü o Türkiye'de iyice zehirlenen bağlamdan uzak, sağlıklı düşünebiliyor. Doğru olan da budur: Herhangi bir tweette, romanda ya da sohbette Çerkes kötü addedildi diye bu bütün Çerkeslere yönelen bir hakaret değildir. Gelelim bu paylaşımı yapmama neden olan meseleye. Tesadüf eseri öğrendim ki bir grup Çerkes, Göktürk'ün kızına, yeğenimiz Umay'a mesajlar atmışlar. Şimdi biraz Çerkesçilik yapayım, yine samimi fikrim: Türkler, "erlik ondur, dokuzu aldır" diyebiliyorlar. Çünkü Hunlar devrinden beri emperyal bir millet. Ama Çerkesler biraz bön oluyorlar. Onlarda bu yoktur. Çok daha düz bir asalet ve onur anlayışları vardır. Ben de bu yüzden kendimi şanslı addediyorum; annemin kültürel kodları bana fazladan güzellikler verdi. Düşmanıma asla bel altı vurmam. Vurmam gerekse dahi, hatta meşruysa dahi vurmam. Bir kız çocuğuna babasıyla ilgili mesajlar atmak - bu hangi Çerkeslikte var sigoş? Nerede öğrendiniz bunu? Xabze temalı Facebook paylaşımlarınızı alt alta sıralasan buna cevaz verecek bir mesnet bulur muyuz? Hiç mi yaşlınız yoktu size "haynape" diyecek? Aklınızı başınıza alın. Her halttan linç bahanesi bulmayın. Birini bulunca tepesine çullanıp, hayatla ilgili bütün kırgınlıklarınızı kusacak bir kurban yaratmayın. Ya gülün geçin ya gülmeyin "salak bu deyin" ama lüzumundan fazla anlam yüklemeyin. Göktürk (ki yaşı benden büyüktür, ama adı marka oldu diye böyle diyorum) anamın elini öpmekten başka hareket yapmaz. Dediği de mesela benim anamı da dahil ederek Çerkeslere hakaret değildir; benim de gülmediğim salakça bir espridir o kadar. Bu arada ben Çerkes dostlarımla bir araya geldiğimde daha fazlasını yapıyorum. Bir furya başladığında dostunun arkasından çekilmeyi, ben bilmem/anlamam/görmem/duymam demeyi marifet sayanlardan da tiksiniyorum. Tam olarak annem Çerkes olduğu için tiksiniyorum bu arada. Göktürk'ün emek ettiği insanlar bile ona lüzumundan fazla bir kötülük atfedip şeytanlaştırıyorlar - ayıp. Psem yipe nape.