
master in imagination & phd in escapism. my 🥕 home @pledis_17 & #joongdunk
she/her. 00' liner.
Joined February 2013
- Tweets19.4K
- Following434
- Followers883
- Likes85.2K
aenlee 🤍 | rest retweeted
แสงแดดยามบ่ายแก่ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พาเอาความร้อนอบอ้าวให้จางหายไป เหลือเพียงความเย็นสบายที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้า
หลังจากคืนนั้นที่ร้านอาหาร ความห่างเหินระหว่างคนทั้งคู่ก็ค่อยๆ เบาบางลง วันนี้ครามอาสาทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้าน พาแม็คออกมาขับรถเลียบชายฝั่งไปตามเส้นทางธรรมชาติที่เงียบสงบ ห่างไกลจากโซนท่องเที่ยวที่พลุกพล่าน
รถเก๋งคันเก่าของครามจอดสนิทลงตรงจุดชมวิวบนเนินเขาเล็กๆ ครามเปิดประตูลงไปยืนพิงฝากระโปรงรถ สูบอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากฝั่งข้างคนขับ
"เป็นไงครับ วิวตรงนี้พอจะช่วยให้หายปวดหัวเรื่องงานได้บ้างไหม" ครามเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ
แม็คในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนลวกๆ กับกางเกงขาสั้น ดูผ่อนคลายและแตกต่างจากภาพลักษณ์นักธุรกิจหนุ่มผู้เคร่งขรึมที่ครามเคยเห็นเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าไกลๆ ปล่อยให้สายลมปะทะใบหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองคนข้างกาย
"ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" มุมปากยกยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
"ตั้งแต่มาถึงที่นี่ เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่ฉันหลับสนิทโดยไม่ฝันถึงเรื่องงานเลยนะ"
"ดีแล้วครับ" ครามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดท้ายรถ หยิบเสื่อผืนเล็กกับตะกร้าหวายใบย่อมออกมา
"ไหนๆ ก็หนีความวุ่นวายมาแล้ว วันนี้ห้ามจับโทรศัพท์เด็ดขาดเลยนะครับ ถือว่าผมสั่ง"
"รับทราบครับ คุณไกด์" แม็ครับคำอย่างว่าง่าย แววตาคมคู่เดิมที่เคยดูเหนื่อยล้าบัดนี้กลับทอประกายอบอุ่นและอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งคู่ช่วยกันปูเสื่อลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีใต้ร่มเงาของต้นสนใหญ่ นั่งลงเคียงข้างกันโดยไม่มีคำพูดใดๆ ในช่วงแรก มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านยอดสนและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอยู่เบื้องล่าง แต่ความเงียบในตอนนี้กลับให้ความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด ราวกับเวลาสามปีที่หายไปไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ครามหยิบขวดน้ำเย็นๆ ส่งให้ ก่อนจะเอนหลังใช้มือยันพื้นหญ้าไว้ด้านหลัง แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน
"จริงๆ แล้ว... ตอนที่เห็นคุณเดินเข้ามาในร้านเมื่อคืน ผมตกใจมากเลยนะ" ครามเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความจริงใจ
"ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก"ๅ
แม็คหันมามองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังมองท้องฟ้าอยู่ นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว
"ผมเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่เหมือนกัน แต่พอขับรถเรื่อยเปื่อยมาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านนายแล้ว" แม็คเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
"สงสัยลึกๆ แล้ว... ฉันคงอยากมาหาที่พักใจจริงๆ นั่นแหละ"
คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้ครามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับอีกคน ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่งงัน
ไม่มีคำถามถึงอดีตที่เคยค้างคา ไม่มีคำอธิบายถึงเหตุผลที่เคยแยกจากกัน เพราะในวินาทีนี้ ทั้งครามและแม็คต่างรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องราวที่ผ่านมา แต่คือความรู้สึกที่ยังคงชัดเจนอยู่ตรงหน้า
"ถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่... ก็แวะมาพักที่นี่ได้เสมอนะครับ" ครามเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
"ทะเลตรงนี้ยังรอต้อนรับคุณอยู่ตลอด"
aenlee 🤍 | rest retweeted
ทุกคนดูชอบมันมากเยยอะ มันเปนรุปธรรมดามากๆที่สุดเยยนะ *ยิ้มแฉ่ง😄* ตอนนิเปนรุปที่มีแต่ memory ทั้งนั้น 🤲🏻💔
🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻🫳🏻
aenlee 🤍 | rest retweeted
He has already found someone who will love him, and only him, for a lifetime.
#JoongDunk
#จุงดัง
aenlee 🤍 | rest retweeted
style would have waited as many years as it took just to be with fadel. it all started over a car and look how deeply in love he ended up,i love them so much :(
aenlee 🤍 | rest retweeted
Style loved himself truly n was emotionally mature, accepted his mistakes and their consequences, was ready to fight for what he wants, was ready to work for a future together.🥹
Genuinely the best boyfriend one can have.❤️
And Dunk played him so well.🔥


















































































