دُچار (@iamesan) header
دُچار (@iamesan) profile picture

سخن مستانه مى‌گویم ولی هوشیار می‌گردم.

Joined January 2023
Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)Photo by دُچار (@iamesan)
نه دست با تو در آويختن، نه پاى گريز نه احتمال فراق و نه اختيار وصول ز دست گريه كتابت نمى‌توانم کرد که می‌نویسم و در حال می‌شود مغسول #سعدی
1
12
4,748
اسير چرخه‌ی معيوب، اميد و نا‌اميدى.
3
59
مهاجرت؛ بهار، پاييز و زمستون رو هم ازم گرفت.
1
5
96
بدون عنوان
1
6
99
Bro to bro.
8
44
683
8,576
براى امروز هنوز آماده نيستم و بالشتم را مى‌خواهم.
1
3
114
هر وقت ميخوام يك چيزى براى خودم بخرم كه شك دارم، با اين سوال خودم رو متقاعد ميكنم واسه خريدش: بذارم براى كى؟ براى وارث؟
1
4
101
دُچار retweeted
یه دیدگاه مفید برای خروج از تله‌ی سکونِ کمالگرایی اینه که: درحرکت‌بودن به ما چیزهایی رو نشون می‌ده که در هیچ‌کدوم از فریم‌های پرفکت تکی نیست.
The moment you pause it, it disappears, hiding in plain sight~
1
26
483
14,225
امشب توجه‌ام به قطعه "پريشون" بانو هايده جلب شد كه دستگاه شور و آواز افشارى رو چطور هماهنگ با ريتم ملوديك پاپ تلفیق کرده. انگار که بخوای با غم و رنجت هم‌رقص بشى. open.spotify.com/track/275AZ…
1
3
59
بعضى روزها رو فقط بايد اجازه بدى تموم بشن، بدون هيچ دست و پا زدن اضافه‌ای.
1
9
183
بعضى وقت ها ذهنم شروع ميكنه به تصويرسازى اينكه اگر ايران ميموندم، چى می‌شد چى نمی‌شد؟
1
4
91
هنوز پوستى داريم كه در زير آن مخفى بشويم.
2
73
در عين اجتماع گريز بودنم بعضى روزها خيلى احساس نياز به بودن در جمع آدم‌هاى امن زندگيم رو دارم و چون در دسترس نيستن،فقط ميپيچم به خودم.
1
2
137
مدت‌ها از هر احساسى دور واستادم و فقط دارم گذر هر كدومش رو تماشا مى‌كنم؛ بی‌حس.
1
1
219
صاحب شركتى كه باهاش كار ميكنم با چند تا ژاپنى براى همكارى جلسه داشت و كل جلسه رو باهاشون ژاپنى صحبت كرد و من به معناى واقعى كلمه فرو ريختم از اين مهارتش كه تا الان ازش خبر نداشتم.
3
99
به دست آوردن تجربه دردناكه، ندونستن و نداشتن‌اش ترسناك.
3
72
هى مى‌نویسم هى پاك مى‌کنم. با خودم ميگم خب كه چى؟
5
66
از خيلى قبل‌تر از جنگ در بى خبرى و سكوت و منقطع از دنیا ميگذرونم؛ كلمات بى كاربرد شدند. خاموشى؛ شايد آخرين كنش به رنج.
1
74
آدم باید ببخشه خودش رو.
1
71
خيلى آدم مناسبتى نيستم ولى توى بعضى مناسبت‌ها، تنهايى بيشتر به چشم مياد.
3
103
هر سُرفه تيرى رها شده از چله است كه به پهلو‌ام ميخوره، قرار بر تموم شدن نداره اين مريضى.
3
94