تراپیست فقط مردِ کافهچی!
نگاه میکنه و میگه؛
مهندس کلافه ای امروز...
بعد بر اساس حال و روزم تصمیم میگیره
زیرسیگاری بیاره یا نه!
چای چه رنگی باشه، قهوه چه طعمی بده،
چه ترکیبی از کافئین باشه
و کنارش چی بخورم...
از ۶ صبحِ دیروز دارم با ژورنالهای مختلف
سرِ چاپ مقاله پینگپنگِ ایمیلی بازی میکنم.
یه جوری پشت سر هم ایمیل میزنن که
حس میکنم هر کدومشون یه دوربین تو اتاقِ من دارن
تا میبینن چشمم گرم شده،
دکمهی Send رو میزنن! 😂🤦🏻♂️
جذابیتِ واقعیِ یه مرد
هیکل درشت و صدای کلفت نیست؛
اون امنیت روانیایه که وسطِ بحرانها بهت میده.
البته اگه قیافه و هیکلش هم جذاب باشه،
قطعا پروسهی تزریقِ امنیت روانی
خیلی سریعتر و بهتر طی میشه...
هیچ تراپیای تو دنیا،
به پایِ نشستن پشت فرمون یه ماشین کلاسیک،
خاموش کردن گوشی و
رانندگی تو یه جادهی مهآلود و خلوت نمیرسه.
بقیهش فقط مُسکّنِ موقته.
تنها تراپیِ جوابگو تو این حجم از دیوونگیِ دنیا،
همون بالکنِ تاریک، یه نخ سیگارِ مرغوب و
یه فنجون قهوهی تلخه که بهت یادآوری کنه:
بیخیال، اینم میگذره؛ یا شایدم نگذره،
ولی حداقل الان سکوته.
تو مطب روانپزشکم.
وقتی تو تیم امداد تهران بودیم، در جنگ رمضان،
دیدن و جمعکردن تکهپارههای مردم کشورم
من رو به حدی از تنش روانی رسوند
که کنترلکردنش دیگه از توانم خارج بود.
قطعاً حرامزاده اس کسی که
برای این جنگ پایکوبی کرد.