chchcha (rest)

*overshare* ชั้นสนิทกับแม่มากตั้งแต่เด็ก ๆ แม่ไปรับไปส่งโรงเรียนประถมตลอด ชอบชวนแม่ไปกินข้างนอกบ้านจนยายว่าว่าทำไมไม่กลับมากินข้าวบ้าน แล้วช่วงประถมแม่ก็เจอก้อนเนื้อมะเร็ง แม่เป็นมะเร็งเต้านมต้องให้คีโม แม่เป็นรักสวยรักงามมากกก ชีต้องจับลอนก่อนไปทำงานตลอด แต่วันนึงชีเข้าบ้านมาด้วยหัวโล้น ๆ เพราะไปโกนหัวไว้ก่อน ชั้นแอบตกใจแต่กลัวแม่เสียใจเลยเก็บไว้ข้างใน🥺 (แต่แม่ก็คงรู้แหละ รู้จักชั้นดีก่าใครเลยนิ้) จนประมาณม.2 แม่อาการไม่ค่อยดี อะไรที่ทำได้ก็ทำไม่ได้แล้ว ตอนปิดเทอมนี่กับพ่อไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาลทุกวัน กลางวันก็กินข้าวเซเว่นแล้วกลับไปดูแลแม่ต่อ เช็ดฉี่เช็ดอึเพราะแม่ทำเองไม่ได้แล้ว แม่ย้ายกลับไปอยู่ ICU ที่โรงพยาบาลที่ตัวเองเคยทำงาน (แม่จั้นเป็นพยาบาลแหละ) แม่พูดตลอดว่า อยากกลับบ้านจัง จนวันนึงอาการดีขึ้น เราพาแม่กลับบ้านกัน ไปอยู่ที่ห้องใหม่ที่พ่อทำให้แม่ ตอนนั้นแม่เรียกชื่อชั้นไม่ไหวด้วยซ้ำ เป็นสัญญาณแรกในชีวิตจริง ๆ ที่บอกกับชั้นว่า แม่ไม่ไหวแล้วนะ แม่จะไปแล้ว แล้ววันรุ่งขึ้นแม่ก็ไปจริง ๆ ตอนวันงานศพชั้นไม่ร้องเลยสักแอะ คิดว่าตัวเองเก่งมาก เหมือนได้ทดแแทนบุญคุณแม่แล้ว แต่โตมาก็รู้ว่ายังไงมันก็ไม่พอเลยอะT—T แต่สิ่งที่ได้รับจากงานศพแม่คือการที่รู้ว่ามีคนรักแม่เยอะขนาดนี้ เพื่อนแม่มาเยอะมากกก ญาติๆ คนที่ได้รับความช่วยเหลือจากแม่มาก่อนก็มาเยอะมาก ๆ แล้วหลังจากนั้นความเสียใจก็ซัดหน้าอย่างหนักเลย มันเป็นความรู้สึกที่เสียใจที่เสียไปแล้วเอากลับมาอีกไม่ได้ ไม่รู้จะได้เจอแม่อีกเมื่อไหร่ แถมแม่ก็ไม่ค่อยมาเข้าฝันเพราะแม่รู้ว่าชั้นกลัวผี55555555555555555 นั่นแหละ แต่กลับมาให้เห็นในฝันหน่อยได้มั้ย ลืมหน้ากับเสียงไปเทียบหมดแล้วเนี่ย กลับมาให้เลขหนูหน่อยสิ🤘🏻 ปัจจุบันก็ยังคิดถึงอยู่เสมอ กลับบ้านก็ไปคุยกับรูปประจำ รักมาก คิดถึงมาก รู้งี้ติดโทรศัพท์ตั้งแต่ประถมดีกว่า จะได้มีรูปมีคลิปกับแม่เยอะ ๆ เลย อยู่ตรงไหนไม่รู้แต่ขอให้แม่อยู่ในที่ดี ๆ ท่ามกลางคนดี ๆ เสมอเลย รัก⭐️💘