Aysun Çakır (@juheyman) header
Aysun Çakır (@juheyman) profile picture

Huzeyfe Seyyaf ve Ömer Yasir’in Annesi/ Mütercime/ Filoloji / Arapça-Urduca “Uyrukların içinde uygunsuz biriyim”

Joined July 2012
Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)Photo by Aysun Çakır (@juheyman)
Sütten annenin ırsiyeti bulaşır.
"Çocuklarınızı akılsız kadınlar emzirmesin" der Hadis. Çünkü sütten beyne geçer.
11
59
11
3,217
493,506
Bir sinemayı var eden şey, kameranın arkasındakilerin nüfus cüzdanı mıdır? yoksa filmlerin hangi dilde düşündüğü, hangi kültürel kodlardan beslendiği ve nasıl bir ortak hafıza inşa ettiği midir? Yüz yılı aşan bir sinema geleneğini, sığ bir kapsayıcılık ezberiyle kimliksizleştirmeye çalışmak, tam da eleştirilen o indirgemeci zihniyetin ürünü. Meseleyi etnik bir paranteze sıkıştırıp sonra da "Türk sineması yoktur" demek, kavramların içini boşaltmaktan başka bir anlam taşımaz. Buradaki "Türk" ifadesi; bir dilin, bir kültürün ve ortak bir estetik tarihin adıdır., bir ırkın değil. Tarkovski'nin mirası coğrafi bir sınırla daraltılıp "Rusya Federasyonu Sineması", Kiarostami'nin yapıtları kimliksizleştirilip "İran Coğrafyası Sineması" olarak anılmıyorsa; Lütfi Akad'dan Metin Erksan'a, oradan Nuri Bilge Ceylan'a uzanan bu köklü geleneğe de "Türkiye Sineması" gibi yapay parantezler açılmamalıdır; bu anlatının adı bal gibi Türk Sinemasıdır. Köklü bir estetik hafızayı kelime oyunlarıyla silikleştirmek popülist bir gürültü olarak kalmaya mahkûmdur.
Türk sinemasını Yeşilçam’dan ibaret zannedenler var. Oysa ki ilk kurmaca filmlerimiz “Casus” ve “Pençe” 1917 yılında çevrilmiştir. Bu sebeple “Türk Sineması” ifadesi gayet doğrudur.
7
311
Evin önünde Migros, çaprazımda Hakmar var. Son kullanması gelen ürünleri çöpe attıklarında, konteynır etrafında toplanıp onları çantalarına dolduran kadınları hergün izliyorum. Daha önce bu kadar değildi. Nasıl bir hale geldik! Akıncı, Siha vs. bu yangını söndürmez. Söylemesi...
7
33
2
276
7,791
Bir Başkadır'ın ilk sezonu üzerine. Dizinin ilk sezonunu kültürelci Türkiye okuması nedeniyle eleştirmiştim. Buna karşılık yeni sezon daha farklı. Farkları görmek isteyenlere👇 Bir Başkadır: Kültürelci Bir Türkiye Okuması academia.edu/181195605/Bir_B… @academia aracılığıyla
4
41
1,958
Aysun Çakır retweeted
Hayattaki en büyük sınav, devam edebilmektir...
5
315
22
1,832
45,567
Çocukluk ve Tarih kitabını da tavsiye ederim 👌
Agamben'in Amaçsız Araçlar kitabında yüz üzerine nefis bir bölüm var. Sayfa sayfa paylaşmayla uğraşmayayım bu sefer.. Ne yazsa okurum dedigim isimlerdendir..
1
5
438
Niye neredeyse her boşanan kadın çocuğu babaya verince sanki bir yabancıya vermiş gibi davranıyor. Çocukların başına gelecek olan evliyken geldiğinde nasıl laf etmiyorsak bunda da etmemeliyiz. Bizim yanımızda da hastalanıyorlar bu evin tozlu olmasından ya da bizim kötü anne olmamızdan kaynaklanmıyor. Babanın yanında da aynı şeyler yaşandığında bir sebep üretmeye gerek yok. Kötü bir baba değilse bırakın iyi vakit geçirsinler. Hasta olduysa babası da siz gibi ilgilenir. Baba yahu, yabancı değil bu.
Ara tatil diye babasına verdiğim çocuğun hastaneye gitti diye bildirimini alıyorum. Çocuğu arıyorum açmıyor. Babayı arıyorum meşgulüm sonra konuşalım diyor. Ben çıldırmanın eşiğindeyim. Boşanmak çok kötü bir şey. Mecbur kalmadıkça denemeyin dostlarım...
10
1
36
5,840
Manevi olarak hiç iyi şartlarda anne olmadım. İlk evladıma hamileliğimde babasını kaybettik ama hamilelik ve anneliği yine de çok sevdim. İkinci bebeğimde boşandım ve anneliği yine çok seviyorum. Ki ben hamilelik dönemlerini (arada kaybettiğim bebeğim de var) ilk bebeğime hamileliğimde yaşadığım travma dolayısıyla yoğun buhran (hamilelik psikozu) ile geçiren bir anneyim. Yaşadığım travma dolayısıyla bebeğimi aldırmama dahi cevaz verilmişti. Hepimiz anneliği sevmek zorunda değiliz ama o doluluk ve yorgunlukta bir anlam barındırmıyor mu?
Anneliği ve anneliğin sorumluluğunu sevmiyorum-çocuklarımı çok seviyorum- Özellikle çocuklar bebekken o sancılı yıllar hiç geçmeyecek gibi gelirdi. Bunu diyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama sokrandığım, şikayet ettiğim bebeklik dönemlerini çok özledim. Keşke otuzlarda anne olsaydım.
2
43
16,542
Annemler 6 ay memlekette (köyümüz Heidi’nin köyü olabilir, o kadar güzel) 6 ay İstanbul’da kalıyorlar. Geçen hafta geldiler, biz de bu hafta yanlarına geldik. Ömer Yasir (8 aylık) annemler varken ilk kez bu eve geldi. O kadar rahat iki gün geçirdim ki anlatamam. Evet kardeşlerim varkende gelince rahat ediyordum ama bu sefer hava çok farklı. Çocuğu atıyorum odanın ortasına istediğim gibi takılıyorum. Ağlayarak kucak istemiyor, peşimde dolaşmıyor, yemeklerimi istediğim gibi yiyorum. Yüksekten düşer diye yer yatağında yattık. İlk kez sabah 10:00’a kadar uyudu. Evdeki yataklarımızda güya en kaliteli wellmatt yataklar. Annelerimiz niye çok çocuk doğurmuşlar daha iyi anlıyorum.
11
3,944
"İslam Dünyasını Yeniden Düşünmek" konuşma serimizin ikincisinde Prof. Dr. Gökhan Çetinsaya’yı ağırlıyoruz. İlgilileri bekleriz. 📅 Tarih: 30 Kasım 2026 Pazartesi 🕒 Saat: 14:00 📍 Yer: Nihat Sayar Toplantı Salonu, 1. Kat
3
14
677
"Cephede yurdu korumakla, yurdun içinde kendi medeniyetimizi gözler önünde tahrip edenlerle savaşmak, birbirinden farksızdır." Sezai Karakoç Diriliş Neslinin Amentüsü, s.31
3
6
209
Aysun Çakır retweeted
“Hayatım boyunca en değersiz olduğum dönem, herkes tarafından en çok takdir edildiğim dönemdi,” diyor Proust. Fazla takdir ve övgü de insana yük olabilir. Söz gelimi, bazı aşırı övgüler kişiye taşıması güç bir ağırlık yükler. Kişi, bu fazlalığı taşımak için çok fazla enerji harcayabilir.
2
13
5
176
34,203
Aysun Çakır retweeted
Doğan Cüceloğlu söylemişti "Meselenın hiçbir zaman aile kurmak, çocuk yapmak, ev almak olmadığını 40'lı yaşların başına doğru anlayacaksınız.."
Virginia woolf büyümeyi şöyle anlatır: "insan çok fazla şey bildiğinde ve dünyayı gerçekten olduğu gibi gördüğünde ortaya çıkan bir hüzün vardır." belki de bu, bilmekten çok artık eskisi gibi inanamamanın hüznüdür.
13
86
12
1,816
195,632
Aysun Çakır retweeted
Virginia woolf büyümeyi şöyle anlatır: "insan çok fazla şey bildiğinde ve dünyayı gerçekten olduğu gibi gördüğünde ortaya çıkan bir hüzün vardır." belki de bu, bilmekten çok artık eskisi gibi inanamamanın hüznüdür.
13
818
38
4,743
294,667
ben küçükken atanamayinca intihar eden öğretmenler görünce şaşıp kalıyordum dünyanın sonu mu sanki diye özür dilerim sizi şimdi anladım
1
12
1,039
İhsan Oktay Anar’ın “Suskunlar” romanında Eflatun, kendisine “gel” diyen bir sesin peşine düşerek şehrin sokaklarında dolaşır. Yol boyunca bu sesin sahibi olabileceğini düşündüğü kişilere yaklaşır ama her defasında geri çevrilir, dövülüp yaralanır. Sonunda Galata Mevlevihanesi’ne ulaşır ve Şeyh İbrahim Dede’ye kendisini onların mı çağırdığını sorar. Şeyh, “Biz insanlara ‘Gel’ diyenleriz. Doğru yere geldin.” karşılığını verir. Konuşmanın devamında Eflatun’a, buraya yalnızca kendilerinin “gel” demesiyle değil, ötekilerin “git” demesiyle geldiğini söyler ve kimseye kötü dememesini öğütler. İnsan, hayatının yönünü genellikle kendisine açılan kapılarla açıklar. Oysa bir yere varmasında, yüzüne kapanan kapıların payı açılanlardan az değildir. Reddedilmek, yaşandığı anda bir yenilgi gibi gelse de zamanla kişiyi ait olmadığı eşiklerden uzaklaştırdığı anlaşılır. Kendisini dışarda bırakanları yalnızca kırgınlıkla hatırlayan kişi, kendi hikâyesinin yarısını okumamış oljr. İnsanı doğru yere çoğu zaman kabul edildiği yerler değil, geri çevrildiği yerler götürür.
16
92
9
936
31,936
Geçenlerde bir arkadaşıma şöyle dedim: “Evlendin, yurt dışındasın, uzun süredir orada yaşıyorsun ve artık alışmış olmalısın. Ailene duyduğun özlem meselesini de hallettiğine göre neden hâlâ depresif görünüyorsun?” Sonra şunu söyledim: “Belki de depresif değilsin. Ama senden anladığım kadarıyla bir anlam arayışının peşindesin ve bununla baş etmekte zorlanıyorsun.” Öyleymiş. Bunun üzerine “Sanırım bununla yaşamayı öğrenmeliyiz” dedim. Benim meselem aidiyetti. Fakat bir gün bu dünyada tamamlanmışlık hissine hiçbir zaman tam anlamıyla erişemeyeceğimizi, aradığımız o şeyin burada bulunamayacağını fark ettiğimden beri bazı anlamların peşine düşmeyi bıraktım. Çünkü bu dünyada tamamlanmışlık hissini, adını bir türlü koyamadığımız o hakikati aramak beyhude. Biz bu dünyaya ait değiliz ve aradığımız şeyi burada bulamayacağız. Sonra şunu düşündüm: Peygamberlere vahiy indikten sonra böyle bir dertleri olmamıştı. Vahiyle birlikte aradıkları anlamı bulmuş, içlerindeki o eksiklik duygusu yerini hakikatin bilgisine bırakmıştı. Öyleyse bunu başkaları için değil biz inananlar için söylüyorum. Ya kibir sahibiyiz ve vahyin bize sunduğu hakikate yeterince iman etmiyoruz ya da şımarığız, kendi kendimize soytarı dertler ediniyoruz.
Zeki Demirkubuz, hayatı boyunca huzur bulamadığını ve kızıyla ancak son iki yıldır ilişki kurabildiğini anlattı: 🔹 “Siz 62 yaşında bir adam görüyorsunuz ama ben dünyanın en şanssız adamıyım.” 🔹 “Yeminle söylüyorum, insanlar beni kendi hayallerindeki kişi olarak görüyor.” 🔹 “Kimse, herkes uyurken benim ne kadar çalıştığımı bilmiyor.” 🔹 “Herkes rahat rahat eğlenip mutlu yaşarken kafamdaki düşüncelerin beni nasıl delirttiğini bilmiyor.” 🔹 “Herkes, işçiler ve fakirler dahil, iyi kötü yatıp uyurken ben hayvan gibi çalıştım.” 🔹 “Daha doğrusu hayvan gibi düşündüm bütün hayatım boyunca.” 🔹 “Ne huzurum oldu ne başka bir şeyim.” 🔹 “Sizin afişlerde gördüğünüz insan gerçekte yok. Benim hayatım öyle değil.” 🔹 “Bu artık benim yüküm, inan bana.” 🔹 “Kızım 20 yaşına geldi, onunla ancak son iki yıldır ilişki kurabildim.” 🔹 “Sırf bu ağzına sıçtığım düşünceler yüzünden.”
2
1
1
44
9,485
Aysun Çakır retweeted
Gördüğüm kadarıyla Türkiye’de Şara’nın en büyük düşmanları hariciler ve nusayriler.
33
47
1
768
22,388
Aysun Çakır retweeted
Mostar dergisi Kasım sayısında aşkı konuşuyor, çok oylumlu bir dosya. Güzide Ertürk’ün öykülerini beğendim. Elias’ın kitabının adı bile insana dokunuyor. Ve nihayet Louisa Yousfi’nin sömürgeciliğe karşı muazzam salvosu. Okumak hep kendimizi okumaktır.
1
11
2
127
11,097
Aysun Çakır retweeted
bergenin sen affetsen ben affetmem şarkısı var ya, onu kelamcı gözüyle dinlediğimde entelektüel bir zevk alıyorum. şarkıda önce diyor ki "tanrım kötü kullarını, sen affetsen ben affetmem." okey. affetme. ama devamı müthiş. "sen tanrısının affedersin, bağışlarsın kulum dersin.."
129
175
108
8,215
776,232
Aysun Çakır retweeted
Son zamanlarda okuduğum ve çok şey öğrendiğim en güzel anlatılardan. Elinize sağlık, içten ve muazzam anlatımınız için teşekkür ederim @e_daktilo
Annem Paranoid Şizofreni idi. Zaman zaman öfke nöbetleri dışında ev içinde bir dengede tutardık onu. Tabi bir yere kadar... Babam iki kadeh atıp eve gelirdi. Annemin kurgularını genellikle duymazdan gelir, bazen söylenir, kimi zaman öfkelenir, kızar gidip yatardı. Anneme göre babamın ikinci eşi vardı. Hatta sayıları kurguya göre değişen çocukları. Bu hikayeyi çeşitli biçimlerde üretirdi. Diyelim o sabah gündelik ihtiyaçlar için babamdan para istedi, babam beklediğinden az para verdi. Annem sinirlenir söylemeye başlardı. " Tabi iki evi, bir sürü çocuğu idare etmek kolay değil" Evin en küçüğü idim. Abi ve ablalarım genelikle annemin sürreel hikayelerine itiraz eder, karşı çıkar, annemi akla davet ederlerdi. Örneğin çok sık su kesilirdi o tarihlerde. Annem su kesintisini babamın ikinci eşinin kendisine kötülük ve eziyet olsun diye belediyeden rica ettiğini savunurdu. Su gelene kadar gerginlik devam ederdi. Bu nedenle, Su kesintilerinden NEFRET ederim. Annemin kurgularına herkes itiraz ederken ben çocuk dünyamda bir AKIL OYUNU bulmuştum. Anlattığı, öfke nöbetine girdiği hikayelere ortak olurdum. Örnek vaka. Diyelim annem köyüne gitmek istiyor ve babam da erteleyip duruyor bu isteğini. Gidilecek yer 4-5 saat uzaklıkta bir yer. Erteleme uzayınca annem buna sarıyor, söylenmeye başlıyordu. Öfkesi giderek artıyordu tabi. Kurgusu şuydu; Babam diğer eşi ve çocuklarıyla kendi ailesinin yanına gidecek, o yüzden annemi duymazdan geliyordu. Bu kurguyu yaratıp, çeşitlendirip, yeniden üretip gün içinde bir ağlıyor, beddualar ediyor, nasıl kendini hırpalıyor sormayın. Evde herkes " Anne yapma, ne alakası var, bu anlattığın doğru değil, daha üç ay önce götürdü ya babam seni" dese de kime? Annem gözyaşı dökecek konu bulmuş bir kere.. Ben farklı bir yol keşfettim. Annemin hikayesine girip onunla dertleşmeyi, paylaşmayı öğrenmiştim bi şekilde. Kapandığı ve kendi kendine söylendiği odasına girip, Anne, babam seni götürmeyi çok istiyor ama parası yokmuş, amcama borç verdiği için zorlanıyormuş, geçen telefonda dertleniyordu, duydum. Adamcağızı bir de sen üzme. Bunu dramatik halde anlatınca annem bir anda girdiği ve onu yıpratan duygudan çıkar bu defa benim ürettiğim hikaye üzerinden babama üzülürdü. Böylelikle krizi daha makul hale gelirdi. Yaptığım akıl oyunları her zaman işe yaramazdı elbette ancak çoğunlukla öfke nöbetinin şiddetini azaltırdı. Annemin hastalığı vesilesiyle defalarca ve farklı farklı Psikiyatristlere gittik. Genellikle baş edilmez öfke nöbetleri sonrası olurdu bu gidişler. Çünkü annem yazılan ilaçları bir iki gün sonra kullanmazdı. Doktora gitmeyi de çok zor ikna ederdik zaten. Muayene odasında akut durumu anlatan babam olurdu. Ben de bulunurdum bi şekilde. Tüm süreci, konuşulanları dikkatle dinler, her birini kendi anlam dünyamda yeniden sorgular, tanımlamaya çalışırdım. Psikiyatrist buluşmalarından, anamnez alışlardan, notlardan, konuşma ve sorulardan geriye en net kalan şey Ruh Sağlığı Hekiminin yüz ifadesiydi. Donuk. Çok az mimikli. Kızıyor mu, onaylıyor mu, katılıyor mu, babamın anlattıklarına inanıyor mu bir türlü anlayamadığım o POKER FACE ifade. Hep bu ifadeye, yüzlere takılırdım. Bir örnek hariç. Günler süren gerginlik, kriz, kendine ve çevresine zarar verme sürecinden sonra yine bir Psikiyatriste gittik. Odasına girdiğimizde önünde boş bir kağıt duruyordu. Sizi dinliyorum, dedi. Annem hızla sözü aldı. " Eşimle sevişerek evlendik " Babam ve ben şaşkınlıkla anneme baktık. Pskiyatris gülümsedi... 😀 O gün, onca gerginliğin, annemi doktora getirmek için saatlerce dil dökmüşlüğün, yalvarmanın, çaresizliğin ortasında müthiş mutlu olmuştum. Doktor gülümsemişti. Peri ve oyunculuğu beni eski günlerime, çocukluk anılarıma, acılarıma, travmalarıma, insan tatlısı ve Vanilya kokan anneme, hep sevdiğim babama götürdü... Güzel işleri, iyi sanatı, sanatçılığı, yapanları özlemişiz. Bir dolu da tartışma yaşanıyor. Ne güzel. Ve Emeği geçen herkese teşekkürler. #Birbaşkadır
4
10
354
64,442