ลิซ่า ภคมน เผยว่า ที่รัฐบาลอยากจะได้วันที่ 27 อภิปรายไม่ไว้วางใจเพราะไปดูดวงมาแล้วว่าชนะแน่นอน ป้าดดดด ลลิดา รองโฆษกรัฐบาลโต้ มีหลักฐานเหรอว่านายกไปดูหมอมาเอามาดูสิ 555

"เท้ง" ขอตรวจสอบก่อน ปมสลิปค่าน้ำชา 7 ล้าน วอนอย่าเพิ่งขยายต่อ ยันถ้าเจอไม่รอดแน่ ชี้คนแห่แชร์ สะท้อนประชาชนขาดความเชื่อมั่นรัฐบาล อ่านข่าว : ch3plus.com/news/political/m… #เรื่องเล่าเช้านี้ #ครอบครัวข่าว3 #ข่าวการเมือง

ฟังคลิปสั้นพี่ชินนี่แล้ว อยากได้รายละเอียดเพิ่มเติม ตามไปดูต่อได้ในรายการ #อยู่เพื่อกินบำนาญ EP 24 น้ำตาล กับ ไขมันพอกตับ นะคะ 😘 youtu.be/WyW-AnGf3qs

เหตุผลที่เป็นไปได้ เกี่ยวกับการที่พรรคไม่พูดถึงเรื่องกะเพรา 1. พรรค“อาจจะ”มีความเห็นว่า การขึ้นทะเบียนปรับปรุงพันธุ์ไม่ใช่เรื่องที่ผิด และไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อประชาชน 2. CP เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนรายใหญ่ของพรรค พูดมากเดี๋ยวโดนตัดเงิน

ดารายังไม่ได้เป็น ❌

ที่บูธ อ็อตเตอร์ซีน N13 มีหนังสือ ‘จักรวาลในสวนดอกไม้‘ ของพี่แขก @kamphaka ด้วยน้า อยู่บนเชล์ฟแดงแรงฤทธิ์เลยค่า เปิดใส่แมวแม้วไปเลย 💃

ผมอยากคุยถึง idea ว่าเชื้อพันธุ์กะเพราเป็นของแผ่นดิน กะเพราคือผัก เป็นต้นไม้ชนิดนึง ในมิตินึงไม่ต่างจากองุ่น คงอยู่มาก่อนสังคมมนุษย์ในรูปแบบที่ทุกคนคุ้นเคย ก่อนมนุษย์มี idea ว่าชาติคืออะไร ประเทศคืออะไร รัฐบาลคืออะไร กะเพรามีเจ้าของได้จริงหรือ มองจากมุมนี้ ไม่มีใครเป็นเจ้าของกะเพราได้ หรือ ถ้าอยากให้ใครเป็นเจ้าของ ก็ต้องเป็นมนุษย์และสัตว์ในโลก ไม่ใช่แค่คนไทย กฎหมายอนุญาตและส่งเสริมการเป็นเจ้าของ (“property rights”) ส่วนนึงเพื่อสร้างแรงจูงใจให้ดูแลและพัฒนา “นี้ที่ดินของคุณนะ คนอื่นห้ามใช้ คุณดูแลให้ดีนะ เพื่อให้ลูกคุณมีที่ทำมาหากิน” กะเพราเป็นของคนไทยได้อย่างไร ทำไมกะเพราไม่เป็นของคนจังหวัดแรกที่ปลูกหรือค้นพบกะเพรา ทำไมไม่เป็นของตำบลหรือเขต ทำไมต้องเป็นระดับประเทศที่เป็นเจ้าของ ให้ลองนึกดูว่าหากกฎหมายระบุว่าพืชผักเป็นของจังหวัดที่ค้นพบหรือปลูกก่อน ใครในจังหวัดอื่นอยากปลูก ต้องจ่ายเงินให้จังหวัดที่เป็นเจ้าของ จะเกิดอะไรขึ้น ผมว่ามัน convenient สุดๆ ที่กลุ่มที่เสนอ idea ว่าประเทศ (“แผ่นดิน”) เป็นเจ้าของ ไม่ค่อยเห็นด้วยกับระบบทุนนิยม เพราะการที่ประเทศเป็นเจ้าของ หมายความว่าปลูกได้ฟรีตลอดกาล ไม่ต้องจ่ายเงินให้ใคร แต่ผลข้างเคียงคือในเมื่อหาเงินไม่ได้จากการพัฒนา ก็ไม่เกิดการพัฒนาเลย ทุกอย่างถูกแช่แข็งจากการที่เจ้าของไม่มีตัวตน หรือเจ้าของไม่แคร์ ไม่อยากดูแล ไม่อยากพัฒนา แชมเปญคือไวน์ที่ผลิตในแคว้นแชมเปญ หากผลิตไวน์เดียวกัน สีเดียวกัน กลิ่นเดียวกัน รสชาติเดียวกัน องุ่นเดียวกัน ในแคว้นอื่น เขตอื่น ประเทศอื่น จะเรียกว่าแชมเปญไม่ได้ เมื่อรัฐจัดให้ระดับแคว้นเป็น “เจ้าของ” ไม่ใช่ประเทศ ก็เกิดการแข่งขันทันที แคว้นอื่นก็พัฒนาไวน์อื่นเพื่อแข่ง ส่วนแคว้นแชมเปญก็พัฒนาแชมเปญต่อ พยายามต่อยอด ใครได้ประโยชน์? ก็ทุกคนไง รวมถึงระดับประเทศด้วย เพราะรัฐส่งเสริมการพัฒนาผ่านแค่การจัดสรรว่าใครเป็นเจ้าของ จริงๆ ผมไม่มีปัญหากับ idea ว่ารัฐควรเป็นเจ้าของ แต่มีปัญหาว่าต้องเป็นระดับประเทศ แทนภูมิภาค หรือ จังหวัด หรือ เขต เพราะผมคิดว่าระบบราชการไม่ค่อยดี ไม่ค่อยดูแลทรัพย์สิน ไม่อยากพัฒนาอยู่แล้ว ถ้าให้เป็นเจ้าของ ก็เกือบแน่นอนว่าไม่มีทางเกิดการพัฒนา ให้ลองนึกดูว่าหากจังหวัดนึงเป็น “เจ้าของ” เชื้อพันธุ์กะเพรา จังหวัดอื่นจะทำอะไร ผมว่าก็จะตั้งใจพัฒนาพืชผักอื่น จะเกิดการแข่งขัน ซึ่งทุกคนได้ประโยชน์จาก ทั้งเกษตรกร ผู้บริโภคและประเทศ แต่สิ่งที่แย่ที่สุดในมิติการพัฒนาประเทศและเศรษฐกิจคือให้ระดับประเทศ (“แผ่นดิน”) เป็นเจ้าของ บางคนบอกว่านี้คือการส่งเสริมระบบทุนนิยม แต่กลุ่มเดียวกันก็บอกถ้าอยากพัฒนาภาคเกษตร รัฐควรลงทุนงบ R&D เพิ่ม ควรขยายระบบน้ำ ฯลฯ แต่ตังค์รัฐมาจากไหนครับพี่ ก็มาจากภาษีในระบบทุนนิยม ไม่ใช่หรือ ความย้อนแย้งหนักกว่านี้อีกเพราะกลุ่มที่ชอบบอกให้รัฐทำนู่นทำนี้ทำนั้นเพิ่ม ก็ชอบบอกว่าปัญหาทุจริตหนักหนาสาหัส ฝั่งลึก แก้ยาก แต่ทำไมยังเสนอให้จนท. รัฐมีอำนาจเพิ่ม ได้รับงบประมาณเพิ่ม?