Kees van Dun retweeted
Ik keek een kwartiertje naar een debat in de tweede kamer. Absurd dat volksvertegenwoordigers debatteren terwijl ze met hun telefoon op marktplaats zitten. Of op pornhub of de krant lezen.
Kees van Dun retweeted
The body of Giorgos Mazonakis has been brought back to the very neighborhood where he grew up, allowing the public to say an intimate, final goodbye until dawn, just ahead of Monday’s funeral service.
📸 Daphne Tolis
Kees van Dun retweeted
De vaste vriendin van Jip van den Toorn schrijft Het Groot Amsterdams Dictee 2026. Ik denk dat zij weinig woordjes uit deze klassieker van de Osdorp Posse zal gebruiken. Ik wist trouwens niet dat ze in Purmerend meer Amsterdams praten dan in Amsterdam. Nooit geweten!
Osdorp Posse - Amsterdamse Taal
Tien Euro blijft een joetje, honderd piek dat is een meier
Vijfentwintig is een geeltje en je partner is je vrijer
Alle meissies noem ik wijven en voor jongens zeg ik gozers
Geile wijven dat zijn moppies, tortelduifjes noem ik vozers
Een kut is een doos, een korte tijd is een poos
en als ik zeg `Ik raak het stierenoog` bedoel ik de roos
Regen heet ook wel majem, en jenever is jajem
Heb je mokkel nou een scheur in d¹r broek? Kom maar ik naai `m!
Dus neem nog een jajem en daarna een gele rakker
en dan heb je een kopstoot. Een gabber is geen hakker
maar je makker! Dus geintjesflikker draai me geen loer!
Een provinciaal dat is een boer en een temeier een hoer
Een drugsdealer is een nachtaphoteker of een handelaar
Ik wandel naar de whiskeybar en neem een Jan de Wandelaar
en maak `m soldaat zoals huisbazen huissies melken
Ik stuur je tulpen uit Amsterdam als ze verwelken!
Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
want het kan me niet verrotten welk dialect je praat
Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
Hier in Amsterdam zegt iedereen je waar het op staat!
Een homofiele hoer dat is een broodpoot of een schandknaap
en als je wordt geprikt dan heet je nieuwe snee `Jaap`
Schorem moet naar de bajes, da¹s een grote teil met gajes
De nor, de lik, de bak, de cel alswel de Bijlmerbajes
Stelen heet pikken, jatten, gappen of klauwen
Rijms jatten dat heet bijten en dat zal je berouwen
Want je ouwehoert slap, en mijn rijms maken je wijzer
Een G.S.M. in jouw hand heet meteen een lulijzer!
Een woonboot is een drijfhuis, een bangerik een schijtluis
Je moet naar het toilet of de W.C., ook plee of schijthuis
Je troel heeft een smoel en met al die make-up erbij
is haar gezicht een verfporem oftewel een schilderij
En als je dood bent dan heb jij een tuintje op je buik
ben jij de hoek om of de pijp uit en zo koud als een ijskruik
Is het tijd om te vertrekken, nou dan smeer ik `m of peer ik `m
Mijn geloof is rap, als ik de paus zie dan bekeer ik `m! Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
want het kan me niet verrotten welk dialect je praat
Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
Hier in Amsterdam zegt iedereen je waar het op staat!
Een souteneur is een pooier, en die schooier maakt het mooier
Zet z`n kippen in de vitrine en wordt rijker dan de Gooier
Maar doe een regenjas aan voor jij de kerk in gaat
en lever geen Haarlemmerdijkies als het om vakwerk gaat
Want je hebt zo gonorroe of moet ik zeggen een druiper?
Schaamluizen dat zijn platjes en een gladjanus een gluiperd
Alleen een stommerd brengt een nieuwe brommert naar de lommert
want je wordt bedonderd omdat niemand zich om jou bekommert
Je autowrak heet koekblik, oude fietsen worden barrels
Jij wil losse relaties, maar wij lullen over scharrels
Rechters zijn befgajes, onderwereld heet penose
Politie is de smeris of de kit, Jantjes matrozen
Een snifter is een zadelruiker, sigaretten saffies
en opgewarmd eten kliekies, prakkies of lif-laffies
Een borstprothese heet gewoon een rubberen tiet,
en het verschil tussen kennen, kannen, kunnen we niet!
Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
want het kan me niet verrotten welk dialect je praat
Het is de orginele Amsterdamse taal
zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal
Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat
Hier in Amsterdam zegt iedereen je waar het op staat!
parool.nl/amsterdam/tobi-lak…
Kees van Dun retweeted
‘Stilleven met kast, pallets en gesloopt Eric de Noorman-boekje’
© PM Delèfre
Braillelaan
#mrpostmanontheroad
Kees van Dun retweeted
Domplein - Jaren Zestig | Een eenzame bruid staat te wachten op haar bruidegom in het winderige tochtgat van de Domtoren
(Foto: Frans Lapoutre, Utrecht 1924 - 2012)
#diedomdaar
Kees van Dun retweeted
Je vindt nog eens wat bij deze waterstand. #laagwater 🤣 – at Zevenaar, Nederland
Kees van Dun retweeted
Maak er vandaag een feestje van. Op 4 augustus 1693 zou de monnik Dom Pérignon (1639-1715) namelijk de champagne hebben 'uitgevonden'. Dat klopt niet, maar zijn naam is wel aan de drank verbonden. 'Ik proef de sterren', zou Pérignon gezegd hebben. Hoe dan ook: hef het glas.
Kees van Dun retweeted
Toen & nu #Parijs 1916
Franse soldaten en hulphonden bij de Jardin de Tuileries.
Kees van Dun retweeted
Zo de vakantie kan beginnen teapawt.org/usanewshq/status/20815…
Kees van Dun retweeted
Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken.
Die reacties leggen een bredere reflex bloot.
Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen?
Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen.
Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren.
We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben.
Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’.
Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt.
Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden.
Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid.
Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander.
Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven.
Kees van Dun retweeted
Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Lidewij de Vos
"Beste Lidewij,
Heel goed dat jij de Tweede Kamer wilt terugroepen van vakantie voor een debat over de veiligheidssituatie in Ter Apel..."
Lees verder: tinyurl.com/briefjevanjanlid…
#TerApel #Kamerdebat #reces #FVD #briefjevanjan
Kees van Dun retweeted
'De tijd duurt één mens lang', schreef Remco Campert (1929-2022), die vandaag 4 jaar geleden stierf. Hij had de 'wens om zachtjes neer te komen'. Hopelijk is dat gelukt. 'De dood is een uitroepteken dat na een tijdje vervaagt, zoals de condensstrepen in de lucht van vliegtuigen.'
Kees van Dun retweeted
Het avontuur zit erop voor verkeersregelaar Mike in #DenHaag. De enorm vriendelijke man stond bijna drie jaar bij het nieuwbouwproject in weer en wind. Nooit meldde hij zich ziek. Aanstaande vrijdag is zijn laatste dag. Het bouwterrein kiest voor de laatste maanden een ander bedrijf voor de verkeersregelaars.
Kees van Dun retweeted
Drie aardbevingen op Evia in korte tijd 🫨🆘parakalo.wordpress.com/2026/…
Kees van Dun retweeted
Wat ‘n giga verrassing voor mij. Nooit was dit tv fragment van ‘Stuif es in’ met Ria Bremer #Avro uit 1970 te achterhalen, maar nu 56 jaren later dus wel. Ik had t zelf nl nooit terug gezien, nu dus wel. Live gezongen met begeleiding van m’n eigen ukelele. Zo leuk!
Herinnert u zich deze nog?
Hier nog niet gezien.
Stuif es in uit 1970 met de 13-jarige @MargaBult2025
Kees van Dun retweeted
Er was een tijd dat sparen gold als verstandig.
Dat je iets opzij zette voor later. Voor tegenvallers. Voor onderhoud aan je huis. Voor je pensioen. Voor je kinderen misschien.
Tegenwoordig lijkt de overheid vooral te denken:
mooi, daar kunnen we nóg een keer belasting op heffen.
Je werkt jarenlang. Iedere maand verdwijnt bijna de helft van je salaris richting Belastingdienst. Van wat overblijft spaar je een beetje. Je krijgt een bonus: belast. Je erft wat van je ouders: belast. Dat spaargeld groeit langzaam aan. Inflatie tikt door, maar ondertussen betaal je belasting over je vermogen.
Na tien jaar besluit je verstandig te investeren in je woning. Geen Lamborghini. Geen exotische constructie via een belastingparadijs. Gewoon een aanbouw omdat het gezin groeit. Een nieuwe keuken omdat de oude versleten is. Daarnaast onderhoud je het huis en doe je aan verduurzaming door te investeren in zonnepanelen en een warmtepomp. Netjes. Verantwoord.
Allemaal betaald van geld waar al belasting over betaald is.
Tien jaar later verkoop je je huis. De buurt is populairder geworden, huizenprijzen zijn gestegen, mede dankzij schaarste waar de overheid zelf jarenlang beleid op voerde. En daar is hij ineens: de overwaarde.
En dan begint het politieke morele vingertje.
Want inmiddels discussiëren we in Nederland openlijk over belasting op vermogensaanwas. Dus niet alleen belasting op rendement dat je daadwerkelijk ontvangt, maar op waardestijgingen op papier. Winst die nog niet eens gerealiseerd is. Geld dat misschien volledig vastzit in stenen.
Het wrange is niet eens alleen het bedrag. Het wrange is de mentaliteit erachter.
Alsof iedere vorm van opgebouwd vermogen verdacht is geworden. Alsof mensen die jarenlang voorzichtig leven, sparen, investeren en risico nemen een soort melkkoe zijn.
We zijn in Nederland inmiddels op een punt aangekomen dat dezelfde euro onderweg meerdere keren wordt aangeslagen:
bij verdienen,
bij sparen,
bij erven,
bij investeren,
bij bezit,
bij waardestijging,
en straks misschien zelfs bij niet-gerealiseerde winst.
Ondertussen roept diezelfde overheid dat burgers financieel weerbaarder moeten worden, zelf verantwoordelijkheid moeten nemen en minder afhankelijk moeten zijn.
Waarvan dan precies?
Want wie werkt, spaart, aflost, investeert en vermogen opbouwt, lijkt tegenwoordig vooral een wandelende fiscale kansberekening.
Veel politici verkopen dit alsof het alleen de ‘rijken’ raakt. Maar uiteindelijk raakt dit gewoon de Nederlandse middenklasse.
Nederland dreigt langzaam een land te worden waar bezit niet meer wordt gezien als resultaat van discipline, risico en jarenlang werken, maar als iets waar de overheid automatisch mede-eigenaar van is.
































