Kahraman Tazeoğlu

Her 29 Ekim’de içimden Atatürk’e aynı cümleyi söylüyorum: İyi ki vazgeçmedin. Bizi hiç tanımadan geleceğimiz için mücadele eden bütün kahramanlarımıza minnetle… 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun. 🇹🇷 – at Bakırköy, İstanbul

Kendi kırdığı bardağı yanlış yere koyduğun için seni suçlayan insanlar var. Seni incitiyor, sonra da fazla hassas olduğuna inandırmaya çalışıyorlar. Öyle bir anlatıyorlar ki sonunda özür beklediğin kişiden özür dilerken buluyorsun kendini. Ben artık başkasının vicdanı rahat etsin diye kendime haksızlık etmek istemiyorum. Birinin yaptıklarına gerekçe bulması, benim bunları hak ettiğim anlamına gelmiyor. "Yalnızlaşabilmek: – at Bakırköy, İstanbul

Okuduğumuz kitaplarda bize yapılanların altını kolayca çiziyoruz. Bekletilmeyi, dinlenmemeyi, ihmal edilmeyi… Kendi yaptıklarımıza benzeyen satırlarda elimiz kaleme öyle kolay gitmiyor. Bizi üzen kişiyi tanıdığımız cümleyi hemen paylaşırken, kendimizi ele veren cümleyi kimse görsün istemiyoruz. Seni anlatan her cümle seni haklı çıkarmayacak. O sayfada biraz kal. "Yalnızlaşabilmek" – at Bayrampaşa, İstanbul

Sadakat karakter meselesidir. Çünkü aşkın şiddeti zamanla değişebilir ama insanın dürüstlüğü her koşulda sınanır. Birini çok severken sadık kalmak kolaydır. Önemli olan, sevgin azaldığında da o insanın güvenine ihanet etmemektir. "Kabullenebilmek"

Beni incitenlerin söylediklerini ezbere biliyorum. Benim söylediklerimse hep sinirli bir anıma denk geliyor. Bana yapılanı karaktere, yaptığımı yorgunluğa bağlıyorum. Sonra biri benden uzaklaşınca vefasızlığına üzülüyorum. Hikâyeyi anlatırken hep terk edildiğim yerden başlıyorum. Öncesini de anlatsam, belki kendime bile hak veremeyeceğim. "Yalnızlaşabilmek"

Sana yapılan haksızlıkların bütün ayrıntılarını hatırlıyorsun. Peki senin başkalarına yaptıkların? Kendi hatalarını içinde bulunduğun şartlarla açıklarken, başkalarının hatalarını karakterlerine bağlıyorsun. Kendini niyetlerine göre affediyor, başkalarını sonuçlarına göre yargılıyorsun. Şimdi kendine dürüstçe cevap ver: Peki ya birilerinin yıllardır iyileşmeye çalıştığı şey, sensen? "Kabullenebilmek" – at Kadıköy, İstanbul

Ben kendi adaletini uygulama fikrinde şu soruya takılıyorum: Herkes kendini haklı bulursa kimi kimden koruyacağız? İnancım bana dayanma gücü verebilir, ben yine de hakkımı ararım. Öfkemin bana her şeyi yapma hakkı verdiğini kabul edersem, karşı çıktığım haksızlığı kendim de yapabilirim. "Kabullenebilmek" – at Zeytinburnu, İstanbul

En çok değer verdiğim insan, bir derdi olduğunu benden sakladığında anladım... Sorduğumda, “Seni de uğraştırmak istemedim” dedi. Bana ne kadar alıştığını bildiğim bir sesle, bensiz nasıl idare ettiğini anlattı. O cümlede, daha önce dinlemeye üşendiğim bütün anlatacaklarını duydum. Yorgundum, meşguldüm, benim de sorunlarım vardı. Kendime bunları o kadar çok söylemiştim ki onu ihmal ettiğimi kabul etmeme gerek kalmamıştı. İçimde bir yerde suçluluk hep vardı. Her seferinde kendimi haklı çıkarıp üstünü örtüyordum. Sonra karşımda, bana ihtiyacı olduğunda benden bir şey beklememeyi öğrenmiş birini gördüm. İçimden sarılmak geldi. Özür dilemek, anlatmasını istemek, bu kez gerçekten dinlemek… Ama ağzımı açarsam önce kendimi savunacağımdan korktum. İlk kez kendi gerekçelerimi duymaya tahammül edemedim. Hâlâ hayatındaydım. Beni seviyordu. Yine de canı acıdığında arayacağı ilk kişi olmaktan çıkmıştım. İnsanın sevdiği birine bunu kendisinin öğrettiğini anlaması çok ağır. "Kabullenebilmek" – at Kartal, İstanbul

Sana neden güvenemediğimi anlatmıştım. Önce bütün endişelerimi susturdun, sonra hepsini haklı çıkardın. "Yalnızlaşabilmek"

“Belki de sen aşka âşıktın, ben üstüme alındım.” Kahraman Tazeoğlu Ben o cümlede, sevilmenin verdiği mutlulukla birini sevmenin birbirine karışmasını anlatmak istemiştim. Beni mi özlüyorsun, sana kendini değerli hissettirişimi mi? Bunu sormak kolay, cevabını duymaya hazır olmak zor. Çünkü insan, kendisine gösterilen sevginin içinde karşılıklı bir aşk yaşadığını sanabiliyor. “Belki de sen aşka âşıktın, ben üstüme alındım.” derken içimi acıtan da buydu. Aynı ilişkinin içinde, birbirimizden habersiz başka şeyleri sevmiş olma ihtimalimiz. – at Bakırköy, İstanbul

Seni sevsinler diye her şeye evet deme, sonra kendi hayatında söz hakkını geri almak yıllar sürüyor. "Vedalaşabilmek"

Sizce artık insanlar gerçekten mutlu olmak yerine mutlu görünmeye mi çalışıyor? Bence mutlu görünme çabasının altında biraz da kimseye yenilmiş görünmeme isteği var. Ayrıldığın kişi, seni küçümseyen biri, hayatını merak edenler görsün istiyosun. Ama sürekli iyi olduğunu kanıtlamaya çalışınca, kendine nasıl olduğunu sormayı unutuyorsun. "Yalnızlaşabilmek"

Neden insan ulaştığı her şeyin nankörü olur? Çünkü isterken yokluğunu hissediyoruz, kavuşunca varlığına alışıyoruz. Bir zamanlar bizi mutlu edeceğine inandığımız şey, zamanla gözümüzde sıradanlaşıyor. Sonra başka bir eksiğin peşine düşüp elimizdekini görmemeye başlıyoruz. Yine de herkes nankör olmuyor. Sevgiyi emek vererek sürdüren, kendisine yapılan iyiliği yıllar sonra da hatırlayan insanlar var. Kıymet bilmek, alıştığın güzelliğin sana borçlu olmadığını hatırlayabilmek. "Kabullenebilmek" – at Bakırköy, İstanbul

Kırılmış bir kalbe dışarıdan bakınca önce kırıkları görürüz. İçinde nelerin hâlâ sağlam kaldığını çoğu zaman merak bile etmeyiz. Kendimize bakarken de böyleyiz. Yaşadığımız acıya öyle odaklanırız ki hâlâ sevebildiğimizi, birine iyi gelebildiğimizi, yeniden heveslenebildiğimizi unuturuz. Kabullenebilmek, kırıldığımızı inkâr etmeden kendimizi yalnızca o kırıklarla anlatmaktan vazgeçebilmektir. Kahraman Tazeoğlu Kabullenebilmek – at Bakırköy, İstanbul

Birinin olabileceği hâlini sevip, olduğu hâline fazla kredi açıyorum. Sonra hesabı kendim ödüyorum. Kabullenebilmek

Günümüzde evlilikler neden daha hızlı bitiyor? Çünkü birbirimizi tanımadan, birlikte nasıl bir hayat istediğimizi konuşmadan evlenebiliyoruz. Sevgi varsa gerisi çözülür sanıyoruz. Para, aileler, ev işi, kişisel alan derken konuşulmayanlar tartışmaya dönüşüyor. Kimi emek vermeden gidiyor, kimi yıllarca tek başına emek verdiği için. Birini bulmak da zor, çünkü hoşlanmakla hayatı paylaşabilmek arasında epey fark var. – at Bakırköy, İstanbul

Kabullenebilmek kitabımda şöyle demiştim: “Başka insanların yargılarını kendi gerçeğin sanmak, ruhun kendi kendine kurduğu en büyük hapishanedir.” Birinin sana söylediği “Senden bir şey olmaz” cümlesi, yıllar sonra “Ben yapamam” diye çıkabilir ağzından. Söyleyeni hayatından çıkarmışsındır ama hükmünü hâlâ kendine uygularsın. Kendinde kusur sandığın hangi özelliğin, aslında bir başkasının sana yakıştırdığı bir sıfat? – at Bakırköy, İstanbul

İlahi adalete inanıyorum. Bana yaşattığını yıllar sonra kendi hayatında yaşayanları da gördüm. Buna sevinmedim, çünkü başkasının acısı benim kaybettiğimi geri getirmedi. Yalnızca şunu anladım: İnsan, başkasının kalbine bıraktığı duyguyla bir gün kendi hayatında karşılaşıyor. İlahi adalet kimi zaman ceza olarak, kimi zaman da kişinin yaptığını anlayacak hâle gelmesiyle tecelli ediyor. "Kabullenebilmek"

Aklınız başkasındayken, kalp bir başkasını sevebilir mi? Aklına birinin gelmesi, hâlâ onu sevdiğin anlamına gelmez. Ama yeni birine sarılırken eskisinin yerini doldurmasını bekliyorsan, ona kendisi olacağı bir yer bırakmamışsındır. "Yalnızlaşabilmek" – at Zeytinburnu, İstanbul

Beni en çok, kırıldığımı anlattıktan sonra hiçbir şeyin değişmemesi yordu. Fark etmemiştir, anlamamıştır, bilse yapmazdı diyordum. Sonra söyledim. Nasıl incindiğimi, ne beklediğimi, neye artık dayanamadığımı… Yine yaptı. O günden sonra yalnız ona güvenmekte zorlanmadım. Kendi kararlarımdan da şüphe ettim. Çünkü ben, beni anladığına inandığım birinde kalmayı seçmiştim. "Yalnızlaşabilmek" – at Bakırköy, İstanbul