By_Kulgi

İnsanın omuzlarındaki yükü hafifleten, kabullenişler ve zamana duyulan güvendir.​Bazen her şeyi kontrol etmeye çalışmak, akışa karşı kürek çekmekten başka bir şey olmaz. Oysa bazı kapılar, biz zorlamayı bıraktığımız an kendiliğinden aralanır. Zamanın kendi hakikati ve kusursuz bir ritmi vardır; rüzgar ne taraftan eserse essin, her şey vaktinde ve olması gerektiği gibi yerini bulur.

Hayatın akışı içerisinde bazı sırlar, en derin köşelere, kimsenin bulamayacağı zannedilen yerlere gömülür. Üzerleri kalın tabakalarla örtülür, üzerlerine sıkı bir sessizlik yorganı serilir. Ancak unutulan bir gerçek vardır: Hakikat, betonlar veya toprak altı ne kadar derine inerse insin, sıkışıp kaldığı yerde ebediyen kalamaz.​Zaman, merhametsiz olduğu kadar adil bir törpüdür. Onu ne kadar engellemeye çalışırsanız çalışın, zamanın hoyrat rüzgârı bir gün mutlaka o toprağı havalandırır. Üzerine örtülen örtüler yırtılır, saklanan izler gün yüzüne çıkar. Çünkü evrenin dengesi, dengesizlik üzerine kurulmuş sırları uzun süre taşıyamaz. Rüzgar estikçe, gerçeğin tozu havaya karışır ve herkes o havayı solumak zorunda kalır. ​Kimi zaman, gömülü bir hakikati gün ışığına çıkarmanın bedeli, onu sonsuza dek saklamanın getirdiği sessizlikten çok daha ağır olur. Sessizlik, her ne kadar sancılı ve yorucu olsa da insanlara bir tür sahte huzur veya koruma kalkanı sunar. Oysa hakikat kapıyı çalmadığı, elleriyle ortalığı darmadağın etmediği sürece konforludur. Gerçekler ortaya döküldüğünde ise yıllarca biriken o sessizliğin faturasıkesilir, yıkıcı bir etki yaratarak etraftaki her şeyi sarsar. ​Sonuç, sırlar, sahiplerinin ellerinde birer koruyucu kalkan gibi görünse de aslında zamanlı bombalardır. Ne kadar derine gömülürse gömülsünler, günün birinde yüzeye çıkacakları ve o aydınlıkta daha büyük fırtınalar koparacakları mukaddestir. Nihayetinde hakikatle yüzleşmek cesaret ister; çünkü bazı gerçeğin bedeli, sessizliğin cezasından her zaman çok daha ağırdır.

"Cumhuriyet, yüksek ahlaki değer ve nitülüklere dayanan bir idaredir. Cumhuriyet fazilettir." — Mustafa Kemal Atatürk

Günümüzde herkesin bir rol üstlendiği, beğenilmek veya kabul görmek için sürekli birer maske taktığı bir dünyada, kendi özüne sadık kalabilmek gerçekten de en büyük cesaret ve duruş.​Dürüstlük ve gerçek bir kişilik, dışarıdan bakıldığında belki hemen fark edilmez; ama yaydığı güven ve huzur kalıcıdır. Maskeler bir gün düşer ama geriye kalan "sen", en büyük değerindir.

Siyasette, bürokraside veya güç odaklarında kapıların yüzünüze kapandığı anlarda, tasarrufun ve asıl takdirin sadece Allah'a (c.c.) ait olduğuna inanmak, hem bir sığınak hem de adalet anlayışının temelidir. ​Halk arasında ve tasavvufi düşüncede sıkça dile getirildiği gibi: ​"Her kapı kapanır, O'nun kapısı açık kalır." "O açarsa kimse kapatamaz, O kapatırsa kimse açamaz." (Fâtır Suresi, 2. Ayet meali)

İnsan hayatı, arayışlar ve anlam çabalarıyla örülü uzun bir yoldur. Bu yolculukta en temel psikolojik ve ruhsal ihtiyaçlardan biri, bireyin kendini güvende ve huzurlu hissettiği bir yere ait olmasıdır. Ancak aidiyet kavramı, sadece fiziksel bir coğrafyada bulunmaktan ibaret değildir; ruhun yerini bulması, kalbin tatmin olması ile doğrudan ilgilidir. ​"Herkes iyi olmak istediği yere kendini ait hissetmek ister" cümlesi, insanın içsel huzuru arama çabasını özetler. Fakat bu arayış dışarıdan bakılarak ya da sadece mantık yoluyla tamamlanamaz. Hayatın ve yaşananların gerçekten kavranabilmesi için tecrübe edilmesi, yani hissedilmesi gerekir. Metindeki şu çarpıcı ifade bu durumu gözler önüne serer: "Hissetmeden anlayamazsın bazı şeyleri, yağmur yağdığı kadar değil, sana değdiği kadar ıslanırsın." Dışarıda ne kadar büyük bir fırtına koparsa kopsun, o yağmur bizim tenimize değmediği, bizim ruhumuzu ıslatmadığı sürece sadece dışsal bir gözlem olarak kalır. Acıyı, sevinci, aidiyeti ya da yalnızlığı tam anlamıyla idrak edebilmek için o duygunun öznesi olmamız, onu içselleştirmemiz şarttır.​Sonuç olarak, hayat dışarıdan izlenen bir film değil, bizzat içine girilerek ıslanılan bir yağmurdur. Gerçek anlam ve aidiyet, ancak olayları ve duyguları derinlemesine hissettiğimiz anlarda bizimle olur.

Şikayet etmek, sürekli "Neden ben?" diye sormak insanın omuzundaki yükü daha da ağırlaştırır; çünkü o yükle birlikte bir de öfke ve direnç taşımak zorunda kalır. Oysa yüküyle barışmak, onu anlamlı kılmak ve "Bu benim imtihanım, buradan geçmem gerekiyor" diyebilmek müthiş bir hafifleme ve içsel güç getirir.

Güç, adalet kisvesi altında talep edildiğinde, kitleler genellikle kendi elleriyle o gücü hak etmeyen iradelere teslim ederler. Sadakatin liyakatin önüne geçtiği, eleştirel aklın susturulduğu ve lütuflarla uyutulan toplumlar, tehlikeyi ancak kapıya dayanıp her şeyi yuttuğunda fark ederler

Vatan 🇹🇷 Hesapsız sevilir..🇹🇷🇹🇷🇹🇷

"Benim naciz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." — Mustafa Kemal Atatürk

"Tarihini yazan bir kahramanın, küllerinden yeniden doğan bir milletin en büyük gururudur Cumhuriyet. 29 Ekim sevincimiz, sonsuza dek azmiemizdir."​🇹🇷

🇹🇷 "Fikri hür, vicdanı hür nesillerin eseridir Cumhuriyet." Ne mutlu Türk'üm diyene!

Günümüz dünyasında insanoğlu, kendi hayatının yegâne senaristi ve yönetmeni olduğu yanılsamasına kapılmaya meyillidir. Her şeyi kontrol edebileceğini, her virajı kendi planlarına göre dönebileceğini ve karşısına çıkan engelleri sadece bir “düzenleme” hamlesiyle değiştirebileceğini sanır. Oysa hayat, seyircisine kolaylık olsun diye alt dizilimi hazırlanmış, her anı anında tercüme edilen bir kurgu değildir. Hayat; alt yazılı değil, alın yazılı bir filmdir.​Alt yazı, dışarıdan müdahaleye açıktır. Yanlış anlaşılan bir ifadeyi düzeltme, beğenilmeyen bir cümleyi silme ya da akışı kendi arzumuza göre çarpıtma lüksü sunar. İnsan çoğu zaman kendi yanılgılarını, pişmanlıklarını veya kaçırdığı fırsatları alt yazılarla örtmeye çalışır; yaşadıklarına sonradan bahaneler uydurur, senaryoyu zihninde yeniden yazar. Fakat perdede ne oynuyorsa, hakikat odur. ​Alın yazısı ise, o perdenin dokusuna işlenmiş silinmez bir mühürdür. Bize sunulan zamanı, karşımıza çıkan imtihanları, kavuşmaları ve ayrılıkları bir bütün olarak kapsar. Kaderin bu sarsılmaz ağırlığı, insanı çaresizliğe mahkûm etmek için değil; aksine onu sahte heveslerden arındırıp hakiki bir kabullenişe davet etmek içindir. Çünkü insan, her şeyi kontrol edemeyeceğini idrak ettiği an olgunlaşır. Kendi yazdığını sandığı hikâyenin, aslında çok daha yüce bir iradenin tecellisi olduğunu gördüğünde içsel bir huzura kavuşur.​Bu filmde bize düşen rol, sadece başımıza gelenleri izlemek ya da sürekli değişen şartlara şikâyet etmek değildir. Alın yazısının varlığı, gayreti ortadan kaldırmaz; aksine ona derin bir anlam katar. İnsanın duruşu, fırtına koptuğunda rüzgâra nasıl direndiğinde ve kaderin ona sunduğu sahnede rolünü ne kadar soylu bir edayla oynadığında gizlidir.​Sonunda ışıklar söndüğünde ve perde kapandığında, geriye ne alt yazılardaki bahaneler kalır ne de sonradan uydurulmuş mazeretler... Geriye kalan tek şey, o alın yazısını lekelemeden, başı dik ve vakarla tamamlanmış bir ömrün hikâyesidir.

NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE.

Bazen hayatın getirdiği yükler, geçmişin izleri ya da belirsizlikler üst üste biner ve düşüncelerimiz adeta karanlık bir odaya dönüşür.Öfke, kırgınlık, kaygı veya olumsuzluk varsa "bunları artık taşımak zorunda değilsin. Olduğun yeri değiştir. Pencereyi açıp derin, taze birkaç nefes al; kısa bir yürüyüşe çık ya da ılık bir duş al. Fiziksel hareket, zihinsel döngüyü kırmanın en hızlı yoludur.Olumsuz düşünceler zihninden geçiyorken "Ben buyum, her şey kötü" demek yerine, "Şu an zihnimde kaygılı bir düşünce belirdi, ama bu sadece bir düşünce, gerçekliğin tamamı değil" de. Onları birer bulut gibi düşün; gökyüzünden gelip geçiyorlar, sen ise o gökyüzünün kendisisin. Geçmişin pişmanlıkları ya da geleceğin korkuları genellikle zihni yorar. Şu ana odaklan.Kontrol edemeyeceğin şeyleri başkalarının davranışları, geçmiş, belirsizlikleri akışa bırakıp, bugün kendi elinde olan en küçük ve basit1 iyi şeyle ilgilen.​Unutma ki karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, en küçük bir ışık onu delmeye yeter. Zihninin de dinlenmeye, şefkate ve tazelenmeye ihtiyacı var.

Devir, Müslümana Müslümanlığı anlatma devri.Hocalara imanı, cemaatlere hakikati hatırlatma devri.Ön safta namaz kılmakla övünenlere, Allah'ın huzurundan kalkınca nerede durduklarını sorma devri.Cumayı kaçırmayanlara adaleti, namaz kılanlara kul hakkını, dini dilinden düşürmeyenlere Allah korkusunu hatırlatma devri.Zira Müslüman görünmek başka, Müslümanca yaşamak başkadır.Mesele, kaç kişinin saf tuttuğu değil, o saftan kalkanların nasıl bir hayat yaşadığıdır.

Cam kırıldığında dışarıdaki dünyayı olduğu gibi değil, kendi kırıklarının arasından gösterir insana. Bakışın nereye çevrilirse çevrilsin, gördüğün manzara o çatlağın izini taşır artık.

Vazgeçme, boyun eğme, küçük düşme ,düşürme, hak ettiğin şeylere sadaka verme. Aşk için, para için ya da boş ve geçici bir zafer için kendini köleleştirme. Seni mutlu etmeyen şeylere boyun eğme, ne diyecekler diye kimsenin halkalarından geçme, başkalarını memnun etmek için asla değişme. Seni sevmeyenleri sevme. Sana hayran olmayana hayran olma.Kendini satma, hiçbir şey için yalvarma, sadakatine ya da dürüstlüğüne fiyat biçme. Olmak istediğin ve olmadığın şeyin gölgesi olma. Mutluluğunu başkalarının ellerine bırakma. Eğer bunu yaparsan, ömür boyu kendi varoluşunun borçlusu olursun. Başkalarının beğenisine ya da geçici kabullenişlerine diyet ödemeyi reddeden; onurunu ve iç huzurunu her şeyin üzerinde tutan bu bakış açısı, insanın kendi özüne duyduğu en büyük saygıdır. Kimseye boyun eğmeden, kendi doğrularının ve ruhunun ağırlığıyla dik durabilmek.

Hayatın karmaşası içinde bazen unuttuğumuz en büyük gerçek şudur: Herkes sizin kişisel dünyanıza ulaşmaya layık değildir.​İnsan ilişkileri eşit mesafelerde yürümek zorunda değildir. Hayatımıza giren herkesin rolü de değeri de aynı olamaz. Kimi insan sadık bir dostluk bağı kurmak için vardır, kimi sadece kısa bir tanışıklık faslıyla sınırlıdır, kimi ise mesafenin o asil ve dokunulmaz uzaklığında çok daha kıymetlidir. Herkesi hayatınızın merkezine taşımak, her düşüncenizi, her mücadelenizi ya da en mahrem güzel anlarınızı kapı inandığınız herkesle paylaşmak zorunda değilsiniz. Sırf birileri hayatınıza uzaktan ya da yakından ilgi duyuyor diye ruhunuzun kapılarını sonuna kadar aralamak büyük bir haksızlıktır. ​Çünkü güven bir anda kurulan bir bina değil, zamanla örülen bir duvardır. Gerçek yakınlık; dürüstlük, karşılıklı saygı ve tutarlılık zemininde yükselir. ​Unutmayın ki, nezaket ile teslimiyet aynı şey değildir. İnsanlara nazik olmak, kibar davranmak başka bir şeydir; onların kalbinize sınırsız, denetimsiz bir erişim sağlamasına izin vermek bambaşka bir şeydir. ​En büyük lüks, içsel huzurunuzu muhafaza edebilmektir. Gizliliğinize değer verin, hayatınızın mahremiyetini koruyun. Çünkü kimsenin, sizin hakkınızda her şeyi bilmeye hakkı de yoktur, ihtiyacı da. Ruhunuzun dehlizleri herkese açılacak bir sokak değil, ancak hak edenin misafir olacağı saklı bir saraydır.