The screenshot from PostNL app on 20-AUG for a delayed delivery Either @PostNL invented time machine or it will be delivered next year. I hope for the former.
Seriously, who writes their software?
2
3
133
Marcin Czenko retweeted
As a teenager reading about the decline of the Ottoman and Habsburg empires, I couldn't understand why they mostly just let it happen. Why not reform urgently, slash the bureaucracy, race to adopt the new technologies?
Much less confused these days.
Marcin Czenko retweeted
On resisting the Roman Pontiff by St. Robert Bellarmine:
“Just as it is lawful to resist a Pontiff who attacks the body, so it is lawful to resist one who attacks souls, or disturbs the civil order, and much more one who attempts to destroy the Church. I say that it is lawful to resist him by not doing what he commands and by preventing his will from being carried out. It is not lawful, however, to judge him, punish him or depose him, for these are acts proper to a superior.”
-De Romano Pontifice (Book II, Chapter 29)
Marcin Czenko retweeted
Wypowiedź ta stanowi fragment szerszego wystąpienia, jakie biskup Schneider złożył w kontekście napięć i kryzysu wokół Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) oraz planowanych przez nie konsekracji biskupich. Jako naukowiec zajmujący się patrystyką, odwołuje się w nim do historycznego sporu z IV wieku między świętym Atanazym Wielkim a papieżem Liberiuszem, aby zobrazować współczesny problem legalizmu i ślepego posłuszeństwa w Kościele.
„To nie ma w sobie absolutnie nic ze schizmy. Dlatego musimy skorygować samo rozumienie tego, czym jest schizma. W ostatnich stuleciach wyrobiliśmy w sobie pewien bardzo redukcjonistyczny pogląd na schizmę – ujęcie czysto legalistyczne. Podobnie zawęziliśmy postrzeganie tego, czym jest posłuszeństwo.
Posunęliśmy się wręcz do absolutyzacji posłuszeństwa papieżowi, który przecież jest tylko stworzeniem, a nie Bogiem. Papież nie jest Bogiem. I rzeczywiście, muszę to otwarcie stwierdzić: w mentalności tak wielu ludzi – tradycyjnych czy konserwatywnych, włączając w to nawet biskupów i kardynałów, aż po dzień dzisiejszy – obecne jest ukryte ubóstwianie papieża. Podkreślam: ukryte, nie formalne czy wyrażone wprost, ale domyślne.
W efekcie każdy przejaw nieposłuszeństwa jest z miejsca etykietowany: „Jesteś schizmatykiem, ponieważ jesteś nieposłuszny”. Takie podejście było zupełnie obce wielkiej Tradycji Kościoła; było całkowicie obce Ojcom Kościoła – a mówię to jako patrolog.
Kiedy więc święty Atanazy sprzeciwił się papieżowi, ten go ekskomunikował – uczynił to papież Liberiusz. Jednak z punktu widzenia prawa była to oczywiście ekskomunika formalna. Ja jednak uważam, że w oczach Bożych ta ekskomunika była nieważna. Jakże bowiem papież Liberiusz – który sam w pewnym stopniu uwikłał się we współpracę z semiarianami, dopuszczając się dwuznaczności – mógł nałożyć ekskomunikę na największego obrońcę prawowierności? Z perspektywy historii ta ekskomunika papieża Liberiusza nałożona na świętego Atanazego była niesprawiedliwa i – w mojej ocenie – nieważna przed Bogiem.
Sądzę, że obecna sytuacja Bractwa związana z tymi sakrami jest w pewien sposób opatrznościowa. Bóg do niej dopuszcza, ponieważ jesteśmy wielką rodziną, a Bractwo do tej rodziny należy. Nie znajduje się ono poza Kościołem”.
Św. Atanazy (na zdjęciu) był wielokrotnie zwalczany przez dużą część hierarchii i spędził ponad 17 lat na wygnaniu w pięciu różnych okresach. Najbardziej znaczące jest to, że papież Liberiusz (352–366), sam wcześniej wygnany i poddany silnej presji cesarskiej, podpisał semi-ariańską formułę i na pewien czas zerwał komunię ze św. Atanazym.
Atanazy stawiał opór nie tylko cesarzom, ale także skompromitowanym władzom kościelnym, gdy zagrożona była wiara. Jest czczony jako Doktor Kościoła właśnie dlatego, że odmówił podporządkowania się błędnej większości i decyzjom podjętym pod przymusem.
Jak sam lub jego uczniowie wyrazili to w czasie kryzysu:
„Oni mają kościoły, ale my mamy wiarę.”
Prawdziwa Tradycja katolicka zawsze uznawała, że wierność depozytowi wiary przeważa nad formalnym posłuszeństwem, gdy te dwie rzeczy wchodzą w konflikt. Taki jest przykład św. Atanazego — a nie ślepego posłuszeństwa wobec władzy.
1
32
Bractwu nie chodzi wyłącznie o ważność i godność Mszy Świętej. Owszem, pierwszym bodźcem dla wielu wiernych trafiających do Bractwa jest swoiste „mam dość”, kiedy w ich parafii zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Byłoby jednak uproszczeniem powiedzieć, że jedynym powodem „przeprowadzki” była „gitara na Mszy św.”. Przecież o wiele łatwiej byłoby czasem po prostu zmienić godzinę albo poszukać innej parafii. A więc dlaczego mimo wszystko niektórzy wierni decydują się na czasem długą podróż — są ludzie, którzy przemierzają kilkadziesiąt (czasem więcej) kilometrów, aby dotrzeć na Mszę Świętą w Bractwie.
Mogliby też pewnie znaleźć jakiś „indult” lub pójść do Bractwa Świętego Piotra. Prawda? Nie zastanowiło to Was nigdy, dlaczego więc decydują się na to poświęcenie? Otóż ja wiem, bo przechodziłem pewnie podobną drogę. Od pielgrzymek do Jana Pawła II i zachwytu nad „pancernym kardynałem”, do całkowitego odrzucenia Kościoła posoborowego. Nie z dnia na dzień — przez wiele lat chodziłem na obie Msze. Byłem zaprzyjaźniony z wieloma kapłanami i ciągle ich dobrze wspominam. Tutaj nie chodzi jedynie o liturgię, o czym też Bractwo św. Piusa X często przypomina. Tutaj chodzi o czystość nauczania.
Chętnie wejdę nawet w najgłębszą polemikę z każdym na temat tego, dlaczego uważam, że w czasie Soboru Watykańskiego II powstała nowa religia, która nie jest już tą religią katolicką, którą wyznawali wszyscy wielcy święci Kościoła przez prawie 2000 lat. Możemy się zagłębić w błędy otwarcie szerzone dotyczące wolności religijnej, fałszywego ekumenizmu, relacji państwa i Kościoła czy kolegialności. Możemy się pochylić nad *Syllabusem błędów* Piusa IX, nad herezją archeologizmu, nad błędami w encyklikach i dokumentach po Soborze Watykańskim II. Te zmiany i błędy naprawdę są dość jasne do udowodnienia, nawet biorąc pod uwagę, że esencją modernizmu (który św. Pius X nazywa syntezą wszystkich herezji) jest przede wszystkim umiejętne mieszanie prawdy z fałszem, po to, aby przy braku wystarczającej wiedzy można było z tego samego zbioru aksjomatów wyprowadzić sprzeczne ze sobą teorie — przez co często natrafiamy na powierzchowny argument „ale przecież Sobór tego nie nauczał”. Czasem wprost zrywano z tradycyjnym nauczaniem Kościoła, a czasem rzeczywiście robiono to w sposób bardziej pokrętny. Jednak sam fakt, że takie „otwarte furtki” pozostawiono — i to pozostawiono celowo — już o czymś świadczy. Nie tworzyli tego przypadkowi, niedoświadczeni teologowie, a inni już wtedy bili na alarm. Nauczanie Kościoła zawsze wcześniej było jednoznaczne.
Trzeba pamiętać, że większość z nas wychowała się w Kościele posoborowym. Nie chodzi więc o to, aby bić tu pianę, tylko zadać sobie pytanie: „w co ja właściwie wierzę?”. Nie można kochać kogoś, kogo się nie zna. Nie można kochać prawdziwego Boga, jeżeli błędnie się Go opisuje. Tak, nikt nie może tutaj na ziemi w pełni poznać Boga (jak mówi święty Paweł: „jego miłość przewyższa wszelką wiedzę” – Ef 3,19), jednak naszym obowiązkiem jest poznać Boga tak blisko, jak tylko nasz rozum nam na to pozwala.
Nauczanie po Soborze Watykańskim II pokazuje nam jednak nową religię — nie tę, którą założył Jezus Chrystus. Tak, ciągle używamy (chcę przynajmniej w to wierzyć) tego samego Pisma Świętego, ale pamiętajmy, że nasza wiara ma dwa filary: (1) Pismo Święte, (2) Tradycja. Sobór Watykański II, choć w konstytucji Dei Verbum wyraźnie potwierdził dwa źródła Objawienia, w dużej mierze osłabił ten drugi filar (zbliżając się przez to bardzo do wyznań protestanckich). Proszę krytycznie spojrzeć na nowy *Katechizm Kościoła Katolickiego* i proszę sprawdzić, na jakie sobory i dokumenty się powołuje. Po Piśmie Świętym najczęściej cytowanym źródłem są dokumenty Soboru Watykańskiego II. I to nie jest mała różnica kwantytatywna: znajdziemy tam tam prawie wyłącznie odnośniki do dokumentów posoborowych. Jeżeli nowy Katechizm powołuje się gdziekolwiek na sobory wcześniejsze, to znajdujemy typowy modernistyczny zabieg: użycie soborów starożytnych do sprawienia wrażenia ciągłości oraz dwuznaczne użycie Soborem Trydenckiego (szczególnie w nauka o konieczności Kościoła dla zbawienia). Owszem, można powiedzieć, że Katechizmie Trydenckim dominuje jeden sobór (Trydent), natomiast w nowym Katechizmie dominuje inny jeden sobór (Vaticanum II), ale w zupełnie innym duchu — jako klucz interpretacyjny całej Tradycji. Sobór Trydencki nie zmienia linii nauczania w żaden rewolucyjny sposób, Sobór Watykański II owszem - dlatego ten brak łączności z przedsoborowym nauczaniem jest jednak bardzo istotny. To jest nowy katechizm i nowa religia. Zmieniona Msza Święta tylko potwierdza intencje.
Msza tradycyjna, wzrastając organicznie na przestrzeni wieków, kodyfikuje całą historię naszej wiary i walki z przeróżnymi herezjami na przestrzeni wieków, które znajdują swój bezpośredni wydźwięk w Mszy Świętej. Nowa liturgia tę łączność zrywa, często wpadając w archeologizm (potępiony przez papieża Piusa XII w encyklice *Mediator Dei* z 20 listopada 1947 r.), próbując ten brak ciągłości lub też zawarte w niej błędy bronić.
Podsumowując, wiernym Bractwa nie chodzi o pokazanie innym, że są ignorantami. Jak również i mi się zdarza użyć cynizmu i prześmiewczego tonu w reakcji na zarzuty o schizmę i sekciarstwo (tak, my też grzeszymy), nie jest to powód, dla którego większość z nas zabiera głos. Nie jest to też dla większości z nas powód, dla którego podejmujemy trud uczęszczania na Msze Święte Bractwa św. Piusa X i tam też przyjmujemy inne sakramenty (nie, że zawsze jest to "trud" - jak już się zrozumie dlaczego, to się jest Bogu wdzięcznym - ale pozostanie wiernym wierze w dzisiejszych czasach wymaga od nas zdecydowanie większej dyscypliny). Chcemy wyznawać prawdziwą religię katolicką, bo poza nią nie ma zbawienia. Chcemy aby jak najwięcej ludzi tą prawdziwą religię poznało, bo tylko tak mogą poznać prawdziwego Boga i zachować swoje życie wieczne. I tak, zależy nam, aby wszędzie wróciła ta właśnie prawdziwa religia, bo wtedy i nam żyje się łatwiej.
Na koniec, w kwestii oczywistych zarzutów o brak jedności z Papieżem.
Św. Atanazy (na zdjęciu) był wielokrotnie zwalczany przez dużą część hierarchii i spędził ponad 17 lat na wygnaniu w pięciu różnych okresach. Najbardziej znaczące jest to, że papież Liberiusz (352–366), sam wcześniej wygnany i poddany silnej presji cesarskiej, podpisał semi-ariańską formułę i na pewien czas zerwał komunię ze św. Atanazym.
Atanazy stawiał opór nie tylko cesarzom, ale także skompromitowanym władzom kościelnym, gdy zagrożona była wiara. Jest czczony jako Doktor Kościoła właśnie dlatego, że odmówił podporządkowania się błędnej większości i decyzjom podjętym pod przymusem.
Jak sam lub jego uczniowie wyrazili to w czasie kryzysu:
„Oni mają kościoły, ale my mamy wiarę.”
Prawdziwa Tradycja katolicka zawsze uznawała, że wierność depozytowi wiary przeważa nad formalnym posłuszeństwem, gdy te dwie rzeczy wchodzą w konflikt. Taki jest przykład św. Atanazego — a nie ślepego posłuszeństwa wobec władzy.
25
Marcin Czenko retweeted
I stand with the Catholic Church and therefore must stand with Archbishop Lefebvre.
O Mary, Mediatrix and Co-Redemptrix of the human race, pray for us.
St Athanasius and St Joan of Arc, pray for us.
Marcin Czenko retweeted
1899: Leo XIII condemns Americanism: adapting doctrine to the modern spirit, prioritising natural virtues and civil liberty over supernatural grace and ecclesial authority (Testem Benevolentiae).
2026: First American Pope receives the Liberty Medal and praises American ideals of peace, prosperity and generosity.
The Church forms nations.
Modernism accommodates the world.
Pope Leo XIV delivering a message of unity and peace after being awarded the prestigious 2026 Liberty Medal by the National Constitution Center on the eve of America's 250th anniversary.
The Pontiff marking the U.S. milestone with a powerful call for a national renewal of peace, prosperity, and core American ideals.
"I therefore pray that this the 250th anniversary of the founding of this great nation, may be the occasion of a solemn recommitment to these ideals that have made America a country that values peace and prosperity, a country characterized by generosity and nobility of heart.”
“I commend all of you, as well as the future of the nation, to the one who is himself the source of true freedom and lasting peace, the one whose very name is peace. May God bless America."
Marcin Czenko retweeted
A sedevacantist is 100X more intellectually honest than those who look at the disaster in the Church and say everything is fine.
Często słyszymy argument: „Nie możesz być prawdziwie tradycyjnym katolikiem, jeśli jesteś nieposłuszny i poza jednością z >99% biskupów (w tym z Papieżem). Posłuszeństwo i jedność z Kościołem są istotą tradycji katolickiej.”
To brzmi pobożnie, ale jest historycznie fałszywe.
Najlepszym dowodem jest kryzys ariański w IV wieku.
Po Soborze Nicejskim (325), który jasno wyznał, że Syn Boży jest współistotny Ojcu, arianizm nie zniknął. Wręcz przeciwnie – w ciągu kilku dekad stał się dominującą pozycją, zwłaszcza na Wschodzie. Św. Hieronim, pisząc około 382 roku w dziele Altercatio Luciferiani et Orthodoxi, podsumował sytuację jednym dramatycznym zdaniem:
„Ingemuit totus orbis, et Arianum se esse miratus est”
(Cały świat jęknął i ze zdumieniem stwierdził, że stał się ariański).
Przytłaczająca większość biskupów – zwłaszcza na Wschodzie – przyjęła formuły ariańskie lub semiariańskie. Papież Liberiusz (352–366) pod presją cesarza podpisał semiariańskie wyznanie wiary i zerwał komunię ze św. Atanazym. Sam św. Atanazy, biskup Aleksandrii i główny obrońca nicejskiej ortodoksji, został pięciokrotnie ekskomunikowany przez synody i zesłany na wygnanie (łącznie spędził na wygnaniu ponad 17 lat).
A jednak Kościół dzisiaj czci św. Atanazego jako Doktora Kościoła i filar ortodoksji – nie ariańską większość.
Do wiernych, którzy utracili swoje kościoły na rzecz arian, Atanazy pisał (w tradycyjnym przekazie):
„Oni mają budynki, ale wy macie wiarę apostolską. Oni mogą zajmować nasze kościoły, ale są poza prawdziwą wiarą… Wy pozostajecie poza miejscami kultu, ale wiara mieszka w was.”
Liczbowa większość nigdy nie była gwarancją katolickiej tradycji. Wierność wiecznemu depozytowi wiary zawsze była decydującym kryterium — nawet gdy wierność ta stawiała kogoś w małej, prześladowanej mniejszości.
Podobne sytuacje powtarzały się w historii: podczas rewolucji francuskiej większość biskupów francuskich przyjęła schizmatycką Konstytucję Cywilną Kleru, a wierni „oporni” (refractaires) byli prześladowaną mniejszością. Historia uznała ich za katolików.
@FSSPXwierni
15
Marcin Czenko retweeted
Replying to @FrMatthewLC
The claim that one cannot be a “truly traditional Catholic” unless in union with the vast majority of living bishops (including the Pope) sounds pious, but it is historically false.
The clearest example is the Arian crisis of the 4th century. After the Council of Nicaea, Arianism rapidly became the dominant position. St. Jerome wrote that “the whole world groaned and found itself Arian.”
The overwhelming majority of bishops — especially in the East — accepted Arian or semi-Arian formulas. Pope Liberius signed a semi-Arian creed under pressure and broke communion with St. Athanasius. Athanasius himself was excommunicated by synods and sent into exile five times.
Yet the Church today honors St. Athanasius, not the Arian majority, as a Doctor of the Church and defender of orthodoxy. He wrote to the faithful who had lost their churches:
“They have the premises, but you have the Apostolic Faith. They can occupy our churches, but they are outside the true Faith… You remain outside the places of worship, but the Faith dwells within you.”
Numerical majority has never been the guarantee of Catholic tradition. Fidelity to the perennial deposit of faith has always been the decisive criterion — even when that fidelity placed one in a small, persecuted minority.
Co za bezczelny typ. Niedość, że obraża ludzi, którzy zwrócą mu uwagę, to jeszcze ich od razu blokuje. Człowieku - jak nie umiesz przyjąć krytyki, to po co w ogóle się odzywasz? @DanielWachowiak
24
Marcin Czenko retweeted
🇺🇦Ukrainka Taisia Onofriychuk zdobyła złoto na zawodach Pucharu Świata w gimnastyce artystycznej w rumuńskim Klużu-Napoce. Ale na ceremonii wręczenia medali...zamiast ukraińskiego hymnu zagrali polski!
Organizatorzy ewidentnie pomylili pliki z muzyką i puścili "Mazurek Dąbrowskiego" 😅
Marcin Czenko retweeted
Bericht uit Polen:
"Aan de Oekraïners die vandaag zo graag tegen Polen spreken over vergeving.
Stel je een man voor wiens vrouw, kinderen, ouders, hele familie brutaal is vermoord. Stel je voor dat deze man na jaren van pijn de kracht in zichzelf vindt om te vergeven. Niet omdat hij het vergeten is. Niet omdat de wond verdwenen is. Maar omdat hij niet alleen in haat wil leven.
En stel je nu voor dat iemand na jaren begint de moordenaars van zijn familie te verheerlijken. Hun standbeelden opricht. Hen helden noemt. Hun symbolen draagt. Hun daden rechtvaardigt. De misdaad voorstelt als een strijd voor vrijheid.
Die moordenaar is het Oekraïense Opstandelingenleger (UPA). Het is Bandera. Het zijn de mensen verantwoordelijk voor de Wolyn-slag en het vermoorden van Poolse families. En degenen die vandaag de wond opnieuw openrijten, zijn allen die de UPA en Bandera verheerlijken, en dus ook Zelensky en zijn trawanten.
Daarom zeg niet lichtvaardig tegen Polen: „je moet vergeven”. Vergeving betekent geen instemming met leugens. Het betekent geen zwijgen tegenover de cultus van misdadigers. Het betekent geen goedkeuring voor het vertrappen van de herinnering aan de slachtoffers.
Als iemand eerst vergeving verwacht en daarna hen eert die onze families vermoordden, dan zijn het niet de Polen die terugkeren naar het verleden. Het zijn de verheerlijkers van de UPA zelf die dat verleden oprakelen, het als een vaandel heffen en er opnieuw mee slaan op de herinnering aan de vermoorden."
@CIDI_nieuws @2eKamertweets @MinPres @jpaternotte @HenriBontenbal @rubenbrekelmans @DefensieMin @SecGenNATO
Do Ukraińców, którzy tak chętnie mówią dziś Polakom o przebaczeniu.
Wyobraźcie sobie człowieka, któremu brutalnie zamordowano żonę, dzieci, rodziców, całą rodzinę. Wyobraźcie sobie, że po latach bólu ten człowiek znajduje w sobie siłę, żeby przebaczyć. Nie dlatego, że zapomniał. Nie dlatego, że rana zniknęła. Ale dlatego, że nie chce żyć wyłącznie nienawiścią.
A teraz wyobraźcie sobie, że po latach ktoś zaczyna gloryfikować morderców jego rodziny. Stawia im pomniki. Nazywa ich bohaterami. Nosi ich symbole. Usprawiedliwia ich czyny. Przedstawia zbrodnię jako walkę o wolność.
Tym mordercą jest UPA. Jest Bandera. Są ludzie odpowiedzialni za rzeź wołyńską i mordowanie polskich rodzin. A tymi, którzy dziś na nowo rozdrapują ranę, są wszyscy, którzy UPA i Banderę gloryfikują, a wiec i Załenski i jego przyboczni.
Dlatego nie mówcie Polakom z lekkością: „przecież trzeba przebaczyć”. Przebaczenie nie oznacza zgody na kłamstwo. Nie oznacza milczenia wobec kultu zbrodniarzy. Nie oznacza przyzwolenia na deptanie pamięci ofiar.
Jeżeli ktoś najpierw oczekuje przebaczenia, a potem czci tych, którzy mordowali nasze rodziny, to nie Polacy wracają do przeszłości. To gloryfikatorzy UPA sami tę przeszłość wyciągają, podnoszą jak sztandar i ponownie uderzają nią w pamięć zamordowanych.
Marcin Czenko retweeted
Het Volhynia monument in Polen dat goed aangeeft welke afgrijselijke moorden er door de Oekraïense OUN/UPA en Oekraïense buren op meer dan 100.000 onschuldige Poolse dorpelingen, mannen, vrouwen, kinderen en baby's werden gepleegd.
De daders die door Zelensky per decreet als "Helden van de OUN/UPA' zijn verheven...
Dat Zelensky en consorten schaamteloos zijn is bekend.
Maar is er al een spoor van schaamte bij @EU_Commission of de regeringsleiders van EU-lidstaten?
....niets...
Recently, there has been renewed attention to the crimes committed by the Ukrainian UPA against the Polish population during the Second World War and its aftermath, including the genocide of Poles and the mass murder of members of other ethnic groups, including Jews, Armenians, Czechs, and Ukrainians who opposed or refused to participate in the violence.
What many people often forget to mention is how unbelievably brutal and cruel the Ukrainian perpetrators were. Their cruelty was almost unparalleled. It was a massacre. People in the West are probably not aware of how horrific it really was. See “362 ways the UPA murdered Poles”: wmeritum.pl/362-sposoby-upa-… (use an online translator if needed).
Perhaps most disturbing of all is that, in many cases, these atrocities were not committed only by organized military units. They were also neighbor-against-neighbor acts. At the same time, it is important to remember that many Ukrainians also risked and even sacrificed their own lives to help and protect Poles.
22
Marcin Czenko retweeted
The Ottoman Empire never recognized the erasure of Poland.
For 123 years, at every banquet, they announced:
‘The Ambassador of Poland!’
An empty chair. Every time.
But they never stopped calling.
In 1918, Poland was reborn.
The chair was no longer empty. 🇵🇱🇹🇷
Marcin Czenko retweeted
Do hotelu w Związku Radzieckim późną porą przybył podróżny:
- Poproszę o pokój na jedną noc.
- Niestety, mamy tylko wolne jedno miejsce w pokoju pięcioosobowym.
- Może być, w końcu to tylko jedna noc - odpowiedział podróżny i pomaszerował do wskazanego pokoju. Ułożył się wygodnie i zamierzał zasnąć, ale współtowarzysze grali w brydża, opowiadali sobie kawały i co chwila wybuchali głośnym śmiechem. Podróżny ubrał się i zszedł do recepcji:
- Poproszę 5 herbat na górę za jakieś 10 minut.
Wrócił do pokoju i mówi:
- Panowie tak swobodnie opowiadacie sobie dowcipy, a przecież tutaj może być założony podsłuch!
- Co pan! W hotelu?
- Możemy to łatwo sprawdzić
- Panie kapitanie! poproszę 5 herbat pod 14-stkę.
Rzeczywiście, w tym momencie przynoszą herbatę. Współtowarzysze z lekką obawą kładą się spać. Rano podróżny wstaje i widzi, że prócz niego w pokoju nie ma nikogo. Schodzi do recepcji:
- Co się stało z moimi współlokatorami?
- Rano zabrała ich milicja.
- A mnie dlaczego nie zabrali?
- Bo kapitanowi spodobał się ten dowcip z herbatą.

























