امروز سکوتی غریب در اتاق میخزد و تا گلو بالا میآید. دفتر نیمهخالی از سکنه است. کتری سوت میکشد و قهوه مزهی همیشه را نمیدهد. درز پنجره باز است و منظرهی روشن درخت زیتون از شیشهی چسبزده پیداست. نارنگی را توی دستم میچرخانم و خیره میمانم به کلمات.
بان دارچینم زودتر از اونچه باید تموم شد. چای تلخ میخورم و پَری پرتقال جنوب. دلم اتاق خالی از همکار میخواد که پنجره رو چهارطاق کنم و خنکی نیمهی پاییز رو بدم فرو.
توی کافه نشستهم به کار. دو تا بچهی بامزه دویدن اومدن نشستن پشت میز کناری و دفتردستک نقاشیشونو درآوردن و شروع کردن به آواز خوندن و «دستورزی» تا معلمشون رسید. «آقا این نوک گیر کرده توش.» «شب پرستارهی ونگوگ رو بکشیم؟» و صدا پیچیده توی اتاق که: «به رهی دیدم برگ خزان.»
روز روشن و ترد و تازه و زمین زیبا و بیگانهست. صدای دعای گوشخراش و دلآزاری از جای نامعلومی میاد. دلم شیرینی آهستهی نرم میخواد و تداوم خورشید تا نیمهی شب.
اون لحظه که پر پرتقالو میذاری دهنت و همهی مجراهای سر و کلهت باز میشه حسش خیلی برام شبیه لحظهی کشف و شهوده. به یاد آوردن ناگهانی نامی، پیدا کردن رد و نشون چیزی که دست شده بودی ازش. معجزهی کوچکمقیاس. بیتقلا، نامنتظر.
بشقاب گلسرخی پوست پرتقال چهارقاچ و لیموشیرین نیمخورده و تهموندهی لیوان چایی و بطری آب و دستمال مچاله و ورق نیمهی قرص سرماخوردگی به چشمم زیبایی مهجور محبتآمیزی داره.