شما به عبارت« خانهخرابکن» نگاه کن.
حالا به این فکر کن که احتمالا یه آدمی هست تو زندگیت که نه تنها بدش نمیاد که بد بیاری بلکه اساسا دوست داره خانهت رو خراب کنه. و در عین حال بهت لبخند میزنه، از تیپ امروزت تعریف میکنه و سعی میکنه قهوهت رو حساب کنه.
شاعر از زبان عاشق میفرماید:«تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بیتاب/ تا گفتم دلت کو؟» معشوق در جا فرافکنی میکنی و میگه: « تو گفتی که دریاب» دستکاری روانی در آن واحد اتفاق میافته. به این منظور که تو اگه من رو دوست داشتی خودت در مییابیدی که دلم کو، نه دیگه الان که گفتم فایده نداره.
به عنوان یه بزرگسال ۴ ساعت نشستن تو تئاتر برام دردناک شده. خصوصا که صندلیها تک صندلیهای چوبی امتحان نهایی سوم دبیرستان بودند. و هی کج و راست باید میشدیم برای دیدن نمایش. و دیالوگها مو به مو از نمایشنامه اجرا شده بودند. و... این چی بود اخه؟
کوئسشن باکس گذاشته «یه نشونه که دختره تو رو واسه رابطه طولانی مدت میخواد بگید»
مسخره سن خر پیغمبر رو داری پاشو شال کلاه کن زندگیت رو بساز. یعنی رسما انفد درمانده هستی که خودت رو در معرض انتخاب اونم کوتاه مدت میبینی.
خودت انتخاب کن.
بنظر میاد ما یه تعداد محدودی موزیک، رفتار، لوکیشن و آدم داریم که در موقعیتهای سخت زندگی بهشون مراجعه میکنیم در واقع اینا مکانیزم دفاعیمون در مواجهه با فروپاشی هستند.
و دقیقا وقتی بهشون پناه میبریم تازه میفهمیم چقدر از مکانیزمهای گذشته عبور کردیم.
پیش از این تصور میکردم این کنار آمدن با رنج روحم رو مستهلک میکنه اما امروز فهمیدم کنار آمدنی در کار نیست، به گمانم یه سیاه چاله در درونم دارم که میبلعه غمها رو و بلافاصله بعدش چشمک میزنه و میگه: بعدی.
من بارها وارث دردهای بیدرمانی بودم که از آنِ من نبودند. این موقعیتها رو خوب میشناسم. و میدونم از دل این طوفان هم زنده میام بیرون. حالا دیگه خود دانی...