โทรหามี๊แปป

จู่ๆก็นึกถึงเรื่อง basic love เรื่อง checklist เรื่อง bare minimum แล้วเลยนึกย้อนไปถึงเรื่องนึงที่เคยอ่าน แล้วชอบมาก: ว่าเวลาที่เรารักใครสักคนจริงๆ บางทีมันยากที่จะอธิบายความรักนั้นได้ด้วยเหตุด้วยผลทั้งหมด เราเป็นคนนึงนะ ที่ไม่เคยอธิบายได้ดี ว่าอะไรทำให้เรารักคนๆนึง เราบอกได้ว่าคนรักของเราดูแลเราดีมากๆ เป็นสุภาพบุรุษ มีหน้าที่การงานดี มีอนาคต ใส่ใจเรา มีความรับผิดชอบ มี values ที่ตรงกับเรา เข้ากับเราได้ทุกอย่าง หรือมีคุณสมบัติอีกเป็นสิบข้อที่เราคิดว่า “นี่แหละคือคนที่เราตามหา” แต่ต่อให้วันนึงเราเจอใครอีกคนที่ติ๊กถูกทุกข้อตามนี้เหมือนกับเขาเป๊ะๆ ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะไปตกหลุมรักคนอีกคนนั้นได้ ทำไมกันนะ? เพราะการตกหลุมรักใครสักคน มันไม่ใช่แค่ checklist พวกนี้รึเปล่า เพราะมันยากที่จะเอาไปสรุปเป็นข้อๆมั้ยว่า เราอาจชอบจังหวะที่เขาพูด ชอบท่าทางตอนเขากวักมือเรียกเราเข้าไปหา ชอบสายตาเอ็นดูของเขาตอนที่เราพูดอะไรตลกๆ ชอบวิธีที่เขาหัวเราะ ชอบคำบางคำที่เขาชอบพูด ชอบความแปลกเล็กๆ บางอย่างที่เป็นเขา หรือแม้แต่ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นเฉพาะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน สิ่งพวกนี้มักไม่มีอยู่ใน checklist ไหนทั้งนั้น บางคนอาจบอกว่ามันไม่ดีนะ ถ้าเราตอบไม่ได้ว่า “ทำไมถึงรักคนคนนี้” แต่เราไม่คิดอย่างนั้น บางทีมันอาจไม่ได้แปลว่าเราไม่มีเหตุผลที่รักเขา แต่อาจเป็นเพราะเรารักเขาลึกมาก จนเหตุผลมันเยอะเกินกว่าจะย่อให้เหลือเป็น bullet points ไม่กี่ข้อได้