ด๊องกิ retweeted
กองทุนประกันสังคมไม่ใช่เรื่องเล็กนะ เงินในนั้นคือเงินก้อนใหญ่ที่สุดในประเทศ ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้เงินหมดไม่รุ้ตัวอีคนส่งเงินเแก่ตายเงินก้ไม่ได้คืน
ด๊องกิ retweeted
เด็กไทยหายไป 320,000 คน! โรงเรียนกว่า 16,000 แห่งกำลังเผชิญปัญหา และนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตเศรษฐกิจท้องถิ่น
มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก และอาจเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของประเทศไทยในอีก 10 ปีข้างหน้า
นั่นคือ เรากำลังเข้าสู่ยุคที่โรงเรียนมีมากกว่าเด็กที่ต้องการเข้าเรียนในบางพื้นที่
ลองสังเกตโรงเรียนประถมตามต่างจังหวัด หรือแม้แต่โรงเรียนเอกชนบางแห่งในกรุงเทพฯ เมื่อก่อนหลายโรงเรียนต้องสอบแข่งขันเพื่อแย่งที่นั่ง แต่วันนี้บางโรงเรียนกลับต้องแข่งขันกันเพื่อแย่งนักเรียน บางแห่งมีห้องเรียน แต่มีนักเรียนเพียงไม่กี่คน
ผมลองเอาตัวเลขมาคำนวณ แล้วพบว่าเรื่องนี้อาจรุนแรงกว่าที่เราคิด
📷 ปี 2558 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่ 736,352 คน ผ่านไป 10 ปี ปี 2568 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่เหลือเพียง 416,574 คน
เท่ากับว่าเด็กเกิดใหม่หายไป 319,778 คน หรือประมาณ 43% เมื่อเปรียบเทียบสองปีนี้
ลองนึกภาพว่าเด็กหนึ่งรุ่นเคยมี 100 คน แต่เด็กที่เกิดในอีก 10 ปีต่อมา เหลือเพียง 57 คน
และนี่ไม่ใช่การคาดการณ์ แต่เป็นจำนวนเด็กที่เกิดขึ้นจริง
คำถามคือ เมื่อเด็กหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง ใครจะได้รับผลกระทบบ้าง?
📷 ผมอยากเริ่มจากโรงเรียนก่อน
ข้อมูลปีการศึกษา 2569 ที่สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาวิเคราะห์ พบว่า ประเทศไทยมีโรงเรียนขนาดเล็กในสังกัด สพฐ. ที่มีนักเรียนต่ำกว่า 120 คน มากถึง 16,235 แห่ง คิดเป็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของโรงเรียนในสังกัด สพฐ.
และที่น่าสนใจกว่านั้น สพฐ. ระบุว่า มีโรงเรียนที่มีนักเรียนไม่เกิน 50 คน ประมาณ 5,813 แห่ง
ลองคำนวณแบบง่าย ๆ สมมติโรงเรียนหนึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 ชั้นละ 20 คน รวม 120 คน หากจำนวนเด็กใหม่ในพื้นที่ลดลง 43% ตามสัดส่วนการเกิดระดับประเทศ และไม่มีการย้ายเข้าออกมาชดเชย นักเรียนหนึ่งชั้นอาจเหลือประมาณ 11-12 คน เมื่อผ่านไปจนครบทั้ง 6 ชั้น โรงเรียนนี้อาจเหลือนักเรียนเพียง 68 คนโดยประมาณ
แต่ปัญหาคือ ถึงเด็กจะลดลงเกือบครึ่ง โรงเรียนก็ยังต้องมีอาคาร มีห้องน้ำ มีค่าไฟ มีครู และมีค่าใช้จ่ายในการบริหาร ต้นทุนหลายอย่างไม่ได้ลดตามจำนวนนักเรียน
📷 นี่คือปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ที่เรียกว่า Fixed Cost
หากนักเรียนลดลง แต่ต้นทุนคงที่ใกล้เคียงเดิม ต้นทุนเฉลี่ยต่อเด็กหนึ่งคนจะสูงขึ้นทันที
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงตัวอย่างจำลอง เพราะจำนวนเด็กแต่ละจังหวัดไม่ได้ลดลงเท่ากัน และการย้ายถิ่นก็มีผลต่อยอดนักเรียน
แต่สิ่งที่ผมคิดว่าน่ากังวลกว่าเรื่องต้นทุนโรงเรียน คือผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับเศรษฐกิจรอบโรงเรียน
📷 ลองนึกถึงโรงเรียนประถมในต่างจังหวัดหนึ่งแห่ง ทุกเช้าจะมีร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านเครื่องเขียน ร้านขายชุดนักเรียน ร้านถ่ายเอกสาร รถรับส่งนักเรียน และร้านอาหารเล็ก ๆ รอบโรงเรียน
สมมติเด็ก 120 คน ใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 50 บาทต่อวัน เป็นเวลา 200 วันเรียน จะเท่ากับเงินหมุนเวียนจากการใช้จ่ายของนักเรียนประมาณ 1.2 ล้านบาทต่อปี
ถ้าจำนวนนักเรียนลดเหลือ 70 คน เงินส่วนนี้จะเหลือประมาณ 700,000 บาทต่อปี หายไป 500,000 บาทต่อปี จากโรงเรียนเดียว
ตัวเลขนี้เป็นเพียงสมมติฐานเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ยอดใช้จ่ายจริง และเงินไม่ได้จำเป็นต้องหมุนเวียนอยู่ในร้านค้ารอบโรงเรียนทั้งหมด
แต่ลองคิดดูว่า ถ้าเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนจำนวนมาก ร้านค้าเล็ก ๆ จะได้รับผลกระทบมากแค่ไหน
และถ้าโรงเรียนปิดตัวลงจริง ๆ ปัญหาอาจไม่ได้หยุดอยู่แค่ร้านค้า เพราะโรงเรียนเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของชุมชน
เมื่อไม่มีเด็ก ก็อาจไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ย้ายเข้ามา เมื่อไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ ร้านค้าก็อยู่ยากขึ้น เมื่อร้านค้าอยู่ยาก คนวัยทำงานก็มีแรงจูงใจย้ายออกไปหางานในเมืองใหญ่มากขึ้น และเมื่อคนย้ายออก บ้านและที่ดินในบางพื้นที่ก็อาจมีความต้องการลดลงตามไปด้วย
📷 ผมคิดว่านี่คือเรื่องที่นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ควรให้ความสำคัญ
เพราะในอดีต เวลาประเมินว่าทำเลไหนน่าลงทุน เรามักดูว่าใกล้ถนนใหญ่ไหม มีห้างหรือโรงพยาบาลไหม และมีโครงการพัฒนาใหม่ ๆ หรือเปล่า
แต่ในอนาคต อาจต้องเพิ่มคำถามอีกหนึ่งข้อ
พื้นที่นั้นมีเด็กเกิดใหม่กี่คน และมีคนวัยทำงานย้ายเข้าหรือย้ายออก?
เพราะทำเลที่มีแต่ผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น ขณะที่คนรุ่นใหม่ลดลง อาจมีความต้องการอสังหาริมทรัพย์ต่างจากทำเลที่มีครอบครัวใหม่ย้ายเข้ามาตลอด
นี่อาจเป็นสาเหตุที่เราเห็นภาพสองด้านเกิดขึ้นพร้อมกัน
ด้านหนึ่ง โรงเรียนบางแห่งในเมืองใหญ่และพื้นที่ที่มีกำลังซื้อสูง อาจยังขยายตัวได้ แต่อีกด้านหนึ่ง โรงเรียนในพื้นที่ที่เด็กเกิดน้อยและคนย้ายออก อาจมีนักเรียนลดลงต่อเนื่อง
เป็นไปได้ว่าในอนาคตประเทศไทยจะไม่ได้ขาดแคลนสถานศึกษาทั้งประเทศเหมือนในอดีต แต่จะมีสถานศึกษามากเกินความต้องการในบางพื้นที่ ขณะที่บางพื้นที่ยังขาดโรงเรียนคุณภาพ
แล้วรัฐบาลควรทำอย่างไร?
ถ้ามองเฉพาะความคุ้มค่าทางงบประมาณ การควบรวมโรงเรียนบางแห่งอาจช่วยลดต้นทุนได้ แต่หากโรงเรียนที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 20-30 กิโลเมตร เด็กในครอบครัวยากจนอาจต้องแบกรับค่าเดินทางเพิ่มขึ้น
ดังนั้น การยุบโรงเรียนอาจช่วยประหยัดงบประมาณด้านหนึ่ง แต่สร้างภาระให้ครอบครัวอีกด้านหนึ่ง
ผมจึงคิดว่าปัญหานี้ไม่ควรแก้ด้วยการยุบโรงเรียนทุกแห่งที่มีเด็กน้อย แต่ต้องแยกให้ออกว่า โรงเรียนไหนควรควบรวม โรงเรียนไหนจำเป็นต้องอยู่ และโรงเรียนไหนสามารถเปลี่ยนรูปแบบการจัดการศึกษาได้
เพราะบางครั้งโรงเรียนที่มีนักเรียนเพียง 30 คน อาจเป็นโรงเรียนที่สำคัญที่สุดของเด็ก 30 คนนั้นก็ได้
📷 แต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจ
เมื่อเด็กเกิดน้อยลง ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับเด็กอาจเผชิญการแข่งขันรุนแรงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนกวดวิชา สินค้าเด็ก หรือธุรกิจบางประเภทที่พึ่งพาจำนวนเด็กเป็นหลัก
ขณะเดียวกัน ธุรกิจที่สามารถตอบโจทย์พ่อแม่ซึ่งยอมลงทุนเพื่อคุณภาพการศึกษาของลูก อาจยังเติบโตได้
เพราะจำนวนเด็กที่ลดลง ไม่ได้หมายความว่าค่าใช้จ่ายต่อเด็กหนึ่งคนจะลดลงเสมอไป
ครอบครัวที่มีลูกเพียงหนึ่งคน อาจยอมทุ่มทรัพยากรให้ลูกคนนั้นมากขึ้นก็ได้ หากมีกำลังจ่ายเพียงพอ
นี่จึงเป็นจุดที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก เศรษฐกิจไทยอาจกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันเพื่อขายสินค้าให้คนจำนวนมาก ไปสู่การแข่งขันเพื่อขายสินค้าและบริการที่มีมูลค่าสูงขึ้นให้คนจำนวนน้อยลง
แต่โอกาสนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกธุรกิจ และไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกพื้นที่
📷 สรุปแล้ว ผมคิดว่าตัวเลขเด็กเกิดใหม่ที่หายไปกว่า 320,000 คน ระหว่างปี 2558 กับปี 2568 ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของคนไม่อยากมีลูก
มันกำลังส่งสัญญาณถึงอนาคตของโรงเรียน ร้านค้า ตลาดแรงงาน อสังหาริมทรัพย์ และเศรษฐกิจของชุมชนในอีกหลายสิบปีข้างหน้า
เพราะเมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ผลกระทบจะค่อย ๆ เดินทางไปตามช่วงอายุ เริ่มจากโรงพยาบาลคลอดและสินค้าทารก ตามด้วยสถานรับเลี้ยงเด็ก โรงเรียนอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา และมหาวิทยาลัย ก่อนจะไปถึงตลาดแรงงานในท้ายที่สุด
ผมคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก เพราะประเทศที่มีประชากรลดลง ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นประเทศที่เศรษฐกิจหดตัวเสมอไป
หากสามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงาน ยกระดับการศึกษา และใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยได้มากพอ เศรษฐกิจก็ยังมีโอกาสเติบโต
แต่ถ้าเรายังบริหารประเทศด้วยสมมติฐานเดิมว่า จำนวนคนจะเพิ่มขึ้นทุกปี เราอาจกำลังสร้างโรงเรียน บ้าน ถนน และธุรกิจบางประเภท เพื่อรองรับประชากรที่อาจไม่มีอยู่จริงในอนาคต
📷 และมีคำถามหนึ่งที่ผมอยากทิ้งท้าย
ถ้าวันนี้เด็กไทยเกิดใหม่น้อยกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนถึง 43% แล้วในอีก 20 ปีข้างหน้า ใครจะเป็นคนซื้อบ้าน ใครจะเป็นคนทำงาน และใครจะเป็นคนจ่ายภาษีเลี้ยงดูสังคมผู้สูงอายุที่กำลังเพิ่มขึ้น?
ผมคิดว่านี่ไม่ใช่แค่วิกฤตเด็กเกิดน้อย แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจไทยทั้งประเทศ
#หุ้น #TAMEIG #EIG #ลงทุนเพราะอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต #อิกบรรพต
ด๊องกิ retweeted
รู้แล้วกระเป๋าปลอม บุ๋ม ปนัดดา เอามาจาก แคนดี้ รากแก่น นางขายกระเป๋า (แล้วสองคนนี้สนิทกัน และร่วมกันก่อตั้งองค์กรทำดีตั้งแต่ยุคแรก )
#บุ๋มปนัดดา #โหนกระแส
ด๊องกิ retweeted
น้ำสีรุ้งมาถึงบางปะกงแล้ว จ่อลงอ่าวไทยเป็นรายต่อไป คนไทยจะได้กินกันอย่างถ้วนหน้า มะเร็งพลัสครับพี่น้อง
ด๊องกิ retweeted
เดี๋ยวนะ เรามีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้หรอ
แต่ทำไมเรื่องเงียบมากก มันรุนแรงมากนะสิ่งที่คุณคนนี้บอก 😰
ด๊องกิ retweeted
โรงงานญี่ปุ่น ฝรั่งเข้ามาตั้งในเมืองไทยกว่า 40 ปีไม่มีปัญหา
โรงงานจีนเข้ามาไม่ถึง 10 ปีมลพิษกระจายทั่วภูเขาแหล่งน้ำ ความโสโครกโสมมเสื่อมทรามเพิ่มขึ้นแต่ละวัน
นอกจากคอรัปชั่นของขี้ข้าราชการไทยอีกส่วนมาจากการไม่มีจริยธรรมทางธุรกิจของจีนคอมมิวนิสต์ที่ไม่เรียนรู้จากโลกอารยะ
ด๊องกิ retweeted
อำนาจสภาวุฒิสภา สว. - คุณก็คุมเสียงข้ามมากได้
อำนาจสภาผู้แทนราษฏร สส. - คุณก็คุมเสียงข้ามมากได้
อำนาจนิติบัญญัติ - คุณอยากจะเอากฏหมายอะไรเข้าพิจารณารัฐบาลเลือกได้หมด สภาลัดคิวให้ก่อน จะผ่านกฏหมายอะไรก็ผ่านได้เพราะมีเสียงข้ามมาก การบริหารจัดการงานสภาอำนาจประธานสภาก็คนของรัฐบาล
อำนาจนาจการบริหารราชการแผ่นดิน ควบคุมความเป็นไปของระบบราชการ ออกกฏหมาย/กฏระเบียบ บริหารงบประมาณแผ่นดินปีละ 4ล้านล้าน เงินนอกงบประมาณปีละ 10ล้านล้าน - อำนาจทั้งหมดล้วนอยู่ในมือ เพราะเป็นอำนาจโดยตรงของคนเป็นรัฐบาล
อำนาจองค์กรอิสระ ที่ใช้ตรวจสอบถ่วงดุลทั้งหมด - คุณก็คุมได้หมด เพราะครึ่งค่อนองค์กร กกต ปปช คตง(สตง) ศาลรัฐธรรมนูญ อัยการสูงสุดและอีกหลายองค์กร สว. เลือกมากับมือ และในอนาคตก็จะถูกเปลี่ยนถ่ายเป็นคนของสีน้ำเงินทั้งหมด
กลไกท้องถิ่น ผู้นำท้องถิ่น เครือข่ายท้องถิ่น - คุณก็เลี้ยงดูปูเสื่อจนหาคนแตกแถวได้ยากยิ่ง
อำนาจบนแผ่นดินนี้ ไม่ว่าอำนาจบริหารราชการแผ่นดิน หรืออำนาจในการตรวจสอบถ่วงดุล ล้วนอยู่ในมือสีน้ำเงิน
ทุกวันนี้องค์กรตรวจสอบทั้งหมด เสมือนมีไว้เพื่อปกป้องเฉพาะสีน้ำเงิน แต่มุ่งทำลายสีอื่นๆให้หมดสภาพ สิ้นซาก
ในมือฝ่านค้าน ก็มีแค่กลไกกรรมาธิการตรวจสอบ จากทั้งหมด 35คณะ พรรคประชาชนเป็นประธานเพียง 9คณะ ซึ่งอำนาจไม่ได้มากมาย ทำได้แค่เชิญผู้เกี่ยวข้องมาชี้แจงและขอเอกสาร ไม่มีอำนาจในการให้คุณหรือลงโทษใดใด ทั้งสิ้น
อำนาจเล็กๆน้อยๆแค่นี้ ก็ยังจะเอาหรอ จะเอาทุกอย่าง จะเอาทุกอำนาจที่มีบนแผ่นดินนี้ไปเป็นของพวกตัวเองให้หมดให้ได้เลยหรอ กะจะไม่ให้ใครในประเทศนี้ตรวจสอบพวกตัวเองได้เลยใช่ไหม? ประเทศเราจะอยู่กันแบบนี้จริงๆหรอ ?
ด๊องกิ retweeted
แรงงานพม่าไม่ใช่แค่มาทำงานอย่างเดียวครับ แต่คือการอพยพย้ายถิ่นฐานย้ายประเทศกับการขยายเผ่าพันธุ์ และมีเป้าหมายหลักคืออยากให้ลูกหลานได้สัญชาติไทย เป็นการแทรกซึมประชากรโดยที่คนไทยบางคนยังไม่รู้ตัวกันซะอีกครับ
Cr.ชูชาติ สุขจิตต์
ด๊องกิ retweeted
ข่าวด่วน !! Tucker Carlson
นักข่าวชื่อดัง ทวีตเตือนว่า
สหรัฐอาจพิจารณาใช้
"อาวุธนิวเคลียร์"
ยิงถล่มโจมตีอิหร่าน
ด๊องกิ retweeted
🔥🔥🔥ดราม่า #หมอเจมส์ #หมอนวดสายขาว
จะไปหยุดที่ไหน???
เล่นบนโลกออนไลน์ น่าจะได้จบที่โลกออนไลน์
ส่วนเรื่องผิดกฏหมายไหม? มีใบรับรองไหม?
คงต้องรอเจ้าตัวออกมาตอบคำถามเอง
แต่ที่แน่ๆ เพจใหญ่ๆ เพจดราม่าต่างๆ เขาเริ่มได้รับข้อมูล และภาพคลิป 18+ กันเยอะ
และที่สำคัญ มันจะไม่น่าจบ ที่ดราม่าโลกออนไลน์
นกอยู่ข้างพี่ตานะคะ บีบมือเป็นกำลังใจให้สู้ๆต่อไป
และเดือดมากขึ้นตอนนี้ ประเด็นเรื่องตัวเองนวดสปาคนละเกรดเกรดสูงกว่านวดวัดโพธิ์ 🔥
แหล่งข่าว ตามภาพ ✨
ด๊องกิ retweeted
ข่าวต่างประเทศ. !
กัมพูชาประกาศไม่รับขยะอิเล็กทรอนิกส์จากต่างชาติ! สั่งทุกจังหวัดเข้มงวดห้ามนำเข้าซากเครื่องใช้ไฟฟ้าและแบตเตอรี่ ย้ำไม่ยอมเป็นแหล่งทิ้งขยะของต่างประเทศ
ด๊องกิ retweeted
ประเทศไทยเหมือนมีขบวนการกลุ่มนึงที่พยายามแย่งชิงพื้นที่ข่าว ลองดูนะมันเป็นกลุ่มก้อนเดียวกันทั้งนั้น จะมีดาราหน้าประจำอยู่กลุ่มก้อนหนึ่ง นักร้องบ้าง อินฟลูบ้าง ทนายบ้าง สลับหน้ากันเล่น สร้างเรื่องทะเลาะกันบ้าง ทำตัวให้เป็นประเด็นมีอิเวนต์นู่นนี่นั่น ปล่อยข่าวแฉนั่นนี่บ้าง เพื่อกำหนด Agenda แย่งชิงพื้นที่สื่อ เพื่อกลบกระแสที่กำลังเป็นประเด็นร้อน
อย่างเรื่องของบุ๋มเนี่ย มีมูลมีประเด็นมาตั้งแต่ประมาณปีที่แล้ว แต่จังหวะปล่อยหรือขับเคลื่อนประเด็นดันมาเป็นจังหวะนี้ที่รัฐบาลกำลังเจอเรื่องร้อนพอดี เช่น เรื่อง สส.ไอเดียร์ จากที่โดนขุดความเชื่อมโยงต่างๆ หรือแต่เรื่องขยะพิษที่ปราจีน และเรื่องที่กำลังจะอภิปรายไม่ไว้วางใจ แต่เรื่องใหญ่ๆทั้งนั้น
มันดูบังเอิญเกินไปไหม? เพจบางเพจก็ดูเล่นใหญ่เกินจริง ถามว่าประเด็นนี้ใหญ่ไหม? เอาจริง คือเป็นประเด็นที่ขายได้เพราะเป็นเรื่องคนดัง แต่ในแง่มุมที่เป็นความเสียหายสาธารณะนั้น เทียบไม่ได้กับประเด็นหลักที่รัฐบาลกำลังโดนสังคมตรวจสอบหรือวิจารณ์
ลองนึกความเสียหายต่อสังคมของสเกลเคสบุ๋ม ถ้าผิดจริงเรื่องราวทั้งหมดก็แค่คนดังโอนเงินมูลนิธิไปใช้ส่วนตัว แล้วยังไง? ก็รับผิดกันไปเป็นคดีอาญา จะโดนฉ้อโกงหรือใช้เงินผิดวัตถุประสงค์มูลนิธิอะไรก็ว่าว่ากันไป ในเม็ดเงินที่ถูกกล่าวหากันนั้นก็อยู่ในหลักไม่กี่สิบล้านเท่านั้น
แต่ประเด็นที่โคตรใหญ่อย่างขยะพิษซึ่งกระทบคนทั้งจังหวัดหรือหลายส่วนทั้งประเทศ ประเด็นอย่าง scammer หรือพนันออนไลน์ ในเรื่องทุจริตคอร์รัปชั่น อันนี้สเกลของความรับผิดและกระทบสาธารณะมันมหาศาล เกี่ยวข้องกับผู้คนนับ 10,000 นับ 100,000 หรือนับ 1,000,000 เกี่ยวข้องกับเม็ดเงินนับ 1,000,000,000 10,000,000,000 หรือ 100,000,000,000 มันคนละสเกลกันเลย
สื่อมวลชนไทยควรเป็นหลักให้ดี หน้าที่ไม่ใช่แค่การขายข่าวหรือพาคนเฮโลสาระพาไปตามกระแส แต่ต้องยืนให้ได้ด้วยว่าประเด็นที่เป็นหลักแล้วก็กระทบสาธารณะในสเกลที่ใหญ่กว่าคือประเด็นอะไรกันแน่ ไม่ได้บอกว่าไม่ให้เสนอข่าวแบบนี้เลยนะ แต่พื้นที่ การโฟกัสหรือ การให้แสงในประเด็นที่สำคัญกว่าต้องอย่าให้หลุด และอย่าไปหลงใหลตามอินฟลู ที่ขยันสร้างประเด็นให้มันมากนัก โดนเค้าหลอกยืมมือยืมปาก ลากไปเล่นไปประเด็นขี้หมากี่รอบละ

































