دردائیل

ما قاتل رؤیاهایمان را می‌شناسیم؛ اما هنوز نتوانسته‌ایم آن را متوقف کنیم! تقدیم به خانواده‌های داغدار دو جاویدنام سربدار ایران، امیرحسین ملکی و ابوالفضل ابراهیمی؛ و به تمام خانواده‌هایی که عزیزانشان را بر چوبه‌های دار از دست دادند، اما دادخواهی‌شان همچنان زنده است. دیشب دو جوان هنوز زنده بودند. امیرحسین ملکی و ابوالفضل ابراهیمی. دو اسم. دو زندگی. دو آینده. دو مادر که شاید تا آخرین لحظه هنوز به معجزه‌ای فکر می‌کردند. دیروز خبر رسید که خانواده‌هایشان را برای آخرین ملاقات فراخوانده‌اند. آخرین ملاقات… چطور می‌شود به مادری گفت بیا فرزندت را برای آخرین بار ببین؟ چطور می‌شود برای آخرین آغوش، ساعت تعیین کرد؟ این دو جوان آن‌قدر کم‌سن‌وسال بودند که مجموع سنشان هم به سن من نمی‌رسید. تمام عمرشان هنوز پیش رویشان بود؛ فرصت عاشق شدن، اشتباه کردن، خندیدن، ساختن و پیر شدن. اما برایشان حکم مرگ نوشته بودند؛ انگار آینده انسان کاغذی است که می‌توان با یک امضا پاره‌اش کرد. دیشب، وقتی خبر درگیری‌ها و صدای انفجار از جنوب رسید، ناگهان امیدوار شدم. شاید شرایط تغییر کند. شاید اجرای حکم متوقف شود. شاید این دو جوان یک صبح دیگر زنده بمانند. من دیشب به صدای انفجار امید بسته بودم، چون دیگر نمی‌دانستم چه چیزی می‌تواند جلوی طناب دار را بگیرد. نه از سر ناآگاهی یا بی‌تفاوتی؛ از فرط درماندگی. می‌دانستم چه کسی مسئول این وضعیت است، می‌دانستم جان آن دو در خطر است و تا طلوع آفتاب فرصت چندانی باقی نمانده؛ اما راهی برای نجاتشان در اختیار نداشتم. چه عذابی بالاتر از اینکه فاجعه را پیش چشم خود ببینی، عاملش را بشناسی و نتوانی متوقفش کنی؟ این فقط درماندگی من نیست؛ تصویر جامعه‌ای است که سال‌هاست منشأ رنج خود را شناخته، اما هنوز نتوانسته به آن پایان دهد. ۴۷ سال است اعتراض کرده‌ایم، دادخواهی کرده‌ایم، نام کشته‌شدگان را فریاد زده‌ایم و از جهان خواسته‌ایم برای جلوگیری از کشتار و اعدام اقدامی مؤثر انجام دهد. از نوید افکاری تا هزاران جان ازدست‌رفته در دی‌ماه، نسل پشت نسل شاهد تکرار این فاجعه بوده‌ایم. و هنوز آن هشدار تلخ منسوب به نوید افکاری در گوشمان می‌پیچد: «این‌ها برای طناب دارشان دنبال گردن هستند.» ما مشکل را شناخته‌ایم؛ اما شناختن، افشاگری و دادخواهی هنوز به قدرت متوقف کردن آن تبدیل نشده است. همین فاصله میان دانستن و توانستن است که روح یک ملت را فرسوده می‌کند. امید دیشب من به تغییر شرایط در پی درگیری‌های نظامی، از همین بن‌بست می‌آمد؛ از جایی که دیگر نه وعده‌ای آرامم می‌کرد، نه بیانیه‌ای و نه محکومیتی که پس از هر فاجعه صادر می‌شد. اما صبح رسید. از خواب بیدار شدم. اخبار را باز کردم. حکم اعدامشان اجرا شده بود. دیشب برایشان فردا آرزو کرده بودم؛ صبح فهمیدم فردایشان را از آن‌ها گرفته‌اند. نمی‌دانم چقدر به صفحه تلفنم خیره ماندم. تنها چیزی که حس می‌کردم، سنگینی ناتوانی بود. دیروز از ماهان نوشتم؛ از جمله‌ای که هنوز در جانم می‌پیچد: «از ما حتی یه نفر باقی بمونه، اون یه نفر وظیفشه راوی بمونه.» ماهان عزیز، ما راوی ماندیم. نام‌ها را ثبت کردیم، عکس‌ها را منتشر کردیم و برای هر جوانی که از دست رفت نوشتیم. اما امروز پرسشی بزرگ‌تر از روایت کردن، گریبانم را گرفته است: چه باید بکنم تا فردا صبح، مادر دیگری با خبر اعدام فرزندش بیدار نشود؟ این سؤال را از خودم، از شما و از تمام ایرانیان داخل و خارج کشور می‌پرسم. ما نباید فقط وارث اندوه جاویدنامان باشیم؛ باید مسئول نجات زندگان هم باشیم. چون فاجعه فقط آن روز نیست که انسان‌ها را می‌کشند؛ فاجعه بزرگ‌تر، روزی است که کشتن انسان‌ها دیگر ما را تکان ندهد. امیرحسین و ابوالفضل دیگر فردایی ندارند، اما هنوز جوانانی هستند که فردایشان در خطر است. نگذاریم تمام شجاعتمان صرف سوگواری برای کسانی شود که دیروز می‌توانستیم برای زنده ماندنشان تلاش کنیم. کاش روزی برسد که به جای روایت کردن مرگ جوانانمان، بتوانیم از نجاتشان بنویسیم. زیرا تلخ‌ترین سرنوشت یک ملت فقط گرفتار شدن در ظلم نیست؛ این است که ظلم را بشناسد، برای پایانش تلاش کند و همچنان هر صبح شاهد تکرارش باشد. دیشب برای دو جوان یک صبح دیگر آرزو کردم. امروز از خودم می‌پرسم: آیا فردا هم قرار است تنها کاری که از دستمان برمی‌آید، آرزو کردن باشد؟@DNA_shadowx @PahlaviComms پاینده ایران….. جاوید شاه….