ค.สุขของฉัน retweeted
thai PBS เป็นช่องเดียวที่ออกมาแฉ สวนรายการตลาดล่างนั่น อ้างขอไปศึกษา รอกระแสเรื่องอื่นมากลบ
เปิดภาพเหมืองบริเวณดอยก่อวัน เมียนมา ไหลลงแม่น้ำสาย จ.เชียงราย
วันนี้ (21 พ.ย. 69) ผู้สื่อข่าวเปิดภาพเหมืองบริเวณดอยก่อวัน รัฐฉานตรงข้ามบ้านแม่หม้อ-บ้านพญาไพร ต.เทอดไทย อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย เหมืองอยู่ติดกับจุดผ่อนปรนชายแดน บ.พญาไพร
แม้น้ำจากเหมืองจะไหลลงสู่แม่น้ำสาย ประเทศเมียนมา แต่สุดท้ายก็วกเข้าไทยผ่าน อ.แม่สาย จ.เชียงราย
ชาวบ้านแม่หม้อ ต.เทอดไทย อ.แม่ฟ้าหลวง เปิดเผยกับไทยพีบีเอสว่า แม้ที่ตั้งของเหมืองแร่จะทำในฝั่งประเทศเมียนมา และน้ำไหลลงสู่แม่น้ำสาย น้ำจากเหมืองแร่ไม่ไหลเข้าหมู่บ้าน แต่มีความกังวลด้านมลพิษทางอากาศและน้ำบาดาล เพราะเหมืองอยู่ภูเขาเหนือหมู่บ้าน
📸 Photo by: โกวิทย์ บุญธรรม
#ThaiPBS #ThaiPBSPhoto #เชียงราย #เมียนมา
ค.สุขของฉัน retweeted
เพื่อนไปเรียนทำอาหาร ครูสอนทำอาหารบอกว่าทำผิดไม่เป็นไร ทุกคนเริ่มจากศูนย์
พอครูได้ชิมฝีมือ ครูบอกว่า ไม่คิดว่าจะมีคนเริ่มจากติดลบ
ค.สุขของฉัน retweeted
ประเทศไทยทิ้งอาหารปีละ 10 ล้านตัน! ทั้งที่ค่าครองชีพแพงขึ้น และบางคนยังไม่มีเงินซื้อข้าวกิน
มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าแปลกมากในประเทศไทย ด้านหนึ่ง เราเห็นคนบ่นว่าอาหารแพงขึ้นทุกวัน ข้าวแกงจานหนึ่งราคา 50-60 บาท เงินเดือนแทบไม่พอใช้ แต่อีกด้านหนึ่ง ประเทศไทยกลับมีอาหารจำนวนมหาศาลถูกทิ้งลงถังขยะทุกวัน
ผมไม่ได้หมายถึงแค่ข้าวเหลือในจาน หรืออาหารที่เรากินไม่หมด แต่รวมถึงอาหารในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ขายไม่ทัน ผักผลไม้ที่หน้าตาไม่สวยพอจะขาย และอาหารในร้านบุฟเฟต์ที่เตรียมไว้เกินความต้องการ
ผมลองเอาตัวเลขมาวิเคราะห์ แล้วพบว่าเรื่องนี้อาจเป็นปัญหาทางเศรษฐกิจที่ใหญ่กว่าที่เราคิดมาก
ข้อมูลกรมควบคุมมลพิษระบุว่า ปี 2567 ประเทศไทยมีขยะมูลฝอยชุมชนประมาณ 27.2 ล้านตัน ในจำนวนนี้เป็นขยะอาหารถึง 10.01 ล้านตัน หรือคิดเป็น 36.79% ของขยะทั้งหมด
ผมลองคำนวณให้ดู 10.01 ล้านตัน หาร 365 วัน เท่ากับประเทศไทยสร้างขยะอาหารเฉลี่ยประมาณ 27,425 ตันต่อวัน
แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ขยะอาหารเหล่านี้ไม่ได้เป็นกระดูก เปลือกผลไม้ หรือก้างปลาทั้งหมด รายงานระบุว่าประมาณ 40% เป็นส่วนที่รับประทานได้ และอีก 60% เป็นส่วนที่รับประทานไม่ได้ แปลว่าในหนึ่งปี มีขยะอาหารส่วนที่รับประทานได้ตามการจำแนกประมาณ 4 ล้านตัน หรือเฉลี่ยเกือบ 11,000 ตันต่อวัน
ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายความว่าอาหารทั้งหมดสามารถเก็บกลับมากินหรือบริจาคได้อย่างปลอดภัย เพราะบางส่วนอาจเน่าเสียหรือปนเปื้อนไปแล้ว แต่มันสะท้อนให้เห็นว่ามีทรัพยากรอาหารจำนวนมหาศาลที่เราควรหาวิธีป้องกันไม่ให้สูญเปล่าตั้งแต่ต้นทาง
ลองคิดอีกแบบครับ ถ้าเราสามารถลดการเกิดขยะอาหารในส่วนที่รับประทานได้ลงเพียง 10% จะเท่ากับลดขยะได้ประมาณ 400,000 ตันต่อปี
ผมคิดว่าตัวเลขนี้น่าสนใจมาก เพราะเราไม่ได้กำลังพูดถึงการเพิ่มผลผลิตเกษตร ไม่ต้องปลูกข้าวเพิ่ม ไม่ต้องเลี้ยงหมูเพิ่ม หรือใช้ที่ดินเพิ่ม แต่เรากำลังพูดถึงการใช้ทรัพยากรที่ผลิตขึ้นมาแล้วให้คุ้มค่ากว่าเดิม
📷 ลองมองเรื่องนี้ในมุมเศรษฐศาสตร์
เวลาเราซื้ออาหารหนึ่งจาน ราคา 60 บาท ต้นทุนไม่ได้มีแค่วัตถุดิบ แต่มีค่าแรงเกษตรกร ค่าขนส่ง ค่าน้ำมัน ค่าไฟ ค่าเช่าร้าน และค่าแรงคนทำอาหาร กว่าจะมาเป็นข้าวหนึ่งจาน ต้องผ่านกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลายขั้นตอน แต่เมื่ออาหารจานนั้นถูกทิ้ง ทุกอย่างที่ใช้ผลิตอาหารส่วนที่ถูกทิ้งก็สูญเปล่าไปด้วย
และที่สำคัญที่สุด เราต้องเสียเงินอีกครั้งเพื่อกำจัดมัน
ข้อมูลที่สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเผยแพร่ในปี 2569 ระบุว่า ประเทศไทยมีค่าใช้จ่ายในการกำจัดขยะอาหารราว 60,000 ล้านบาทต่อปี ถ้าเอาตัวเลขนี้มาหารด้วยปริมาณขยะอาหารประมาณ 10 ล้านตัน จะได้ต้นทุนเฉลี่ยเชิงเปรียบเทียบประมาณ 6,000 บาทต่อตัน หรือประมาณ 6 บาทต่อกิโลกรัม
นี่เป็นเพียงการนำตัวเลขประมาณการระดับประเทศมาหารให้เห็นภาพ ไม่ใช่อัตราค่ากำจัดจริงที่ทุกพื้นที่ต้องจ่ายเท่ากัน แต่ลองคิดดูว่า เราเสียเงินซื้อวัตถุดิบมาผลิตอาหาร แล้วสุดท้ายยังต้องเสียเงินกำจัดอาหารที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อีก เศรษฐกิจแบบนี้ เรากำลังจ่ายเงินสองรอบ เพื่อให้ได้ของที่ไม่มีใครใช้ประโยชน์
ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องที่ผู้ประกอบการควรให้ความสำคัญมาก
ลองสมมติว่ามีร้านอาหารหนึ่งแห่ง มียอดขายวันละ 30,000 บาท ต้นทุนอาหารคิดเป็น 35% ของยอดขาย เท่ากับ 10,500 บาทต่อวัน สมมติว่าในจำนวนนี้ มีวัตถุดิบสูญเสียโดยไม่จำเป็น 10% คิดเป็นเงิน 1,050 บาทต่อวัน หนึ่งเดือนประมาณ 31,500 บาท หนึ่งปีประมาณ 383,000 บาท
ถ้าธุรกิจสามารถลดการสูญเสียส่วนนี้ได้ครึ่งหนึ่ง จะประหยัดต้นทุนได้ประมาณ 191,500 บาทต่อปี โดยไม่จำเป็นต้องขายอาหารเพิ่มแม้แต่จานเดียว
ย้ำว่าตัวเลขนี้เป็นสถานการณ์สมมติ แต่หลักการสำคัญคือ การเพิ่มกำไรไม่จำเป็นต้องมาจากการขายเพิ่มเสมอไป บางครั้งการลดสิ่งที่สูญเสียอยู่ทุกวัน อาจทำให้กำไรเพิ่มขึ้นได้โดยตรง
ผมคิดว่านี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ธุรกิจอาหารในอนาคตอาจต้องลงทุนกับระบบบริหารสินค้าคงคลังมากขึ้น เช่น ใช้ข้อมูลคาดการณ์ยอดขายแต่ละวัน ลดการสั่งวัตถุดิบเกินความต้องการ หรือปรับราคาสินค้าที่ใกล้หมดอายุให้เหมาะสม
และเมื่อขยายภาพออกไป ธุรกิจใหม่ ๆ ก็อาจเกิดขึ้นจากปัญหานี้ ไม่ว่าจะเป็นแพลตฟอร์มขายอาหารส่วนเกิน ระบบเชื่อมร้านอาหารกับผู้รับบริจาค บริการขนส่งอาหารควบคุมอุณหภูมิ หรือธุรกิจนำเศษอาหารไปผลิตปุ๋ยและพลังงาน
📷 ประเทศไทยเริ่มมีความพยายามแก้ปัญหานี้แล้ว
ที่น่าสนใจคือ ประเทศไทยเริ่มมีความพยายามทำเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว โครงการ Thailand's Food Bank ซึ่งเป็นความร่วมมือของสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ หรือ สวทช. กับมูลนิธิ Scholars of Sustenance รายงานว่าสามารถนำอาหารส่วนเกินที่ยังมีคุณภาพกลับมาใช้ประโยชน์ได้ประมาณ 2,000 ตันในปี 2568 และตั้งเป้าเพิ่มเป็น 5,000 ตันในปี 2569
ผมคิดว่าโครงการลักษณะนี้น่าสนใจ เพราะมันไม่ได้เริ่มจากการแจกเงินเพิ่ม แต่เริ่มจากการเชื่อมคนที่มีอาหารส่วนเกิน เข้ากับคนที่ต้องการอาหาร
อย่างไรก็ตาม ต้องแยกระหว่างอาหารส่วนเกินที่ยังปลอดภัยสำหรับการบริโภค กับขยะอาหารที่ไม่สามารถนำกลับมากินได้แล้ว ไม่ใช่อาหารทุกชนิดที่เก็บจากถังขยะแล้วจะนำไปแจกได้ สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่ระบบตรวจสอบคุณภาพ ความปลอดภัย การขนส่ง และการจัดการก่อนอาหารจะกลายเป็นขยะ
แต่ปัญหาที่ผมคิดว่ายังใหญ่กว่านั้นคือเรื่องแรงจูงใจ
ลองสมมติว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งมีอาหารใกล้หมดอายุอยู่จำนวนมาก ถ้าเลือกทำลายสินค้า ก็ต้องเสียค่าขนส่งและค่ากำจัด แต่ถ้าเลือกบริจาค ต้องมีคนตรวจสอบคุณภาพ คัดแยก ประสานงาน และส่งไปยังผู้รับ หากระบบการบริจาคมีต้นทุนสูงเกินไปหรือมีความเสี่ยงด้านกฎหมาย ผู้ประกอบการบางรายอาจเลือกทำลายสินค้าแทน
นี่จึงไม่ใช่แค่เรื่องของการบอกให้คนกินข้าวให้หมดจาน แต่เป็นเรื่องของการออกแบบระบบเศรษฐกิจให้การลดขยะและการนำอาหารส่วนเกินไปใช้ประโยชน์เป็นเรื่องง่ายและคุ้มค่า
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ TDRI ก็ชี้ให้เห็นว่าข้อจำกัดด้านกฎหมายและกฎระเบียบเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการนำอาหารส่วนเกินและขยะอาหารไปสร้างมูลค่าใหม่
ผมเลยคิดว่ารัฐบาลอาจต้องมองเรื่องนี้มากกว่าการรณรงค์ เช่น การสร้างมาตรฐานความปลอดภัยสำหรับการบริจาคอาหาร การพัฒนาระบบคัดแยก และการพิจารณาแรงจูงใจที่เหมาะสมให้ผู้ประกอบการลดขยะตั้งแต่ต้นทาง
📷 ประเทศไทยผลิตอาหารเก่ง แต่เราใช้ทรัพยากรได้คุ้มค่าแค่ไหน?
แต่ผมยังมีอีกมุมหนึ่งที่อยากชวนคิด ประเทศไทยเป็นประเทศส่งออกอาหารรายสำคัญของโลก เราเป็นผู้ผลิตข้าว ผลไม้ ไก่ อาหารทะเล และผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูปจำนวนมาก เราพยายามเพิ่มมูลค่าส่งออกด้วยการพัฒนาผลิตภัณฑ์และขยายตลาดต่างประเทศ แต่ในประเทศของเราเอง กลับมีขยะอาหารประมาณ 10 ล้านตันต่อปี
แน่นอนว่าขยะอาหารส่วนหนึ่งเป็นเศษที่รับประทานไม่ได้ และการผลิตอาหารจำนวนมากย่อมมีของเสียเป็นธรรมชาติ แต่ถ้าลดส่วนที่สูญเสียโดยไม่จำเป็นได้ ผมคิดว่าประเทศไทยอาจเพิ่มประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจได้โดยไม่ต้องขยายการผลิตมากเท่าเดิม
เพราะการเพิ่มความมั่งคั่งของประเทศไม่ได้มีแค่การผลิตสินค้าให้มากขึ้น แต่รวมถึงการใช้ทรัพยากรเดิมให้เกิดประโยชน์สูงสุดด้วย
และถ้าคิดในมุมครอบครัวก็เช่นเดียวกัน สมมติว่าบ้านหนึ่งมีอาหารที่ซื้อมาแล้วกินไม่ทัน ต้องทิ้งเฉลี่ยสัปดาห์ละ 200 บาท หนึ่งปีเท่ากับ 10,400 บาท สิบปีเท่ากับ 104,000 บาท หากลดการสูญเสียได้ครึ่งหนึ่ง ก็ประหยัดได้ 52,000 บาทในสิบปี โดยยังไม่รวมการนำเงินไปลงทุน
เงินจำนวนนี้อาจดูไม่มากสำหรับบางคน แต่สำหรับครอบครัวที่รายได้ไม่สูง เงินหลักหมื่นบาทสามารถนำไปใช้ทำอย่างอื่นได้อีกมาก
ผมคิดว่าเรื่องขยะอาหารจึงไม่ใช่แค่เรื่องสิ่งแวดล้อม แต่เป็นเรื่องของเงินในกระเป๋า ประสิทธิภาพของธุรกิจ ภาระงบประมาณภาครัฐ และคุณภาพชีวิตของประชาชน
📷 สรุปแล้ว
ประเทศไทยมีขยะอาหารประมาณ 10 ล้านตันต่อปี และในจำนวนนี้เป็นส่วนที่รับประทานได้ตามการจำแนกถึงประมาณ 4 ล้านตัน ถ้าสามารถลดการสูญเสียที่ไม่จำเป็นได้เพียงบางส่วน ก็อาจสร้างประโยชน์ทางเศรษฐกิจได้มหาศาล
ผมคิดว่าอนาคตของธุรกิจอาหารอาจไม่ได้แข่งขันกันแค่ว่า ใครขายอาหารได้มากที่สุด แต่รวมถึงว่า ใครสามารถผลิต ขนส่ง และขายอาหารโดยสูญเสียน้อยที่สุด
ส่วนในระดับประเทศ เราอาจไม่จำเป็นต้องเริ่มจากคำถามว่า จะผลิตอาหารเพิ่มขึ้นอีกกี่ล้านตัน แต่อาจต้องเริ่มถามว่า ในจำนวนอาหารที่เราผลิตอยู่ทุกวันนี้ เราใช้มันได้คุ้มค่าแค่ไหน?
และมีคำถามสุดท้ายที่ผมอยากทิ้งไว้
ทำไมเราจึงพยายามหาวิธีทำให้คนไทยมีเงินซื้ออาหารมากขึ้น แต่กลับยังปล่อยให้อาหารจำนวนมหาศาลที่ผลิตมาแล้วกลายเป็นขยะ?
ผมคิดว่าประเทศที่บริหารทรัพยากรได้ดี ไม่ใช่แค่ประเทศที่ผลิตของได้เก่งที่สุด แต่เป็นประเทศที่รู้ว่า ของที่ผลิตขึ้นมาแล้วมีคุณค่ามากเกินกว่าจะปล่อยให้สูญเปล่า
เพราะบางครั้ง การทำให้ประเทศมั่งคั่งขึ้น อาจไม่ใช่การหาเงินเพิ่มอย่างเดียว แต่เป็นการหยุดทิ้งสิ่งที่เราจ่ายเงินไปแล้วด้วย
#หุ้น #TAMEIG #EIG #ลงทุนเพราะอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต #อิกบรรพต
ค.สุขของฉัน retweeted
ปกติไม่เคยเห็นใครไว้ใจประสิทธิภาพการทำงานของราชการในเรื่องอะไรทั้งสิ้นเลย แต่พอเรื่องประกันสังคม อยู่ดีๆ ก็เกิดวาทกรรมแบบ ให้ราชการทำต่อไปดีกว่า ถ้าให้เอกชนบริหารนี่เจ๊งแน่นอน ขึ้นมา ประหลาดจริงๆ
ค.สุขของฉัน retweeted
สีจิ้นผิงกล่าวในที่ประชุม Bilateral จีนไม่สนับสนุนบริษัทของจีน ที่ประกอบกิจการ ที่สร้างผลกระทบทำลายสิ่งแวดล้อมและผิดกฎหมายในต่างประเทศ
ค.สุขของฉัน retweeted
เหี้ยมากกกกกกกกก
“อนุกรรมการเฉพาะกิจเรื่องปัญหามลพิษ ไม่เคยเปิดประชุมเลยทั้งปี”
จนชาวบ้านตรวจเจอสารพิษในตัวแล้ว น้ำประปาใช้ไม่ได้ ปลาในแม่น้ำกลายร่าง พวกมึงไม่เคยแม้แต่ประชุมกันเลย ???
กว่า 2 ปีแล้ว ที่ประชาชนภาคเหนือและลุ่มน้ำโขงต้องเผชิญสารพิษข้ามแดนจากการทำเหมืองในประเทศเพื่อนบ้าน มลพิษปนเปื้อนลามสู่ดิน น้ำ พืชผัก และสะสมจนร่างกายเริ่มแสดงอาการป่วย
ภาคประชาชน รวมถึงพรรคประชาชน ได้ส่งเสียงเตือนในเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ที่ผ่านมารัฐบาลกลับทำเพียงปัดปฏิเสธและแก้ปัญหาแบบขอไปที จนเมื่อเสียงด่าทอของสังคมดังขึ้น รัฐบาลถึงยอมขยับตัว แต่การขยับนั้นกลับล่าช้าและไร้ทิศทางที่ชัดเจน
วันนี้ (19 พ.ย.) ภัทรพงษ์ ลีลาภัทร์ @PLeelaphat สส.เชียงใหม่ พรรคประชาชน จึงตั้งกระทู้ถามสดกลางสภาฯ อีกครั้ง เพื่อทวงถามความรับผิดชอบของรัฐมนตรี ‘สุชาติ ชมกลิ่น’ ใน 4 มิติสำคัญ
🔍 [ 1. ไร้ฐานข้อมูลกลาง ไร้การตัดสินใจ ไร้การแก้ปัญหา ]
ข้อมูลการตรวจสารพิษปนเปื้อนกระจัดกระจายไปตามแต่ละหน่วยงานรัฐ ขณะที่กรมควบคุมมลพิษซึ่งควรเป็นหน่วยงานหลักในการประเมินปัญหา กลับมีข้อมูลเพียงการตรวจคุณภาพน้ำและตะกอนดิน โดยยังไม่มีระบบบูรณาการผลตรวจจากทุกหน่วยงานเพื่อประเมินผลกระทบในภาพรวม
นอกจากนี้ เมื่อกรมพัฒนาที่ดินตรวจพบสารหนูเกินมาตรฐานในบางผลผลิต แต่รัฐกลับไม่มี ‘แผนที่ความเสี่ยง’ ที่ชัดเจน ทำให้ประชาชนไม่กล้าซื้อผลผลิตในพื้นที่ เกษตรกรจึงถูกเหมารวมและโดนกดราคาอย่างไม่เป็นธรรม
🐌 [ 2. คณะกรรมการที่ไม่เคยประชุม ทุกกลไกรัฐทำงานล้มเหลว-ล่าช้า ]
ตลอดปี 2569 บอร์ดสิ่งแวดล้อมแห่งชาติไม่เคยนำเรื่องนี้เข้าที่ประชุม ส่วนอนุกรรมการเฉพาะกิจที่รัฐมนตรีสุชาติตั้งขึ้นมาก็ไม่เคยประชุมเลยตลอดทั้งปี แม้แต่การขอเกณฑ์ประกาศเขตภัยพิบัติของเชียงรายเพื่อดึงงบฉุกเฉินมาช่วยประชาชน กรมควบคุมมลพิษก็เงียบหายไร้คำตอบ
🤝 [ 3. ดีลเจรจาเมียนมา ฝ่ายไทยพร้อมแค่ไหน? ]
ก่อนถึงวันประชุมร่วม JWG กับเมียนมาในวันที่ 25 พ.ย. นี้ ฝ่ายไทยยังไม่มีการเตรียมความพร้อมอย่างเป็นระบบ แล้วประชาชนจะมั่นใจได้อย่างไรว่ารัฐบาลจะเจรจาให้เมียนมายอมรับเกณฑ์สารหนูที่ปลอดภัย? เพราะมาตรฐานฝั่งเมียนมาตั้งไว้ต่ำกว่าไทยถึง 5 เท่า และเหตุใดร่างข้อตกลงที่ไทยเสนอเองกลับกำหนดให้ต้องขอความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากทั้งสองฝ่ายก่อนเปิดเผยข้อมูล?
📊 [ 4. ถึงเวลาใช้ ‘มาตรการทางการค้า’ ]
รัฐสามารถจัดการที่ต้นตอเศรษฐกิจได้ทันทีโดยไม่ต้องรอผลเจรจา ด้วยการออกกฎหมายลำดับรองเพื่อควบคุมการนำเข้าแร่จากเหมืองในประเทศเพื่อนบ้าน บังคับให้ตรวจสอบย้อนกลับตลอดห่วงโซ่อุปทานเพื่อสกัดขยะพิษ และร่วมมือกับจีนตรวจสอบทุนจีนที่ทำเหมืองต้นน้ำ
พอได้แล้วกับการเงียบหาย พอได้แล้วกับการขยับแค่พอให้ได้ชื่อว่าขยับ ถึงเวลาที่รัฐบาลต้องลงมือทำอย่างจริงจังได้แล้ว
ค.สุขของฉัน retweeted
นกน้อยกินข้าวกับคุณตา=
👴: เรามาแข่งกินข้าวกันนะ!
🐦: หนูต้องเอาชนะคุณตาให้ได้เลย!!
นกน้อยกินข้าวกับมะม้า=
😁: เรามาแข่งกินข้าวกันเถอะ!
🐦: มะม้าชนะไปได้เลยนะ
ความแตกต่างนี้มันอะไรกันห้ะ!!? 😭
ค.สุขของฉัน retweeted
พี่คนนี้รับลูกค้าฝรั่งมาเที่ยวแล้วเห็นสายไฟ ประเทศไทยเค้าเลยบอกว่าเค้ารับได้ที่เยอรมันไม่มีนะพี่คนนี้เลยบอกว่าจริงๆสายสายไฟมันลงใต้ดินหมดแล้วนะแต่ที่เห็นเนี่ยเค้าเอาไว้ให้ นกเอี้ยงเกาะตอนกลางคืน555555 มึงคือพี่เค้าคิดได้ยังไงวะนี่ให้นะคนไทยอะไรยอมได้ก็อย่าไปยอมนะ
vt.tiktok.com/ZSpT946QT/
เฮีย CSI LA แฉ❗️ มีจีนเทาเช่าโกดังสกัดแร่ในไทย ที่จังหวัดตาก พร้อมตั้งคำถามว่า “แล้วจริงหรือไม่ที่งานนี้มีเมียนายกเทศมนตรีและโกดังของนายกเทศมนตรีเกี่ยวข้องด้วย”
ผมอยากจะบอกเฮียว่าไม่ต้องกลัวหรอกจีนเทา ตอนนี้กลัวไทยดำดีกว่า น้ำดำมืดเลยทั่วประเทศ 😢
Cr. CSI LA
ค.สุขของฉัน retweeted
นำเข้าขยะสารพิษได้หลายหมื่นตัน บอกลักลอบ ค_ย เถอะครับ
ประเทศอื่นลากคอเจ้าหน้าที่กรมศุล โดนลากคอไปประหารชีวิตแล้วน่ะ
ค.สุขของฉัน retweeted
ทองคำ ร่วงเกือบ -40% แล้ว
Bitcoin ร่วง -50% ไปแล้ว
จากจุดสูงสุดที่ผ่านมา
แต่ Peter Shiff เตือนว่า การร่วงของทั้งคู่มีความแตกต่าง
ทุกครั้งที่ทองคำย่อ = โอกาสในการซื้อ
แต่ทุกครั้งที่ Bitcoin เด้ง = โอกาสในการขายออก
ค.สุขของฉัน retweeted
ต้องลากคอเจ้าหน้าที่ศุลกากรเข้าคุก
โห ชีวิตจะบังเอิญอะไรขนาดนี้ แฟนเก่าที่เคยทิ้งเพราะเอาแต่เรียน ผ่านไป 6 ปี เมียเขากลับมาจ้างเป็นทนายฟ้องหย่า!
- ผู้หญิงคนหนึ่งเล่าว่า เมื่อ 6 ปีก่อน แฟนบอกเลิกเธอด้วยเหตุผลว่าเป็นคนน่าเบื่อ วัน ๆ เอาแต่เรียนหนังสือ หลังจากนั้นเธอก็เรียนจนจบกฎหมาย และกลายเป็นทนายความที่ประสบความสำเร็จ
- จนวันนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาปรึกษาเรื่องฟ้องหย่า เพราะจับได้ว่าสามีนอกใจ และต้องการฟ้องแบ่งทรัพย์สิน แต่พอรู้ว่าสามีของลูกค้าเป็นใคร ปรากฏว่าเป็นแฟนเก่าที่เคยทิ้งเธอไปเมื่อ 6 ปีก่อนนั่นเอง
- เจ้าตัวบอกว่าตอนนี้แทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นสีหน้าแฟนเก่าตอนเจอกันในศาล เพราะตั้งใจว่าจะทำทุกทางเท่าที่กฎหมายอนุญาต เพื่อเรียกร้องทรัพย์สินให้ลูกค้าให้ได้มากที่สุด
- คนที่เคยบอกว่าเธอน่าเบื่อเพราะเอาแต่เรียน วันนี้อาจต้องมาเจอเธอในฐานะทนายของเมียตัวเอง
#มินนี่แปลให้
6 anos atrás meu namorado terminou comigo com as seguintes palavras:
"Você é muito chata e só pensa em estudar".
Eu me formei em Direito e me tornei uma advogada muito bem-sucedida.
Hoje recebi uma cliente dizendo que estava se separando do marido por tê-la traído e queria processá-lo para a divisão de bens. Era a mulher do meu ex.
Não vejo a hora de ver a reação dele ao me ver no tribunal sabendo que eu farei de tudo para tirar todo o dinheiro dele.
ค.สุขของฉัน retweeted
ด่วน ! อวสานงานพ่อบ้าน ! Elon Musk ประกาศว่า ในอีก 12–18 เดือน หุ่นยนต์ Tesla Optimus จะสามารถล้างจาน เช็ดจาน และเก็บจานเข้าตู้แทนมนุษย์ได้


































