ป่านดงบัง

ดราม่าเรื่อง “เลี้ยงข้าว” ของลิซ่า ตอนแรกผมรำคาญพวกมาวิจารณ์แย่ๆถึงผู้หญิง แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจมุมมองพวกเขาละ 📌 ในมุมมองคนส่วนมาก อาจจะ 90% ของประเทศ ค่าอาหาร = ค่าใช้จ่ายรายเดือน คนกลุ่มนี้เวลาเข้าร้านอาหารยังต้องมองฝั่งขวาของเมนู คือราคาสมเหตุสมผลไหม คนกลุ่มนี้ การเลี้ยงข้าวใคร ยังต้องใช้ตรรกะคิดครับ ว่าควรไม่ควรเลี้ยง ซึ่งก็ไม่ผิดเลยสำหรับเขาที่จะคิดนะ 📌 ตลกร้ายคือในสังคมมีกลุ่ม Elite อาจมีแค่ 5-10% ของประเทศ ที่ค่าอาหาร = Nothing สำหรับพวกเขา ผมเคยรู้จักเพื่อนที่อยู่ดีๆ เช้าจองตั๋วบินไปกินติ่มซำฮ่องกงมื้อเที่ยง ค่ำก็บินกลับมาไทย คนกลุ่ม Elite ถ้าคุณเข้าใกล้เขา หลายอย่างจะมองต่างมุมครับ เพื่อนที่ผมเล่าเขากินข้าวมื้อละหลายหมื่นหรือหลักแสนได้ปกติ และหลายครั้งเขาก็เลี้ยงข้าวเพื่อนๆ พวกผมบางคนเกรงใจก็บอกเขาว่าอย่าเลย รู้สึกไม่ดี เขาตกใจรีบตอบ “ขอโทษด้วยที่ทำให้รู้สึกไม่ดี ที่บ้านคือเลี้ยงข้าวเพื่อนๆเป็นเรื่องปกติเลยไม่คิดอะไร” มีครั้งนึงเพื่อนในกลุ่มมีปัญหาการเงิน เขาเสนอให้ยืม 500,000 บาทไม่คิดดอกเบี้ย มีเมื่อไหร่ค่อยคืน เพื่อนตกใจกลัวไม่มีคืน เขาตอบว่า “อย่าคิดมาก เงิน 5 แสนมันไม่ต่างกับเข้าห้องน้ำแล้วทำต่างหูข้างนึงหาย” ผมเลยเข้าใจว่าระดับลิซ่า การพูดหยอกๆ ว่า “เลี้ยงข้าวหน่อย” น้องไม่ได้คิดมันเป็นเรื่องใหญ่อะไร ไม่ต่างจากบอกผู้ชายว่า “เปิดขวดน้ำให้หน่อยสิ” หรือ “อยู่กับแม่อะ อยากทักทายมั้ย” เหมือนที่ลิซ่าจัด Listening Party เชิญแฟนคลับมาดื่มแพงๆไม่อั้น แจกเซรั่ม Ultimune ขวดละหลายพันให้ทุกคน เพราะน้องไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย และเข้าใจคนที่รุมวิจารณ์ลบ เพราะพวกเขาอาจไม่เคยเจอเพื่อน Elite ที่เงินหลักหมื่นหลักแสน มีค่า = เงินหลักสิบของเรา คนพวกนี้เลยตีความไปต่างๆนาๆว่า “ขอเลี้ยงข้าว” คือโน่นนั่นนี่ เพราะมันคือส่วนนึงของค่าใช้จ่ายรายเดือนเขาไงครับ ซึ่งก็ไม่ผิดที่คิดเลย