Ponda Pressinthai retweeted
เด็กไทยหายไป 320,000 คน! โรงเรียนกว่า 16,000 แห่งกำลังเผชิญปัญหา และนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตเศรษฐกิจท้องถิ่น
มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก และอาจเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของประเทศไทยในอีก 10 ปีข้างหน้า
นั่นคือ เรากำลังเข้าสู่ยุคที่โรงเรียนมีมากกว่าเด็กที่ต้องการเข้าเรียนในบางพื้นที่
ลองสังเกตโรงเรียนประถมตามต่างจังหวัด หรือแม้แต่โรงเรียนเอกชนบางแห่งในกรุงเทพฯ เมื่อก่อนหลายโรงเรียนต้องสอบแข่งขันเพื่อแย่งที่นั่ง แต่วันนี้บางโรงเรียนกลับต้องแข่งขันกันเพื่อแย่งนักเรียน บางแห่งมีห้องเรียน แต่มีนักเรียนเพียงไม่กี่คน
ผมลองเอาตัวเลขมาคำนวณ แล้วพบว่าเรื่องนี้อาจรุนแรงกว่าที่เราคิด
📷 ปี 2558 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่ 736,352 คน ผ่านไป 10 ปี ปี 2568 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่เหลือเพียง 416,574 คน
เท่ากับว่าเด็กเกิดใหม่หายไป 319,778 คน หรือประมาณ 43% เมื่อเปรียบเทียบสองปีนี้
ลองนึกภาพว่าเด็กหนึ่งรุ่นเคยมี 100 คน แต่เด็กที่เกิดในอีก 10 ปีต่อมา เหลือเพียง 57 คน
และนี่ไม่ใช่การคาดการณ์ แต่เป็นจำนวนเด็กที่เกิดขึ้นจริง
คำถามคือ เมื่อเด็กหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง ใครจะได้รับผลกระทบบ้าง?
📷 ผมอยากเริ่มจากโรงเรียนก่อน
ข้อมูลปีการศึกษา 2569 ที่สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาวิเคราะห์ พบว่า ประเทศไทยมีโรงเรียนขนาดเล็กในสังกัด สพฐ. ที่มีนักเรียนต่ำกว่า 120 คน มากถึง 16,235 แห่ง คิดเป็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของโรงเรียนในสังกัด สพฐ.
และที่น่าสนใจกว่านั้น สพฐ. ระบุว่า มีโรงเรียนที่มีนักเรียนไม่เกิน 50 คน ประมาณ 5,813 แห่ง
ลองคำนวณแบบง่าย ๆ สมมติโรงเรียนหนึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 ชั้นละ 20 คน รวม 120 คน หากจำนวนเด็กใหม่ในพื้นที่ลดลง 43% ตามสัดส่วนการเกิดระดับประเทศ และไม่มีการย้ายเข้าออกมาชดเชย นักเรียนหนึ่งชั้นอาจเหลือประมาณ 11-12 คน เมื่อผ่านไปจนครบทั้ง 6 ชั้น โรงเรียนนี้อาจเหลือนักเรียนเพียง 68 คนโดยประมาณ
แต่ปัญหาคือ ถึงเด็กจะลดลงเกือบครึ่ง โรงเรียนก็ยังต้องมีอาคาร มีห้องน้ำ มีค่าไฟ มีครู และมีค่าใช้จ่ายในการบริหาร ต้นทุนหลายอย่างไม่ได้ลดตามจำนวนนักเรียน
📷 นี่คือปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ที่เรียกว่า Fixed Cost
หากนักเรียนลดลง แต่ต้นทุนคงที่ใกล้เคียงเดิม ต้นทุนเฉลี่ยต่อเด็กหนึ่งคนจะสูงขึ้นทันที
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงตัวอย่างจำลอง เพราะจำนวนเด็กแต่ละจังหวัดไม่ได้ลดลงเท่ากัน และการย้ายถิ่นก็มีผลต่อยอดนักเรียน
แต่สิ่งที่ผมคิดว่าน่ากังวลกว่าเรื่องต้นทุนโรงเรียน คือผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับเศรษฐกิจรอบโรงเรียน
📷 ลองนึกถึงโรงเรียนประถมในต่างจังหวัดหนึ่งแห่ง ทุกเช้าจะมีร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านเครื่องเขียน ร้านขายชุดนักเรียน ร้านถ่ายเอกสาร รถรับส่งนักเรียน และร้านอาหารเล็ก ๆ รอบโรงเรียน
สมมติเด็ก 120 คน ใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 50 บาทต่อวัน เป็นเวลา 200 วันเรียน จะเท่ากับเงินหมุนเวียนจากการใช้จ่ายของนักเรียนประมาณ 1.2 ล้านบาทต่อปี
ถ้าจำนวนนักเรียนลดเหลือ 70 คน เงินส่วนนี้จะเหลือประมาณ 700,000 บาทต่อปี หายไป 500,000 บาทต่อปี จากโรงเรียนเดียว
ตัวเลขนี้เป็นเพียงสมมติฐานเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ยอดใช้จ่ายจริง และเงินไม่ได้จำเป็นต้องหมุนเวียนอยู่ในร้านค้ารอบโรงเรียนทั้งหมด
แต่ลองคิดดูว่า ถ้าเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนจำนวนมาก ร้านค้าเล็ก ๆ จะได้รับผลกระทบมากแค่ไหน
และถ้าโรงเรียนปิดตัวลงจริง ๆ ปัญหาอาจไม่ได้หยุดอยู่แค่ร้านค้า เพราะโรงเรียนเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของชุมชน
เมื่อไม่มีเด็ก ก็อาจไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ย้ายเข้ามา เมื่อไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ ร้านค้าก็อยู่ยากขึ้น เมื่อร้านค้าอยู่ยาก คนวัยทำงานก็มีแรงจูงใจย้ายออกไปหางานในเมืองใหญ่มากขึ้น และเมื่อคนย้ายออก บ้านและที่ดินในบางพื้นที่ก็อาจมีความต้องการลดลงตามไปด้วย
📷 ผมคิดว่านี่คือเรื่องที่นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ควรให้ความสำคัญ
เพราะในอดีต เวลาประเมินว่าทำเลไหนน่าลงทุน เรามักดูว่าใกล้ถนนใหญ่ไหม มีห้างหรือโรงพยาบาลไหม และมีโครงการพัฒนาใหม่ ๆ หรือเปล่า
แต่ในอนาคต อาจต้องเพิ่มคำถามอีกหนึ่งข้อ
พื้นที่นั้นมีเด็กเกิดใหม่กี่คน และมีคนวัยทำงานย้ายเข้าหรือย้ายออก?
เพราะทำเลที่มีแต่ผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น ขณะที่คนรุ่นใหม่ลดลง อาจมีความต้องการอสังหาริมทรัพย์ต่างจากทำเลที่มีครอบครัวใหม่ย้ายเข้ามาตลอด
นี่อาจเป็นสาเหตุที่เราเห็นภาพสองด้านเกิดขึ้นพร้อมกัน
ด้านหนึ่ง โรงเรียนบางแห่งในเมืองใหญ่และพื้นที่ที่มีกำลังซื้อสูง อาจยังขยายตัวได้ แต่อีกด้านหนึ่ง โรงเรียนในพื้นที่ที่เด็กเกิดน้อยและคนย้ายออก อาจมีนักเรียนลดลงต่อเนื่อง
เป็นไปได้ว่าในอนาคตประเทศไทยจะไม่ได้ขาดแคลนสถานศึกษาทั้งประเทศเหมือนในอดีต แต่จะมีสถานศึกษามากเกินความต้องการในบางพื้นที่ ขณะที่บางพื้นที่ยังขาดโรงเรียนคุณภาพ
แล้วรัฐบาลควรทำอย่างไร?
ถ้ามองเฉพาะความคุ้มค่าทางงบประมาณ การควบรวมโรงเรียนบางแห่งอาจช่วยลดต้นทุนได้ แต่หากโรงเรียนที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 20-30 กิโลเมตร เด็กในครอบครัวยากจนอาจต้องแบกรับค่าเดินทางเพิ่มขึ้น
ดังนั้น การยุบโรงเรียนอาจช่วยประหยัดงบประมาณด้านหนึ่ง แต่สร้างภาระให้ครอบครัวอีกด้านหนึ่ง
ผมจึงคิดว่าปัญหานี้ไม่ควรแก้ด้วยการยุบโรงเรียนทุกแห่งที่มีเด็กน้อย แต่ต้องแยกให้ออกว่า โรงเรียนไหนควรควบรวม โรงเรียนไหนจำเป็นต้องอยู่ และโรงเรียนไหนสามารถเปลี่ยนรูปแบบการจัดการศึกษาได้
เพราะบางครั้งโรงเรียนที่มีนักเรียนเพียง 30 คน อาจเป็นโรงเรียนที่สำคัญที่สุดของเด็ก 30 คนนั้นก็ได้
📷 แต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจ
เมื่อเด็กเกิดน้อยลง ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับเด็กอาจเผชิญการแข่งขันรุนแรงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนกวดวิชา สินค้าเด็ก หรือธุรกิจบางประเภทที่พึ่งพาจำนวนเด็กเป็นหลัก
ขณะเดียวกัน ธุรกิจที่สามารถตอบโจทย์พ่อแม่ซึ่งยอมลงทุนเพื่อคุณภาพการศึกษาของลูก อาจยังเติบโตได้
เพราะจำนวนเด็กที่ลดลง ไม่ได้หมายความว่าค่าใช้จ่ายต่อเด็กหนึ่งคนจะลดลงเสมอไป
ครอบครัวที่มีลูกเพียงหนึ่งคน อาจยอมทุ่มทรัพยากรให้ลูกคนนั้นมากขึ้นก็ได้ หากมีกำลังจ่ายเพียงพอ
นี่จึงเป็นจุดที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก เศรษฐกิจไทยอาจกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันเพื่อขายสินค้าให้คนจำนวนมาก ไปสู่การแข่งขันเพื่อขายสินค้าและบริการที่มีมูลค่าสูงขึ้นให้คนจำนวนน้อยลง
แต่โอกาสนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกธุรกิจ และไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกพื้นที่
📷 สรุปแล้ว ผมคิดว่าตัวเลขเด็กเกิดใหม่ที่หายไปกว่า 320,000 คน ระหว่างปี 2558 กับปี 2568 ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของคนไม่อยากมีลูก
มันกำลังส่งสัญญาณถึงอนาคตของโรงเรียน ร้านค้า ตลาดแรงงาน อสังหาริมทรัพย์ และเศรษฐกิจของชุมชนในอีกหลายสิบปีข้างหน้า
เพราะเมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ผลกระทบจะค่อย ๆ เดินทางไปตามช่วงอายุ เริ่มจากโรงพยาบาลคลอดและสินค้าทารก ตามด้วยสถานรับเลี้ยงเด็ก โรงเรียนอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา และมหาวิทยาลัย ก่อนจะไปถึงตลาดแรงงานในท้ายที่สุด
ผมคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก เพราะประเทศที่มีประชากรลดลง ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นประเทศที่เศรษฐกิจหดตัวเสมอไป
หากสามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงาน ยกระดับการศึกษา และใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยได้มากพอ เศรษฐกิจก็ยังมีโอกาสเติบโต
แต่ถ้าเรายังบริหารประเทศด้วยสมมติฐานเดิมว่า จำนวนคนจะเพิ่มขึ้นทุกปี เราอาจกำลังสร้างโรงเรียน บ้าน ถนน และธุรกิจบางประเภท เพื่อรองรับประชากรที่อาจไม่มีอยู่จริงในอนาคต
📷 และมีคำถามหนึ่งที่ผมอยากทิ้งท้าย
ถ้าวันนี้เด็กไทยเกิดใหม่น้อยกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนถึง 43% แล้วในอีก 20 ปีข้างหน้า ใครจะเป็นคนซื้อบ้าน ใครจะเป็นคนทำงาน และใครจะเป็นคนจ่ายภาษีเลี้ยงดูสังคมผู้สูงอายุที่กำลังเพิ่มขึ้น?
ผมคิดว่านี่ไม่ใช่แค่วิกฤตเด็กเกิดน้อย แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจไทยทั้งประเทศ
#หุ้น #TAMEIG #EIG #ลงทุนเพราะอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต #อิกบรรพต
Ponda Pressinthai retweeted
Angel Blue is 45. She calls her 72-year-old husband "master." Every hour, on the hour, she has to text him where she is and who she's with. She's his fifth wife, in Mexico he walked her on a leash, and they signed a contract for life. Her words: "I do what my master tells me. That's the only difference."
They live in Los Angeles, have kids together and do Little League three times a week. "It's just like anybody else," she says, "except I'm the slave."
It wasn't always this way. Before Berlin she was, in her words, wild. She got kicked out of high school for getting aggressive with the counselor, and she had arrests, a short fuse and no direction.
On their first dates neither knew the other was into it. When they found out, she emailed him a whole list of things he could do to her. He worried it would be disrespectful to women. She told him: "Please do it."
Then came the contract. Her side is service and obedience. His is leadership and guidance. "Lifetime and beyond." Has she ever wanted out? "Of course. But it didn't matter. We're bound." There's no getting out of it.
Day to day, it's hourly check-ins. He asks if she's drinking her water. Does she wear the collar to the grocery store? "Oh, it's been worse." In Morocco she was tied to a rope he was holding.
And Berlin? He says his earlier marriages were "vanilla," and that was the problem. Now he calls it a "consensual power exchange." Since they met, she has earned one degree and is working on a second. "She could have. But she wouldn't have done it."
She's wife number five, so people say he sucks at marriages. Her answer: "God saved the best for last."
Some will say it's two adults who chose this, and it's the first time her life has had any structure. Others will say a 72-year-old man who tracks a woman every hour and walks her on a leash isn't her savior. He's her owner.
Is Angel Blue the happiest wife in Los Angeles, or the most controlled?
สงสัยว่าทำไมแมวมันไม่กินอาหารกระป๋อง (นี่ royal canin เลยนะโว้ย)
ต้องคอยหลอกมันเอาแมวเลียเป็นซองมาให้มันกินโป๊ะบนหน้าอาหาร
เลยลองกินดูด้วยกะมัน รสชาติมันโอเคเหมือนกันแหะ
1
42
Ponda Pressinthai retweeted
Don't watch Netflix tonight.
Spend 2 hours checking out this complete Stanford AI course
that teaches you how to build and automate anything with AI.
Anyone who watches this tonight will wake up tomorrow with a new skill under their belt.
Watch now, save for later.
Ponda Pressinthai retweeted
🚨 BREAKING NEWS! The engineer who created Claude Code from scratch just posted a 28-minute video that's pure gold:
how to write prompts that actually deliver ridiculously good results.
I've seen $300 courses that don't even come close to what he explains in the first 10 minutes.
CLAUDE.md files, memory shortcuts, parallel sessions, and prompting patterns that almost no one uses…
All in one video. Completely free. No fluff.
Whether you're a developer, just starting out now, or already using Claude for months: this changes the game for you starting today.
Save. Watch. Share.
ความเข้าใจกันว่าทำไมญี่ปุ่นถึงร่ำรวย
Global brand หลายแบรนด์ที่คุ้นชื่อรู้จัก
ล้วนมีที่ตั้งฐานผลิตหรือสำนักงานใหญ่กระจายอยู่ทั่วภูมิภาคญี่ปุ่น
ทำเป็นหยั่งกับสินค้า OTOP แต่นี่เป็นแบรนด์ระดับโลกทั้งนั้น
Japonya’nın neden dünyanın en zengin ülkelerinden biri olduğunu anlamak için ülkede kurulan şirketlere bakmanız yeterli.
Bugün dünyanın neresine giderseniz gidin mutlaka bir Japon markasıyla karşılaşırsınız.
Readers added context they thought people might want to know
Japonya'nın pek çok başarılı küresel şirketi ve markası var bu da ekonomisine büyük katkı sağlıyor. Ancak videodaki harita şirket logolarını gerçek kuruluş yerlerinden farklı bölgelerde gösteriyor. Örneğin Toyota Aichi'de Nintendo Kyoto'da kuruldu. global.toyota/en/company/tra… nintendo.co.jp/corporate/en/h… ykk.com/english/corpor…
24
ตลกร้าย
จะตายแล้ว ใส่น้ำตาลแม่มเยอะๆเลย ไม่ต้องมาทำดัดจริตหสานแบบ non-sugar หล่ะ
This quoted post is unavailable.
16
Ponda Pressinthai retweeted
ภาพจำลองแอนิเมชันซูมลึก
ระดับนาโนเมตร
เผยให้เห็นความจริงทางฟิสิกส์ว่า
ในทางทฤษฎีแล้ว
มนุษย์เราไม่เคยได้สัมผัส
สิ่งของหรือใครในจักรวาลนี้
อย่างแท้จริง แม้แต่ตอนที่เรา
ประกบนิ้วเข้าหากันแน่นแค่ไหนก็ตาม
เนื่องจากทุกสสารประกอบขึ้น
จากอะตอม ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วย
กลุ่มหมอกอิเล็กตรอนที่มีประจุลบ
เมื่อผิวหนังเข้าใกล้กันจนถึงระยะ
เสี้ยวนาโนเมตร แรงผลักทาง
แม่เหล็กไฟฟ้าระหว่างประจุลบ
จะดันต้านกันไว้เสมอ
ทำให้อะตอมไม่มีวันแนบชิดกันได้จริง
สิ่งที่สมองเรารู้สึกว่า "แตะโดน"
แท้จริงเป็นเพียงการรับรู้แรงผลัก
ทางไฟฟ้าที่ส่งสัญญาณผ่านเส้นประสาท
ต้นโพสต์จึงแซวติดตลกว่า
พวกเราทุกคนก็ไม่ต่างจาก
“โกโจ ซาโตรุ”
จากอนิเมะมหาเวทย์ผนึกมาร
ที่มีม่านพลังไร้ขีดจำกัดคั่นกลาง
ระหว่างตัวเองกับทุกสรรพสิ่งตลอดเวลา
Via: ぼっさん🇯🇵
Ponda Pressinthai retweeted
She was 18 when 12 men in prison costumes lined up in front of her. She said no. The director said do it. She was paid $4,000 for the shoot. She couldn’t stop crying after. The director didn’t say a word to her. He got his box cover.
Two years earlier she was a cheerleader and field hockey star in Utah. Daughter of a bishop in the Mormon Church. Family of eight kids. Wasn’t allowed to watch The Simpsons. Wasn’t allowed to watch Dirty Dancing. The kind of girl entire congregations build futures around.
Her name is Belladonna. She was born Michelle Sinclair in 1986. At 14 she was molested by an older boy. She tried to take her own life after. At 18 she drove her mom’s car to Los Angeles alone with no money. A recruiter on FetLife told her she could make some extra cash. Her first scene was supposed to be one thing. The director changed it on the spot to something she’d never done. She didn’t know she could say no.
“I didn’t know any better. They lie to you all the time,” she says.
A week later her agent sent her to a real prison set. Twelve men. She tried to back out. He insisted. $4,000. She describes it like a piece of meat thrown into a lion’s cage. 12 lions.
She went home to Utah. Came back a year later. Shot 200 to 300 films. Contracted chlamydia. Started using drugs on set. Had a breakdown. Told a reporter she didn’t want to be alive anymore. Her rate for the roughest scenes was $1,500. The films she appeared in made millions for the studios distributing them. The warehouse worker packing her DVDs got hepatitis B vaccines. She got no health coverage.
In the video below, she sits across from Diane Sawyer and explains what happened in that prison set the way a kid would explain a car accident she was in. Matter of fact. Still smiling. Sawyer asks her why she’s smiling while describing the worst moments of her life. She stops.
“I like to hide my real emotions. I don’t like myself.”
Her mother found out through co-workers who recognized her daughter. She asked herself one question after another. Was it because of the divorce. Was it because she raised her in the church. Was she not rich enough. Was she not humble enough.
She never got an answer.
A Mormon bishop’s daughter from Utah became one of the most recognized names in the roughest side of the industry, was never paid fairly for it, and the only person who asked “did I do something wrong” was her mother.
Did the industry exploit a girl who didn’t know she could say no, or did she walk back into it a year later because nobody on the outside was offering her $4,000 for anything?
ในแง่ของศิลปะ ผลงานชิ้นนี้ให้ความรู้สึกให้ข้อมูลทางทางสุนทรียได้ซับซ้อนหลายชั้นมาก
มันดูเรียบง่าย แต่ก็มีทั้งความกลมกลืนของความขัดแย้งในสิ่งตรงข้ามกันที่ประกอบขึ้นมาได้อย่างลงตัว
โดยความรู้สึกส่วนตัว นี่เป็นงานศิลป์ที่โดนใจอย่างแรงในรอบหลายปี
28






























