ตอนไปฝากครรภ์เราไปคนเดียวเจอคุณพ่อคนหนึ่งเป็นทรงเอเราไม่ใช่คนในจังหวัดเลยไม่รู้ห้องไม่รู้ทางกำลังยืนงงเขาเดินอุ้มลูกสาวเข้ามาถาม“มีอะไรพอช่วยได้ไหมครับ”ตอนแรกเรากล้าๆกลัวๆแต่ก็ถามเขาเลยพาไป พอได้พูดคุยสรุปเขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวแม่ทิ้งลูกไว้เลยต้องทำงานหาเงินดูแลลูกคนเดียว
เวลาทำงานที่ใหม่มักจะมีคนบอกให้เราลองอดทนดูก่อน เพราะมันอาจจะเกิดจากการเริ่มต้นใหม่ สภาพแวดล้อม หรือการเปลี่ยนแปลง คำถามคือแล้วเมื่อไหร่ที่เราจะสามารถใช้ตัดสินได้ว่ามันไม่เวิร์ค ไม่ใช่เพราะเกิดจากเหตุผลเหล่านั้น ทุกคนให้เวลาการเริ่มต้นใหม่นี้กันนานแค่ไหน
ไม่อยากเหยียดประเทศนะ แต่เคยมีคนไปเรียนหมอประเทศแถบนี้ เพราะคิดว่าจะมาเป็นหมอในไทยได้ ปรากฏว่าแพทยสภาในไทยไม่รองรับคนที่จบหมอมาจากประเทศแถบนี้ ก็เอาไว้พิจารณาดูละกัน
มิ้ว retweeted
กุขำพวกในโควท บอก k-pop idol คุณภาพสูงกว่าดาราไทยเยอะ ก็ต้องฝึกหนักจนไม่มีเวลาเรียน
หมอกรร้องเพลงเพราะกว่าไอดอลเกาหลีหลายคนอีกจ้าาา เต้นก็ดี โดยที่ยังเรียนไปด้วยได้
มิ้ว retweeted
เรื่องนี้น่ารักมากกกกก คุณพ่อชาวเกาหลีพาลูกสาวมาเที่ยวไทย แล้วแวะซื้อกาแฟ Amazon ระหว่างรอ พ่อก็พยายามมัดผมให้ลูกสาว แต่พนักงานเห็นแล้วขัดใจเพราะนานเกิ๊น ก็เลยอาสาทำให้ อะไรแบบนี้มีที่ไทยเท่านั้นแหละ 😍
top comment บอกถ้าคุณพ่อไปเจอครูอนุบาลจะตะลึงกว่านี้อีก 😂
เผลอเข้าไปดูคนนี้ในอจ. แล้วแอบใจฟูชี ลาออกจากงานประจำแล้วมา ปั้นช่อง คุณพี่เขา ลงคลิปขยันมาก คลิปรีวิวก็เรียกเรทไม่แพงแถมเอ็นเกจดี เห็นที่บอกไม่กล้าเรียกเรตแพงเพราะว่าอยากได้ลูกค้า เพราะชีต้องดูแลแม่ หลาน และจ่ายหนี้นอกระบบ เอาตรงอยากให้โพสต์นี้แมสมาเข้าไปติดตามกันเยอะๆ🤍
มิ้ว retweeted
นี่ไงเวลาเดบิวต์เป็นไอดอลควรจะเดบิวต์ในเวลาที่เหมาะสมไม่ใช้เอาไมเนอร์มาเดบิวต์ ไทยเราเลยมีคุณหมอ วิศวะ สัตวแพทย์ หรือคนที่จบด้านนิเทศ สถาปัต เศรษฐศาสตร์ บัญชี มาเป็นนักแสดงและไอดอลไง
มิ้ว retweeted
ไม่มีประเทศไหนเขาบังคับให้เด็กจบแค่ประถมฯ แล้วลาออกจากระบบการศึกษาเพื่อไปเป็นไอดอลหรอก เอ๊ะหรือมีนะ🤔
มิ้ว retweeted
ฟังนะ อย่าเป็นคนเก่งที่ไม่มีใครอยากทำงานด้วย
เราเคยเจอคนที่เก่งมากจริง ๆ นะ แต่พอรู้ว่าต้องทำงานด้วยคือเหนื่อยตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานอ่ะ แล้วเขาไม่รู้ตัวด้วย นี่แบบเอาเถอะ ไม่มีใครเก่งเท่าพี่กับแม่พี่แล้วล่ะ
มิ้ว retweeted
เจนzที่อินการเมืองนี่มันเท่สุดๆแล้ว อย่าคิดว่ามันคริ้น มันเบียวเลยนะ เพราะการเมืองเป็นเรื่องของทุกคน ไปทวงคืนอำนาจของประชาชนกัน #ม็อบ20พฤศจิกายน
จบใหม่ ไปสัมเอเจนซี่บอนึงแถวนนท์ ระหว่างรอสัมคือบรรยากาศอึดอัดมาก เหมือนคุก เหมือนบ้านในพาราไซด์ คนจีนเต็มบอ เจอคนดูดบุหรี่ ไหนจะเข้าซอยลึกอีก ดีละที่สัมไม่ผ่าน ก็ไม่อยากได้เหมือนกัน ล่าสุดเห็นอินฟลูทวงเงินเยอะมากในต้อกๆ ดีละที่ไม่ได้ทำ
137
นี่ว่าการโทรมาบอกเลิกนัดเพราะได้งานแล้ว อย่างน้อยก็รู้ว่าเขาใส่ใจ ไม่โกสอะ
มีผู้สมัครงานอายุ 22 ปีโทรมาขอยกเลิกนัดสัมภาษณ์
เขาบอกว่า “ขอโทษครับ สุดท้ายผมไม่ไปแล้วนะครับ”
พอถามเหตุผล เขาตอบว่า “ได้งานที่สามารถทำงานจากบ้านได้ทุกวัน เลยไม่อยากต้องเดินทางไปออฟฟิศ”
ฝ่ายเราก็เข้าใจ บอกให้โชคดีไป
ผ่านไปหนึ่งปีครึ่ง เขาส่งเรซูเม่มาสมัครอีกครั้ง พร้อมข้อความว่า “ไม่แน่ใจว่าคุณยังจำผมได้ไหม ครั้งก่อนผมเคยยกเลิกนัดสัมภาษณ์ไป”
เลยเรียกมาคุย แล้วถามตรง ๆ ว่า “ทำงานจากบ้านเป็นยังไงบ้าง?”
เขาตอบว่า “ช่วงแรกดีมากครับ แต่ผ่านไปหลายเดือนแทบไม่ได้คุยกับคนในทีมนอกจากตอนประชุม”
ถามต่อว่า “แล้วออกจากงานเพราะเรื่องนั้นเหรอ?”
เขาบอกว่า “ไม่ใช่ครับ ออกเพราะเคยขอให้ช่วยสอนงานสามครั้ง แต่ไม่มีใครมีเวลาให้”
แล้วเขาก็พูดต่อว่า “ตอนนี้ผมไม่ได้มองหางานที่ทำงานจากบ้านแล้ว ผมมองหาที่ที่ผมได้เรียนรู้จริง ๆ”
ฝ่ายเราบอกว่าที่นี่ก็มีวันทำงานจากบ้านบ้างเหมือนกัน
เขาตอบว่า “รู้ครับ ครั้งนี้ผมเลยถามก่อนเลยว่าที่นี่สอนงานพนักงานใหม่อย่างไร”
สุดท้ายเรารับเขาเข้าทำงาน
ผ่านไปหกเดือน เขากลายเป็นหนึ่งในคนที่ปรับตัวเข้ากับทีมได้ดีที่สุด
การปฏิเสธโอกาสครั้งหนึ่ง ไม่ควรปิดประตูไปตลอดกาล
บางครั้งสิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่ตัวผู้สมัครเอง แต่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้ว่าตัวเองให้ความสำคัญกับอะไร



































