jale retweeted
karakteri sevmeyebilirsin ama eleştirirken de haddini bil, bu kadar çirkinleşme. bir kadını “kadına benzemiyor” diye aşağılamak nasıl bir cahillik? senin dar kalıplarına sığmayınca kadın olunmuyor mu? ayrıca ss’de kadın düşmanlığından bahsederken senin bu yaptığın tam olarak ne düşmanlığı oluyor? kurgusal bir karakter bile olsa bir kadının hemcinsine bu kadar çirkinleşebilmesi gerçekten tiksindirici. erdem şu yorumunu görse senin adına yerin dibine girerdi. al o iğrenç zihniyetini ve git buradan. ss’de ki yazını lütfen aynada kendine karşı söyle 🙏🏻
This quoted post is unavailable.
karakteri sevmeyebilirsin ama eleştirirken de haddini bil, bu kadar çirkinleşme. bir kadını “kadına benzemiyor” diye aşağılamak nasıl bir cahillik? senin dar kalıplarına sığmayınca kadın olunmuyor mu? ayrıca ss’de kadın düşmanlığından bahsederken senin bu yaptığın tam olarak ne düşmanlığı oluyor? kurgusal bir karakter bile olsa bir kadının hemcinsine bu kadar çirkinleşebilmesi gerçekten tiksindirici. erdem şu yorumunu görse senin adına yerin dibine girerdi. al o iğrenç zihniyetini ve git buradan. ss’de ki yazını lütfen aynada kendine karşı söyle 🙏🏻
This quoted post is unavailable.
jale retweeted
dün bölümü izlerken isfad sahnelerinden ötürü es geçtiğim ama beni o kadar etkileyen bir sahne daha vardı ki...
aslında oruç ve iso bize her defasında sadece yetim değil, öksüz de kalmış iki genç çocuk olduklarını gösterdiler çünkü bir anne var, evlatlarının paramparça olmuş yaralarını sarması, onlara sığınabilecekleri bir liman olması gerekirken her defasında yaralarını biraz daha kanatıyor. inanıyorum ki iso ve oruç, böyle bir anneye sahip olmaktansa annesiz olmayı tercih ederdi çünkü annelerinin ölümü bile belki bugün yaşadıkları kadar canlarını yakmazdı. en azından annelerini kaybetmiş olurlardı ve insanlar arkalarından anneleri için masumdu, keşke yaşasaydı diyebilirlerdi ama şimdi anneleri hayattayken bile anne sevgisinden, şefkatinden mahrumlar. bir çocuğun en çok annesine ihtiyaç duyduğu yerde yine annesi tarafından incitilmesi kadar acı bir şey yok. bazen insan annesini kaybettiği için değil, annesi hayattayken ona hiç sahip olamadığı için de öksüz kalır...
ne acı ki, işlemedikleri günahların bedelini ödeyen bu iki evlattan biri, ikisinin de kaderini anlatan o cümleyi kurdu: “üçümüz de kendi uçurumlarımızın dibinde yatacağız…”
dün bölümü izlerken isfad sahnelerinden ötürü es geçtiğim ama beni o kadar etkileyen bir sahne daha vardı ki...
aslında oruç ve iso bize her defasında sadece yetim değil, öksüz de kalmış iki genç çocuk olduklarını gösterdiler çünkü bir anne var, evlatlarının paramparça olmuş yaralarını sarması, onlara sığınabilecekleri bir liman olması gerekirken her defasında yaralarını biraz daha kanatıyor. inanıyorum ki iso ve oruç, böyle bir anneye sahip olmaktansa annesiz olmayı tercih ederdi çünkü annelerinin ölümü bile belki bugün yaşadıkları kadar canlarını yakmazdı. en azından annelerini kaybetmiş olurlardı ve insanlar arkalarından anneleri için masumdu, keşke yaşasaydı diyebilirlerdi ama şimdi anneleri hayattayken bile anne sevgisinden, şefkatinden mahrumlar. bir çocuğun en çok annesine ihtiyaç duyduğu yerde yine annesi tarafından incitilmesi kadar acı bir şey yok. bazen insan annesini kaybettiği için değil, annesi hayattayken ona hiç sahip olamadığı için de öksüz kalır...
ne acı ki, işlemedikleri günahların bedelini ödeyen bu iki evlattan biri, ikisinin de kaderini anlatan o cümleyi kurdu: “üçümüz de kendi uçurumlarımızın dibinde yatacağız…”
