Raph

Vandaag was het debat over passend onderwijs in de Tweede Kamer. Daar valt van alles over te zeggen en er is veel aan de orde geweest. Er is echter een onderwerp waarmee ik vanavond met chagrijn over op de bank zit. Namelijk Kamerleden die suggereren dat het tegenwoordig maar normaal is dat ‘alle’ ouders ‘individueel maatwerk’ voor hun kinderen eisen. Dat er in een reguliere klas ‘wel 10 kinderen met een handelingsplan’ zitten. En dat iedereen maar verwacht dat alles mogelijk is in het onderwijs. Ik nodig (nogmaals) alle beleidsmakers en politici die dit verkondigen uit om een dagje mee te komen bellen bij ons adviespunt. Want ouders willen over het algemeen NIETS liever dan dat hun kind ‘gewoon’ mee kan doen op school. Dat ze niet verwijderd worden uit ‘handelingsverlegenheid’. Dat ze niet te horen krijgen dat hun kind niet welkom is, want ‘er zijn al 3 moeilijke kinderen in de klas’. Dat ze laagdrempelig iets van extra ondersteuning kunnen krijgen in plaats van een MDO met 13 mensen die controleren of het allemaal wel volgens de regels is en niet te veel kost. Dat ze in de buurt naar school kunnen met andere kinderen. Dat ze niet dagelijks uren in een taxibus hoeven te zitten. Als die al komt. Ouders die wij spreken willen niet dat hun kind ‘bijzonder’ of ‘afwijkend’ is. Ze willen niets liever dan een kind dat gelukkig is en mee kan met de rest. Dat dit niet altijd lukt is al verdrietig genoeg. Maar de vooroordelen, impliciete (of expliciete) verwijten die dan klinken dat ouders te veeleisend zijn, dat ze een opvoedprobleem hebben, dat ze blij mogen zijn met alles wat ze krijgen toegeworpen. Dat is oneerlijk, frustrerend en ondermijnend voor de rol van ouders. Ik wil dan ook alle politici, beleidsmakers en bestuurders oproepen eens goed na te denken over welke stemming ze hiermee creëren. Verplaats je eens in een ander. Hoe zou het voelen als het je eigen kind was?