riri

Eleni ve Cengiz, nam-ı diğer Elgiz… Bu çift bana analiz edecek bir nokta veriyorsa, hikâyelerinin bayağı derinlikli işlendiğini düşünüyorum. Öncelikle dün Cengiz’in söyledikleri ve konuştukları o kadar anlamlıydı ki… Esme’ye annesini benzetmesi, annesini kaybetmesi, ablasıyla ilgili verdiği ipuçları… Aslında bütün bunlar bir araya geldiğinde Cengiz’in cümlesi çok daha anlamlı bir yere oturuyor: “Biri gelir seni senden eder, biri gelir seni sen eder.” Şimdi bu sözün hem Cengiz hem de Eleni için geçerli olduğunu düşünüyorum. Açıyorum… Eleni çok iyi, süper zekâlı bir doktor. İnsanları iyileştirmek, hayat kurtarmak için zekâsını ve mesleğini doğru yolda kullanan biri. Cengiz ise tatlı dilli, sinsi, gri alanda dolaşan bir avukat. Kelimeleri silah gibi kullanan, insanları okumayı bilen, gerektiğinde gerçekleri kendi lehine eğip bükebilen biri. Bu iki karakterin çok fazla ortak noktası var. Bunlardan biri de insanları çok iyi okumaları. Fakat bu yeteneklerini farklı amaçlarla kullanıyorlar. Doktor ve avukat karşıtlığı bile başlı başına anlamlı. Biri bedenleri iyileştirip hayat kurtarırken diğeri insanların sırları, özgürlükleri ve hayatlarını belirleyen gerçekler arasında turluyor. “Biri gelir seni senden eder.” Eleni açısından düşündüğümüzde kendi özünden uzaklaşmasını, kimliğini kaybetmesini orucun onu olduğu kişiden çok uzaklaştırdığı gerçeğini vermek istemişler. “Biri gelir seni sen eder.” ise kendini bulması, kendi kimliğine ve özüne kavuşması demek. Ama burada özellikle altını çizmek istediğim bir şey var: Bu söz yalnızca Eleni için değil, Cengiz için de geçerli. Eleni ile Cengiz’in zekâları birbirine benzese de ahlaki pusulaları aynı değil. İşte benim asıl merak ettiğim nokta da burada başlıyor: Eleni mi Cengiz’in gri dünyasına geçiş yapacak, yoksa Cengiz’in bile bilmediği bir gerçeği, kendi gerçek kimliğini bulmasına Eleni mi vesile olacak? Ben ikinci ihtimalin daha güçlü olduğunu düşünüyorum. Eleni, Cengiz’in kendisinden uzaklaştırdığı özünü, kaybettiği gerçek kimliğini bulmasına vesile olacak gibi. Çünkü bazen insanın karşısına çıkan en tehlikeli ayna, kendisine en çok benzeyen insandır. O aynada ya kendini kaybedersin ya da ilk defa gerçekten kendini görürsün. Belki de Elgiz’in hikâyesi bunun üzerine kuruludur: Birbirini değiştirmek değil, birbirinin kaybettiği benliği ortaya çıkarmak.