Ankara’da Esat Hâl’deki @roofcoliving mekanında Hâl’in geleceği üzerine sivil toplum aktörlerinin düzenlediği bir foruma katıldım. Esat Hâl, kamu mülklerinin yeniden işlevlendirilerek kent hayatına kazandırılması konusunda değerli bir model olma potansiyeline sahip. Bu potansiyel “bitmiş bir proje” olmasından ziyade, ucu açık bir süreci barındırmasından kaynaklanıyor. Yoksa proje sorunlardan azade değil: Altyapı sıkıntıları tam olarak çözülmemiş; belediye birimleri arasında koordinasyonsuzluk söz konusu; ruhsat sorunları çözülememiş; kiracılar arasında sosyal fayda üretme odağında olanlarla kâr odaklı olanlar arasında henüz bir denge kurulamamış; çevredeki mahallelilerin ihtiyaçlarına uygun programlama henüz başlamamış. İçeride 29 kiracı bulunuyor. Metrekare olarak tüm Hâl’in yüzde ellisi belediyenin Gençlik Merkezi, Sergi Salonu, Kütüphane, Sanat Atölyesi gibi farklı birimlerine ve kültür sanat, yaratıcılık, kapsayıcılık alanlarında faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşları ve sosyal girişimlere ayrılmış. Geri kalan ticari birimler ise giriş kat ve terasta yoğunlaşıyor. Bu ticari işletmeleri de tek bir kategoride değerlendirmek doğru değil. Şehir hayatına kültürel değer katan işletmeler de sayıca bir hayli fazla. Çoğu kadın girişimi. Hepsi Ankara işletmesi. Hiçbiri ulusal veya çok uluslu zincir marka değil. Belli bir kürasyon yapılmış. Ancak seçim kriterlerinin ve başvuru süreçlerinin yeterince şeffaf olmadığı da eleştiriler arasında. Bu işletmelerin bir kısmının fiyat politikaları da ciddi bir erişim engeli oluşturmakta. Şimdi gelelim kazanımlara: Burası öncelikle yıkılması söz konusu olan nitelikli bir yapıyken kent aktivizmi sayesinde yıkımdan kurtuluyor. Bu başlı başına bir kazanım. Emeği geçenleri kutlarız. Estetik, abartısız, özenli bir şekilde tasarlanmış. Devamında çok fonksiyonlu ve çok aktörlü olacak şekilde kiracılar seçilmiş. Girmek istemelerine rağmen zincir markalar içeriye sokulmamış. Alan yönetimine kiracılar doğrudan ve aktif bir şekilde katılabiliyor. İşletmelerin tabela standartlarından sosyal medya görünürlüğüne karar ve uygulamaları kiracı kurumlar belirliyor. Kiracılardan biri tabela sanatçısı, dükkanların tabelalarını elle hazırlıyor. Dükkan flamalarını başka bir kiracı Atölye Bez / Bağ Kooperatifi dikiyor. Bu alanı kentsel müşterek olarak dönüştürmek, bulunduğu çevre için sosyal ve ekolojik bir altyapı olarak görmek isteyen yetkin kurumlar içeride aktif bir mücadele veriyor. Mekanı “tutuyorlar.” Hatta bir kısmı varlık sebebini Hâl’in dönüşümü üzerinden yeniden kuruyor. Bu ucu açık süreç, kamu-sivil toplum işbirliği, yeniden işlevlendirme, alan yönetimi gibi konularda sosyal fayda odağında yenilikçi yaklaşımları test edip dersler çıkartmak için heyecan verici bir deneyim ortaya koyuyor. Umarım sürece dahil olan aktörlerin iradesi ve motivasyonu güçlenerek devam eder.