Prawie pięć lat temu Kuba Wojewódzki w Hejt Parku Kanału powiedział, że dzięki wspólnemu biznesowi z Januszem Palikotem będzie ustawiony dwa pokolenia do przodu. Dlaczego Kuba tak uważał? Przyjazne Państwo, spółka, w której miał 47% została wniesiona aportem do Manufaktury Piwa, Wódki i Wina, a Kuba otrzymał za to w MPWiW około 8% akcji. Zarząd Manufaktury zapowiadał wtedy w Bankierze debiut na NewConnect przy wycenie 300 mln zł i miliard kapitalizacji w 2025 roku. Osiem procent w holdingu wartym miliard to 80 mln zł, więc z perspektywy Kuby to naprawdę było generational money. Problem w tym, że Przyjazne Państwo po roku działalności miało 8,8 mln przychodu i 1,1 mln straty, nie miało ani browaru, ani własnych receptur, ani infrastruktury. Skąd więc ten przychód? Z not do sprawozdania finansowego: za wcześniej pozyskane pieniądze od inwestorów, towar za 10 mln został kupiony od Manufaktury, a następnie sprzedany za 8,5 mln do Tenczynek Dystrybucji, czyli spółki córki tej samej Manufaktury. Pieniądze inwestorów poszły w przerzut towaru wewnątrz grupy, a przychód z tego przerzutu stał się podstawą prognoz, które uzasadniały wycenę aportu. Hipoteza wysoki sądzie, ale wysnuta z dokumentów, a nie z plotek. Druga rzecz, której wcześniej nikt w polskim internecie nie pokazał, to Alembik Polska. Spółka nigdy nie była częścią Manufaktury, przez większość czasu kontrolował ją osobiście Palikot, zbierała od inwestorów najpierw po wycenie 31 mln, a rok później po 77 mln, a pod emisję obligacji poszedł prywatny dom. Na koniec 2021 roku 8,7 mln pożyczek i 1,7 mln w wekslach z Alembika siedziało w Kresach, rodzinnej spółce Palikota, która miała 374 tysiące przychodu i ponad milion kosztów odsetek rocznie. Janusz ma weksle na Janusza, a kilka emisji później większość udziałów w Kresach przechodzi na żonę. No dobrze, ale po co o tym piszę? Dziś na kanale Podcast Biznesowy pojawiła się trzecia i na ten moment ostatnia część o Januszu Palikocie, link w komentarzu. Jestem tym tematem zmęczony i nie jestem naiwny, bo wiem doskonale, że z dużą dozą prawdopodobieństwa nic to nie zmieni, a sprawa jest na tyle zawiła, że da się z niej wyjść suchą stopą. Cieszę się z czegoś innego: że przez rok udało nam się z Daniel Moczydłowski udokumentować rzeczy, których nikt wcześniej nie udokumentował, i że nauczyłem się przy tym o researchu więcej niż przez cały okres trwania PB. Na koniec trzy zasady biznesu, które Janusz miał zdradzić młodym gniewnym w swoim gabinecie, obok wiktoriańskiego wychodka z rogiem narwala: nigdy nie rób biznesu za swoje pieniądze, zawsze zbieraj więcej kapitału niż potrzebujesz, i nigdy tych pieniędzy nie oddawaj. Pierwsze dwie są nawet mądre. Trzecia tłumaczy wszystko. Dobrego dnia moi drodzy! PS Dajcie znać czy podobała Wam się trylogia i która część Waszym zdaniem jest najlepsza :)