خواندن این متن به افراد بالای ۱۸ سال توصیه نمی‌شود! به نظرم غرب‌زدگی در جامعه‌ی ما خیلی عمیق‌تر از اون چیزیه که معمولاً فکر می‌کنیم. موضوع فقط لباس غربی پوشیدن، سبک زندگی غربی داشتن، روابط آزاد، استفاده از چهار تا کلمه‌ی قلمبه‌سلمبه‌ی فرنگی و فرسایش زبان فارسی نیست. این‌ها تازه ظاهر ماجراست. غرب‌زدگی واقعی اونجاییه که آدم چنان در دستگاه فکری غرب غرق شده که حتی متوجه نیست داره با عینک غرب به دنیا نگاه می‌کنه. اتفاقاً خیلی از دوستان ما که صبح تا شب از استقلال و هویت ایرانی حرف می‌زنند، وقتی بحث سیاست و جامعه و نحوه‌ی برخورد حکومت با مردم پیش میاد، چنان از الگوهای غربی مملکت‌داری دفاع می‌کنند که انگار قرآن محمد رو گذاشتند روی سرشون. اصلاً به ذهنشون هم نمی‌رسه که شاید بشه جامعه رو جور دیگه‌ای اداره کرد. بذارید منظورم رو روشن‌تر بگم. آدم‌ها برای اینکه بتونند کنار هم زندگی کنند و چیزی به نام جامعه شکل بگیره، ناچارند روابطشون رو با هم تنظیم کنند. از روابط خانوادگی گرفته تا مناسبات اقتصادی و سیاسی. اما چیزی که ظاهراً خیلی از دوستان ما نمی‌فهمند اینه که تنظیم این روابط فقط وظیفه‌ی حکومت نیست. بابا جان، جامعه خانواده داره، مذهب داره، سنت داره، محله داره، جماعت داره. این‌ها که برای قشنگی درست نشدند! هر کدوم بخشی از بار تنظیم روابط اجتماعی رو به دوش می‌کشند. خیلی‌هاشون هم قرن‌ها قبل از اینکه دولت مدرن و این تشکیلات به وجود بیاد، داشتند همین کار رو می‌کردند. یه مثال ساده بزنم. دزدی رو در نظر بگیرید. خب عزیز جان، مگه می‌شه با قانون و زندان و باتوم و تیر و تفنگ جلوی تمام دزدی‌های یه مملکت رو گرفت؟ این دزد پدرسـوخته، قبل از اینکه دزد بشه، احتمالاً توی یه خانواده بزرگ شده. اگر خانواده‌ی درست‌وحسابی و توانمندی داشت، شاید قبل از اینکه کارش به دزدی بکشه، دستش رو می‌گرفتند، کمکش می‌کردند، براش کاری پیدا می‌کردند. اگر هم دست به خطا می‌زد، شاید همون خانواده جلوش می‌ایستاد، سرزنشش می‌کرد، به راهش می‌آورد یا دست‌کم نمی‌ذاشت بیشتر توی منجلاب فرو بره. اگر مسجدی بود، هیئتی بود، جماعتی بود که این آدم خودش رو متعلق به اون می‌دونست، شاید اونجا به دادش می‌رسیدند. اصلاً شاید ترس از خدا و پیغمبر و حلال و حروم باعث می‌شد قبل از اینکه دست توی جیب مردم بکنه، یه لحظه بیشتر فکر کنه. حالا اون تخس‌ولد چموشی که از تمام این سدها رد شده و هیچ‌کدوم هم جلودارش نبوده، تازه می‌رسه به قانون و پلیس و زندان. می‌فهمید چی می‌گم؟ حکومت قرار نیست به‌تنهایی بار تمام روابط اجتماعی رو به دوش بکشه. اصلاً نمی‌تونه. هرچقدر هم قانون بنویسید، هرچقدر هم پلیس استخدام کنید، وقتی نهادهای اجتماعی از کار افتاده باشند، یه جایی کار مملکت می‌لنگه. حالا برگردیم به خودمون. ببینید ما با دست خودمون چه بلایی سر این نهادهای حیاتی آوردیم. با چهار تا جم‌تی‌وی و فارسی‌وان و من‌وتو و کوزی گونی و کوفت و زهرمار، چنان به سراشیبی افتادیم که انگار بیل و کلنگ برداشتیم و افتادیم به جون پیِ ساختمونی که خودمون توش زندگی می‌کنیم. البته که همه‌ی تقصیرها گردن این شبکه‌ها نیست. اتفاقاً به نظرم سهم تقصیر خودمون از همه بیشتره. ولی تا حرف از مسئولیت خودمون می‌شه، یه عده می‌پرند وسط و پاچه می‌گیرند که فلان‌فلان‌شده، تقصیر صداوسیماست، تقصیر گشت ارشاده، تقصیر فلانیه، تقصیر بهمانیه! بابا جان، مگه کسی گفته حکومت بی‌تقصیره؟ مگه کسی گفته هر کاری کرده درست بوده؟ اصلاً بحث سر این نیست. بحث سر اینه که شما چرا نمی‌فهمید حکومت هم وظیفه داره از نهادهایی که جامعه رو سرپا نگه می‌دارند مراقبت کنه؟ چرا فکر می‌کنید اگر حکومتی نگران تضعیف خانواده یا مذهب بود، حتماً قصد داشته آزادی شما رو بگیره؟ حالا اینکه روشش درست بوده یا غلط، بحث دیگه‌ایه. تا حالا شده بخواید یه پیچ رو محکم کنید و پیچ‌گوشتی مناسب نداشته باشید؟ بعد مجبور بشید با نوک چاقو یا ته قاشق بیفتید به جونش و آخر سر هم پیچ رو داغون کنید، هم چاقو رو، هم قاشق رو؟ خب نداشتند! ابزار مناسب نداشتند! با همون چیزهایی که دم دستشون بود سعی کردند جلوی فروپاشی این نهادها رو بگیرند. بله، خیلی جاها هم خراب کردند. خیلی جاها به جای درست کردن پیچ، هرزترش کردند. اما دست‌کم فهمیده بودند که این پیچ اگر باز بشه، یه جای مهمی از این ساختمان فرو می‌ریزه. حالا شما چه کار کردید؟ سال‌هاست افتادید به جون خانواده و مذهب و سنت و هر چیزی که یه روزی روابط اجتماعی ما رو تنظیم می‌کرد. هر چی از گذشته مونده بود شد عقب‌ماندگی، هر چی از غرب اومد شد پیشرفت. تمام مملکت رو به هم ریختید که چی؟