ตอนท้องนกน้อยได้เกือบ 6 เดือน มีภาวะปากมดลูกเปิดก่อนกำหนด (24w) ต้องไปนอน absolute bed rest และยื้อต่อได้อีกประมาณ 2 สัปดาห์ ช่วงที่ไปรพ. ก็เบลอๆ ตอนนั้น รู้แค่ว่าอ.หมอที่ฝากท้องให้รีบมารพ. มาถึงแล้วดันมีอาการแพนิค (จากเรื่องสามี) ปากมดลูกเลยเปิดเพิ่ม เย็บก็ไม่ได้ เขาพาเข้าสวอปในห้องที่มีผ้ายางใสๆ คลุม มีคุณหมอคนสวยมากๆ ผมสีทอง ฟังจากเสียงอาจจะเป็น LGBTQ มาจับมือเราไว้แล้วพูดถึงความเสี่ยงของลูก เพราะอายุครรภ์น้อย จำได้ว่าบอกหมอไปว่าสามีเพิ่งเสีย คุณหมอเหมือนแอบตกใจ แกบีบมือเราแน่น แล้วบอกว่าเราจะพยายามช่วยเต็มที่ที่สุดเลยนะคะ คุณแม่ทำใจให้สบายนะ แล้วก็ได้เข้าไปอยู่ในห้องคลอด ห้องที่ลึกที่สุด ช่วงที่นอนอยู่นั่นเป็นช่วงโควิด ไม่มีใครในครอบครัวเข้าเยี่ยมได้เลย ได้แต่ฝากของไว้ให้ข้างนอก และโทรคุยเอา ทุกๆ วันก็จะได้เจอแต่ผู้ช่วยพยาบาล พยาบาล และคุณหมอ นศ.แพทย์ หน้าที่เราคือนอนเฉยๆ อยู่แต่บนเตียง กินเยอะๆ เท่าที่จะทำได้เพิ่มนน.ลูก อย่าเครียด พยายามประคองอารมณ์ให้ดีที่สุด ถ้าตอนที่อารมณ์ปกติคงรู้สึกสบาย ชิวๆ แต่พอดีตอนนั้นสามีเพิ่งเสียไปได้เดือนเดียว เลยยากหน่อย ก็พยายาม ไม่งั้นกลัวลูกจะไม่รอด งดโซเชียล เปิดดูแต่คลิปอะไรที่ไม่ใช้สมอง สภาพตอนนั้นเหมือนสะกดจิตตัวเอง Manifest ขั้นสุด 😂 ส่วนนึงที่ประคองอารมณ์ต่อไปได้ในทุกวันคือทีมพยาบาลกับผู้ช่วย พวกน้องๆ พี่ๆ ผู้ช่วยพยาบาลดูแลดีมาก พูดจาดี ดูแลเช็ดเนื้อตัวอะไรให้เหมือนญาติเลย ไม่เคยบ่น ซึ้งมาก พยาบาลก็เดินเข้าเดินออกตลอด พอเศร้าจะร้องๆ ก็มาละ วัดความดัน แปบๆ กินยา เดี๋ยวนศ.แพทย์มาขอเคาะเข่า ไม่เหงาเลย ดีมาก บางทีเขาเดินมาจับท้อง ตรวจดูอาการท้องแข็ง ซึ่งเป็นสัญญาณอันตราย เพราะมันจะกระตุ้นให้คลอด (มันจะมีเครื่องติดตรงท้องคอยตรวจ แต่บางทีไม่ชัด เขาก็จะมาจับดูเอง) แล้วก็คุยเล่นให้กำลังใจกันไป บางคนเอารูปหมาที่เลี้ยงไว้ให้ดูมั่ง เล่าเรื่องเคสอื่น(ที่รอด)ให้ฟังมั่ง เขายุ่งกันตลอด บางทีห้องอื่นคลอด เราก็จะนอนฟังเสียงเขาทำคลอดไปด้วย จนชิน 🤣 ทุกเช้าจะมีคุณพี่หัวหน้าพยาบาลคนนึง แกใกล้เกษียณแล้วตอนนั้น ไม่ได้รู้จักกันเลย แต่แกรู้เรื่องเราละแวะมาหาทุกวัน มาให้กำลังใจ แล้วบอกว่าผ่านไปได้อีกวันนึงแล้วนะคะคุณแม่ เก่งมากๆ บางวันก็มีจิตแพทย์แวะมาหา มาคุยว่าเป็นไงบ้าง คุณหมอที่ดูแลเรามีหลายท่านมาก (มันเป็นรร.แพทย์) ใจดีกันทุกคน ตอนที่ยื้อไม่ไหวต้องผ่าคลอดละ พอคลอดเรียบร้อยฟื้นมา พวกคุณหมอตามมาเยี่ยมเราที่ห้องพักด้วย มาถามไถ่อาการ แล้วก็ให้กำลังใจ ประทับใจมากจริงๆ ตอนหลังเราก็เอาขนมอะไรไปให้ที่วอร์ด แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ เลยฝากไว้ข้างนอก แล้วก็เสียดายที่ช่วงนอนอยู่ในนั้น ชีวิตมันเครียดมากจนไม่มีอารมณ์จะบันทึกอะไรเก็บไว้หรือถ่ายรูปใครไว้สักคนเลย จำได้แค่ลางๆ (มีแค่รูปนี้ กับโคมไฟบนเตียงทำคลอดที่เห็นทุกวัน) แต่อยากจะบอกว่าขอบคุณที่ช่วยดูแล เพราะทุกคน ทำให้มีเรากับนกน้อยที่รอดมาได้ทุกวันนี้นะคะ อันนี้แค่ทีมสูติฯ นะ ยังมีทีมวอร์ดเด็ก nicu ที่มารับไม้ต่อซึ่งมหากาพย์มาก ไว้จะมาเล่านะคะ ชื่นชมมากๆ ค่ะ บุคลากรคุณภาพทุกคนเลย 🩷🙏มันพูดชื่อรพ.ได้ไหมนะ เอาเป็นว่า รร.แพทย์ชื่อดังของเชียงใหม่นะคะ จำไม่ลืมจริงๆ 🌷🌹🌺🪷🌸🌼🌻🏵️🪻