Serra Yilmaz (@serrafine) header
Serra Yilmaz (@serrafine) profile picture

Official Twitter Account

Firenze
Joined May 2009
Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)Photo by Serra Yilmaz (@serrafine)
Serra Yilmaz retweeted
Kariye’de narteksten içeri geçerken insanı karşılayan mozaiklerden birinde Meryem, göğsünde çocuk İsa’yı taşır. Meryem’in etrafında yazıt okunur: Ἡ Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου, “Sığdırılamayanın Mekânı.” Karşıdaki mozaikte İsa’nın yanında ise başka bir sıfat yer alır: Ἡ Χώρα τῶν Ζώντων, “Yaşayanların Diyarı.” Hristiyan inancına göre hiçbir yere sığmayan, sınırsız olan Tanrı, bir kadının rahmine sığmıştır. Meryem, sonlu bir bedende sonsuz olanı taşıyan yerdir. Bizans ilahilerinde de bunun karşılığı vardır; Akathistos ilahisi Meryem’i “sığdırılamayan Tanrı’nın mekânı” (Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα, 15. oikos) diye selamlar. Khora burada artık bir bölge değil, imkânsız görünen bir kabullenişin, bir yer açmanın adıdır. Bu sözcüğün böyle bir yükü taşıması bir rastlantı değildir. Klasik Yunan düşüncesinde khora’yı en baş döndürücü biçimde düşünen kişi Platon’dur. Timaios’ta (48e–53c) Platon evreni açıklarken iki türün yetmediğini söyler. Ebedi model, yani idealar ve bu modelin kopyası olan görünür dünya vardır. Ama kopyanın bir yerde ortaya çıkması gerekir. Bu yüzden “üçüncü bir tür” (τρίτον ἄλλο γένος, 48e) eklenir ve Platon onu ilk andan “zor ve belirsiz” (χαλεπὸν καὶ ἀμυδρὸν εἶδος, 49a) diye tanıtır. Bu üçüncü türe tek bir ad vermez, bir imgeler zinciriyle yaklaşır. Khora oluşan her şeyin alıcısı (ὑποδοχή), sütannesi (τιθήνη, 49a), anasıdır (μήτηρ). Model baba, oluşan şey çocuk, khora ise anadır (50d). Her biçimi alabilmesi için kendisi biçimsiz (ἄμορφον, 51a) olmalıdır. Güzel koku yapanlar kokuyu taşıyacak sıvıyı önce kokusuz hale getirir (50e). Altından sürekli yeni şekiller dökülüyorsa, “Bu nedir?” sorusunun en doğru cevabı “üçgen” değil, “altın”dır (χρυσός, 50a–b). Ateş, su, hava durmadan birbirine dönüşür; onlara “bu” (τοῦτο) denemez, ancak “böyle olan” (τοιοῦτον) denebilir (49d–e). Değişmeden kalan, onların içinde belirdiği yerdir. Peki böyle bir şey nasıl bilinir? Platon’un cevabı şaşırtıcıdır: Khora, “duyular olmadan, bir tür piç akıl yürütmeyle dokunulabilir; güçlükle inanılabilir” (μετ' ἀναισθησίας ἁπτὸν λογισμῷ τινι νόθῳ, μόγις πιστόν, 52b). Νόθος, Atina hukukunda yurttaş olmayan bir anneden doğan, meşru mirasçı sayılmayan çocuktur. Karşıtı γνήσιος, yani “meşru, öz” olandır. Aristophanes’in Kuşlar’ında Peisthetairos, annesi ölümlü olduğu için babasının mirasından pay alamayacağını anlatırken Herakles’e “Çünkü sen piçsin, meşru değilsin” der (νόθος γὰρ εἶ κοὐ γνήσιος, 1650). Platon bu gündelik ve sert sözcüğü bilerek seçer. Khora ne idealar gibi saf akılla ne de görünür şeyler gibi duyularla kavranır. Onu yakalayan düşünce, iki meşru bilgi yolunun arasında doğmuş katışık bir düşüncedir. Platon’a göre onu bir rüyada görür gibi düşünürüz (ὀνειροπολοῦμεν βλέποντες, 52b): Var olan her şeyin bir yerde olması gerektiğini söyleriz, ama o yerin kendisini hiçbir zaman doğrudan göremeyiz. Kariye’deki yazıtla Timaios arasında doğrudan bir soy ilişkisi kurmak doğru olmaz. Platon’un khora’sı tanrısal değildir, kişisel değildir, kimseyi kurtarmaz. Bizans teolojisinin khora’sı ise Tanrı’nın insan bedenine bürünmesinin, yani enkarnasyonun dilidir. Ama iki düşünce aynı sorunun etrafında döner: Kendisi hiçbir şey olmadığı halde her şeye yer açan bir yer nasıl düşünülebilir? Platon’da biçimsiz olan bütün biçimleri alır. Kariye’de sonlu olan sonsuzu taşır. Her ikisinde de khora, sıradan mantığın sınırında duran bir kabullenişin adıdır. Bu karşılaşmayı Kariye’de düşünmek ayrıca anlamlıdır. Yapıyı XIV. yüzyılın başında yeniden düzenleyen Theodoros Metokhites, Platon’u ve Aristoteles’i yakından tanıyan, klasik geleneği kendi zamanının teolojik dünyasıyla birlikte düşünen bir bilgindi. Mozaiklerin altın zemini de bir bakıma bir khora’dır: Kendisi hiçbir figür değildir, ama bütün figürler onun üzerinde belirir. Işık değiştikçe titreşen o zemin, Platon’un ancak “piç bir akıl yürütmeyle” yakalanabileceğini söylediği şeye belki de görünür dünyada yaklaşabileceğimiz en yakın imgedir.
1
8
1
40
2,008
Suha Arın’ın 1979 yapımı “Kapalıçarşı’da Kırk Bin Adım” belgeseli, İstanbul’un yüzyıllara uzanan geçmişe sahip tarihi çarşısının mimarisini, ticari yaşamını ve geleneksel zanaatlarını anlatır. Kapalıçarşı’nın sokaklarını her gün yaklaşık kırk bin adım atarak dolaşan yaşlı bir şerbetçinin gözünden anlatılan filmde, çarşının hanları, dükkanları, kuyumcuları ve esnaf kültürü tanıtılır. Belgesel, 1985 yılında Viyana Turizm Filmleri Festivali’nde Jüri Şeref Ödülü’ne layık görülmüştür.
4
31
176
5,300
Serra Yilmaz retweeted
Şeyma Balcı ve Seçil Büker’in kaleme aldığı Türk Sinemasının Trenleri kitabında trenler, yalnızca yolculukların değil; göçün, kayıpların, karşılaşmaların ve toplumsal belleğin mekânları olarak anlatılıyor. Balcı ile Haydarpaşa’nın merdivenlerinden İstanbul’a bakanları, bir istasyondan diğerine uzanan yolcuları ve trenlerde kesişen hayatları konuştuk Erhan Demirtaş haberi gazetekadikoy.com.tr/kultur-…
1
6
1
29
1,276
Serra Yilmaz retweeted
Ankara'da evinin önünde oynarken kaybolan 8 yaşındaki Eylül, komşuları tarafından cinsel istismara uğradıktan sonra boğularak bir elektrik direğinin dibine gömülmüş halde bulunduğunu unutma. #DünyaÇocukHaklarıGünü
6
95
1
486
5,340
Serra Yilmaz retweeted
Internet Speed 2008-2026 🛜 (Source -Data Analyst)
209
571
310
3,462
3,347,556
Serra Yilmaz retweeted
Sonlardayız, boşuna bakmayın. Ne bekliyordunuz?
Corruption Perceptions Index 2025 (OECD) Top 3 Countries Denmark🇩🇰 Finland🇫🇮 NZ🇳🇿 & Norway🇳🇴 Bottom 3 Countries Mexico🇲🇽 Türkiye🇹🇷 Colombia🇨🇴 @anticorruption
3
24
67
2,217
Serra Yilmaz retweeted
Neredeyse 4 yıl oldu, hala adalet peşinde insanlar. Ey devlet, bu acıyı insanlara her gün tattırmaya hakkımız yok. Bitirin bu davaları, insanlar huzur bulsun,ölülerini bildikleri gibi yad etsin. Her gün yeniden öldürmeyin
Palmiye Sitesi'nin müteahhidinin yaptığı başka bir binada hayatını kaybeden belediye mühendisi asli kusurlu bulunurken, diğer belediye yöneticilerine kusur atfedilmiyor ve sorumluluk mahkemenin takdirine bırakılıyor. Mahkemeden, imzaları bulunan belediye yöneticilerinin sorumluluğunun göz ardı edilmemesini ve cezalandırılmalarını talep ediyoruz.
3
21
1,191
Serra Yilmaz retweeted
3 yaşına kadar istismar edildi, işkence gördü, dövüldü.. yardım istedi, sesimi duyun ölmek İstemiyorum dedi! Kimse duymadı, Zeytinburnu sahilde annesi ile ölü bulundu, Şimdide "İntihar" denilerek üstü kapatılmaya çalışıyorlar. Failleri Ayhan Şengüler Hala SERBEST!!! Unutmayın..
1
88
367
3,871
Serra Yilmaz retweeted
valinin oğlu katletti. vali katili korudu. bakan akladı. emniyet sakladı. polis delil kararttı. korucu gömdü. bilişim uzmanı telefonu temizledi. doktor hastane kayıtlarını sildi. dalgıç hedef şaşırttı. 2510 gündür adalet sağlanmadı!!! gülistan doku için adalet!!!
42
1,016
24
4,990
86,333
Serra Yilmaz retweeted
When Patricia Neal had a stroke in 1965, the hospital told her husband she should have one hour of therapy a day, because any more would tire her. Her husband was Roald Dahl. He gave her six, and changed how the world treats stroke. She was 39, three months pregnant, and had won the Oscar for Best Actress the year before. Three blood vessels burst in her brain in one evening in Los Angeles. She was in a coma for three weeks. Variety ran her obituary. She woke up paralysed down one side, half blind, and without language. She could not read, could not name her own children, and made up words for the ones she'd lost. Dahl took her home to Buckinghamshire and asked the specialists what came next. An hour a day, they said, and patience. Most recovery was down to nature. He asked what anyone would learn at school in an hour a day. Then he went round the village. He drew up a rota of neighbours, none of them trained, and had them arrive at the house in shifts from nine in the morning, six days a week. They did picture cards, jigsaws, counting games, nursery rhymes, the newspaper. When Pat wept and refused, the next volunteer arrived anyway. Doctors warned him he would break her. She called him Roald the Rotten and hated him for a year. Their daughter Lucy was born healthy that August. Within eighteen months Pat was giving speeches. In 1968 she made The Subject Was Roses and was nominated for another Oscar. One of the neighbours, Valerie Eaton Griffith, wrote the method up as a short book. Families all over Britain started using it. The volunteer scheme that grew out of it became the Stroke Association, and long, hard, early rehabilitation is now what every stroke unit does. It was the second time Dahl had done this. When his baby son's skull was shattered by a taxi in 1960 and the drainage tube kept clogging, he got a toymaker and a neurosurgeon into a room and came out with a better valve. It went into about 3,000 children. He had no medical training of any kind. He just declined to accept that the people who did had finished thinking.
433
5,829
242
34,966
688,041
Serra Yilmaz retweeted
Humeyni “Beğenmiyorsanız giymek zorunda değilsiniz” dedi. Oriana Fallaci, o odaya girebilmek için giymek zorunda kaldığı çadoru Humeyni’nin karşısında çıkardı. Yıl 1979. İslam Devrimi’nin ardından İtalyan gazeteci Oriana Fallaci, Ayetullah Ruhullah Humeyni’yle röportaj yapmak için İran’ın Kum kentine gitti. Görüşmenin bir şartı vardı. Fallaci, Humeyni’nin karşısına ancak çador giyerek çıkabilirdi. Başından ayaklarına kadar uzanan siyah örtüyü giydi. Yalnızca yüzü görünüyordu. Röportaj daha ilk sorulardan itibaren gerildi. Fallaci, siyasi infazları, bağımsız gazetelerin neden kapatıldığını ve yeni rejim altında İranlı kadınların kaybettiği hakları sordu. Konu zorunlu örtünmeye geldiğinde, görüşmeye girebilmek için kendisine de dayatılan çadoru gündeme getirdi. Humeyni, örtünün genç ve “saygın” kadınları koruduğunu savundu. Ardından şöyle dedi. “İslami kıyafeti beğenmiyorsanız, onu giymek zorunda değilsiniz.” Fallaci, bu sözün gereğini oracıkta yerine getirdi. “Teşekkürler, İmam Bey. Madem öyle, hemen çıkarıyorum.” Çadoru başından çekip çıkardı. Humeyni, tek kelime etmeden ayağa kalktı ve odadan ayrıldı. Röportaj yarıda kaldı. Fallaci, görüşme tamamlanmadan İran’dan ayrılmayı reddetti. Ertesi gün Humeyni geri döndü ve röportaj kaldığı yerden devam etti. Bu sahnenin gazetecilik tarihine geçmesinin bir nedeni var. Fallaci, bir sonraki röportajın kapısı kapanır diye o gün sorması gereken sorulardan vazgeçmedi. Üstelik İranlı kadınlar adına sorduğu soruyu, herkesin anlayabileceği bir hareketle görünür kıldı. Bir kadın, giymek zorunda olmadığı söylenen bir örtüyü çıkardığında ülkenin en güçlü adamı odayı terk ediyorsa, o kadının seçme hakkı gerçekte ne kadardır?
49
654
21
2,897
160,164
Atıf Yılmaz’ın 1988 yapımı Arkadaşım Şeytan filminin müzikal sahnelerinden biri, İstiklal Caddesi’ndeki tarihi Hazzopulo Pasajı’nda çekilmiştir. Şarkılarını kimsenin dinlememesine isyan eden Fatih, gece vakti pasajdaki bir gelinlikçi vitrininde bulunan mankene dert yanarak ruhunu şeytana satabileceğini söyler. Tam o sırada karşısına çıkan Şeytan, vitrinlerdeki mankenleri canlandırarak pasajın avlusunda bir konser düzenler. Bu sahne, Fatih’in şeytanla yapacağı anlaşmanın da başlangıcıdır.
Hazzo Pulo Pasajı. 📅1994 📍Beyoğlu Passage Hazzo Pulo.
19
59
18
601
44,092
Serra Yilmaz retweeted
Kirk Douglas raped Natalie Wood in a hotel room when she was 16. That is what her sister wrote in a memoir in 2021. Natalie had been dead forty years by then, drowned off the back of her husband’s boat. In the video below, Natalie Wood in a 1969 interview talking about her career. She was born Natalia Zakharenko in San Francisco in 1938. Her parents were Russian immigrants. She made her first film at four. She starred with James Dean in Rebel Without a Cause. She was in West Side Story. She was nominated for three Academy Awards before she was thirty. Lana wrote in her 2021 memoir Little Sister that Natalie went to a hotel meeting with Douglas and later told her he had attacked her. Natalie never said it publicly. Kirk Douglas was one of the biggest male stars in Hollywood at the time. He went on to become the father of Michael Douglas. He died in 2020 at 103. He was never questioned about the allegation while alive. Natalie married Robert Wagner in 1957. They divorced five years later. She married him again in 1972. They had a daughter together. Her older daughter was from her marriage to producer Richard Gregson. On the night of November 28, 1981, she was on Wagner’s yacht Splendour off Catalina Island with Wagner, their friend Christopher Walken, and the captain. There was a fight. Natalie went to her cabin and then went outside. Her body was found in the water the next morning in a nightgown and socks. She was forty three. The death was ruled accidental drowning. The case was reopened in 2011. The cause was officially changed in 2012 to drowning and undetermined other factors. Robert Wagner was named a person of interest in 2018. He has never been charged. Her sister wrote the Kirk Douglas account in 2021. By then both Natalie and Kirk Douglas were dead. The man who was on the boat with her is still alive and still has not spoken. Was Natalie Wood killed by the man she had married twice, or by the industry that had been using her body and silencing her mouth since Kirk Douglas’s hotel room when she was sixteen?
236
566
37
3,787
1,004,905
“Sinema işine girmeyi hiç ama hiç düşünmemiştim, böyle bir iş de yoktu aslında. Sinemayı tiyatrocular ek bir iş olarak yapıyorlardı. Diyeceğim meslek değildi. Aslına bakılırsa hiçbir zaman da meslek olmamıştır. Olsa olsa bir tutkudur sinema. Akıllı uslu insan işi değildir; tutkulu insan işidir.” Sinemamızın "ustasız ustası" Lütfi Ö. Akad'ı ölüm yıldönümünde yazdıklarıyla anıyoruz... iletisim.com.tr/kisi/lutfi-o…
5
1
35
5,109
Addio 💔
3
32
2
174
6,011
Serra Yilmaz retweeted
Significato di dignità: C’è un momento preciso in cui Corrado Augias ha mostrato e insegnato a tre Paesi, Italia, Francia ed Egitto, il significato stesso della parola dignità. È la mattina del 14 dicembre 2020. Augias ha 85 anni, esce dalla sua casa romana con una mascherina sul volto e in mano un cofanetto di pelle rossa bordato d’oro. Dentro ci sono le insegne della Legion d’onore, ovvero la più prestigiosa onorificenza della Repubblica francese, conferita al grande giornalista nel 2007. Per Augias è uno dei riconoscimenti più cari della vita, quello forse a cui tiene di più, da parte di quella che è la terra della sua famiglia e una sorta di patria d’elezione. Solo che una settimana prima è accaduto un fatto. È accaduto che il Presidente francese Emmanuel Macron abbia insignito con la stessa onorificenza Abdel Fattah al-Sisi, ovvero il Presidente di quell’Egitto in cui quattro anni prima era stato sequestrato, torturato e ucciso il ricercatore italiano Giulio Regeni, senza che il suo Paese l’Italia abbia avuto fino ad allora nessuna ombra di verità e giustizia. Allora Augias, quella mattina, fa una cosa semplice ed emotivamente costosissima: decide di restituire la Legion d’onore per onorare a sua volta il rispetto e la memoria di Regeni e il dolore della sua famiglia. Perché non può accettare di condividere quell’onorificenza col Presidente di un Paese che per anni ha occultato e insabbiato ogni forma di ricerca della verità sull’assassinio di Giulio. Augias arriva a Palazzo Farnese, viene ricevuto direttamente dall’ambasciatore francese Christian Masset. Ha un tono gentile ma fermo. Nella lettera consegnata all’ambasciatore a un certo punto cita Orazio: “Sunt certi denique fines”. “Esistono dei limiti oltre i quali non si può andare”. E uno è stato appena toccato. Con queste parole Corrado Augias restituisce l’onorificenza alla Francia. Un gesto di una forza e una potenza simbolica enormi e non scontate in un’epoca in cui nessuno sacrifica qualcosa di così prezioso in nome di un principio. Corrado Augias lo ha fatto. A 85 anni. Lorenzo Tosa. – at Reggio Emilia, Emilia Romagna
103
776
33
3,653
53,445
Paris’teki Cité Internationale des Arts’da yürüttüğümüz misafir sanatçı programının 2027 yılı katılımcıları belli oldu! ✨ Sanatçılara Paris’te üçer aylık dönemlerde yaşama ve üretme imkânı sunan Türkiye Atölyesi, 2027 yılında güncel sanat alanında Melih Kıraç ve Yağmur Uyanık’ı, edebiyat alanında Asım Eraydın’ı, müzik alanında ise Begüm Çalımlı’yı ağırlayacak. Açık çağrı kapsamında yapılan başvuruları değerlendiren seçici kurullarda görsel sanatlar alanında Çelenk Bafra, Sena Başöz, Özer Dicle, Kevser Güler ve Yasemin Özcan; müzik alanında Yeşim Gürer Oymak, Rȃnȃ Uludağ ve Ahmet Uluğ; edebiyat alanında ise Yiğit Bener, Didem Ermiş Sezer ve Sibel Oral yer aldı. 🔗 İKSV Genç Sanatçı Fonu tarafından desteklenen program hakkında ayrıntılı bilgi için: iksv.org
2
11
4,159
Serra Yilmaz retweeted
Vorrei ricordare Augias con questa intervista con Cazzullo "Se Dio esistesse, si saprebbe"
91
201
35
1,873
165,393