«تو مثل قلههای مهگرفته،
منم اون ابر دلتنگ زمستون؛
دلم میخواد بذارم سر رو شونهت،
ببارم نمنم دلگیر بارون.
به چشم من؟ به چشم من،
تو اون کوهی:
پرغروری،
بینیازی،
باشکوهی؛
طعم بارون،
بوی دریا،
رنگ کوهی؛
تو همون اوج غریب قلههایی…
تو دلت فریاده، اما بیصدایی»
«در کنار صخره، زن چاقی آفتاب میگرفت و گریه میکرد.
زفیرینو: ببخشین.
زن: اختیار داری پسرم. مشغول ماهیگیریت باش.
کنار زن نشست و کمی گریهکردنش را تماشا کرد.
دیدن دوشیزهای که گریه میکرد قلبش را میفشرد. اما چگونه میشد در برابر آن حصار دریایی پر از انواع ماهیها غمگین بود؟»
پرسه retweeted
من هنوز گاهی خواب صورت اون دختر که لای پتوی چهارخونه پیچیده بودندش و خوابیده بود انگار که هیچوقت نمرده رو میبینم و گریهام میگیره.
«ش» اولین دوستپسرم بود. پدر و مادر اون هم جدا شده بودن. از مادرش دور بود. میگفت مادرش رو خیلی دوست داره. خواهر کوچکترش هم با مادرش بود… دورِ دور.
کمحرف بود. بهم زنگ میزد و دقیقهها پشت دقیقهها آهنگ «نفس» یا «حرف» گوگوش رو میذاشت. دوتایی، بیحرف و یکنفس، فقط گوش میدادیم.
نوجوون که بودم، شعرهای ترانههای گوگوش رو توی یه دفتر خطدار نقاشی میکشیدم؛ با مدادهای رنگی.
دفتره هنوز هم یهجایی هست؛ یا خونهٔ بابامه، یا خونهٔ مادرم، یا توی انباری خونهٔ مادربزرگم.
مادربزرگم مُرده.
«ش» اولین دوستپسرم بود. پدر و مادر اون هم جدا شده بودن. از مادرش دور بود. میگفت مادرش رو خیلی دوست داره. خواهر کوچکترش هم با مادرش بود… دورِ دور.
کمحرف بود. بهم زنگ میزد و دقیقهها پشت دقیقهها آهنگ «نفس» یا «حرف» گوگوش رو میذاشت. دوتایی، بیحرف و یکنفس، فقط گوش میدادیم.
30
318
پرسه retweeted
Replying to @zmahmodabadi
دلم ریخت… انگار زنی توی وجودم، از قرنها پیش گفت «ویلان ویلان»… نیای مادریام بود…
پرسه retweeted
ضربالمثل: بلیط(بلوط) به بز گفت: هر چه تو با مو کردی، مو با تو کردم
حکایتش: بز عاشق میوه و برگ بلوطه و تا گردنش برسه میکنه و میخوره
پوست بزی که سر میبرند رو برای تولید مشک؛ توی آب جوشیده با پوست درخت بلوط میندازند.
ویلان یعنی ول، یعنی بی جای و مستقری، یعنی بی خانهٔ معلوم.
ویلان و سیلان؛ از اتباع است… یعنی سرگردان، یعنی سرگشته.
5
41
447
هی قهوه میخورم
با شیر
بی شیر
هی قهوه میخورم
هی قهوه میخورم
هی قهوه میخورم
همه مدلی؛ تلخ، با شکلات
هی قهوه میخورم
یخزده، داغ
رقیق
هی قهوه میخورم
میخوام کثافتای مغزم رو بالا بیارم
هی قهوه میخورم
2
39
376
میرفتم به دیدن دوستی.
جلوی خونهٔ اشتباه ایستادم و در زدم.
پیرمردی خوشرو در رو باز کرد. بطری شراب رو که توی دستم دید گفت: «برای منه؟ من بیستسالگی به مادرم قول دادم لب نزنم و سر حرفم هستم.»
همسر لاغر قدبلندش سر رسید. با خنده گفت: «راست میگه.»
پارسال مُرد، تو هشتادوهشت سالگی.






