والا فکر می‌کردم الان که سایه جنگ رو سرم نیست،میام میگم که شیر اون اینترنت رو باز کنید، که ما رو از زندگی ساقط کردید. ولی فعلا باید بگم چرا سیم‌کارت من‌ رو مسدود کردید که برای یه پرداخت مجبور شم برم بانک؟ برای یه خرید آنلاین زنگ بزنم خانواده؟ چه حقی دارید بدون دادرسی مجازات کنید؟

فکر می‌کنم در زمانی که می‌تونید هر مقاله‌ای رو بدین هوش مصنوعی و فارسی‌اش رو تحویل بگیرید، کاری که بندهٔ مترجم می‌تونم بکنم که از دغدغه‌های خودم در حیطهٔ فکری خودم بخونم و اگر چیز جالبی به نظرم اومد با بقیه در میون بگذارم. برای همین این مقاله هم دربارهٔ دغدغه‌ایه که خودم داشتم: در این جهان فردی‌شدهٔ نئولیبرالی، شعار معروف «امر شخصی سیاسی است» فمینیست‌های موج دوم حالا تا کجا رهایی‌بخشه و کجا ممکنه ما را به دام اخلا‌ق‌گرایی فردی باب روز بیاندازه؟ ghalamrorefah.ir/id/3664/

از اینکه داریم با چینی‌ها حرف می‌زنیم و اصلا از این دعوای فرسایشی سلطنت و چپول افتادیم تو دعوای چین و تایوان و ژاپن خیلی خوشم می‌آیه. دعوای منطقه‌ای قبلی من دعوای خوانسار و گلپایگان بود. ایشالا انترناسیونال توییتری برپا کنیم به امید حق.

اوه ببین کی اینجاست :) به سردبیر گفتم اجازه بده ازین ادمین‌های فان توییتری باشم، گفت خیر 🥲

بابا این اس‌ام‌اس‌ها رو به یه اسم خودی‌تری بفرستید، دیدم «کنگرهٔ ملی» پیغام داده، قالب تهی کردم، گفتم اپوزیسیون معاند شماره‌ام رو یافته. شما همون بنویس رزمایش بعثت که ما وحشت نکنیم.

پنج‌ماه شد و هنوز همینه. به خدا این‌بار تشدید نشه، دیگه نباید حرف بزنید، اما چه میشه کرد که معتمد به نفسید و منابر رو تا آخر عمر قبضه کرده‌اید.

خواستم توجه‌تون رو جلب کنم که در اندیشه پویا دربارهٔ نویسنده زن ایرانی نوشته‌اند: زنی که همواره از زنان می‌نوشت، دربارهٔ زنان می‌نوشت و زنانه می‌نوشت و در زنانگی‌اش رادیکال بود. نشریه وزین اما انتخاب کردند که در تیتر تاکید کنند که شهرنوش پارسی‌پور بیزار از کلمه فمینیسم بود. نویسنده که مطلب که زن نیست، اما برای زنان نشریه متاسفم. پ.ن.: من می‌دونم در دهه شصت پارسی‌پور گفته من فمینیست نیستم که به احوال زمانه طبیعیه، اگر بعدها هم گفته بیزاره، من خبر ندارم، مسأله‌ام انتخاب تیتر در سال ۱۴۰۵ است که حتما نگرش آدم‌هایی رو نشون میده که مثلا روزنامه‌نگار مستقلند. دیگه بعد از تیتر «چپ هرگز نفهمید» البته چرا باید از چیزی تعجب کرد؟

این‌بار هم زرنگ شدیم باز و مجله‌مون رو به موقع درآوردیم. از تیک آبی باز بهره ببرم و معرفی طولانی هم بگذارم براتون و این‌که پیش‌فروش مجله با بیست‌درصد تخفیفه و بشتابید که آتیش زدیم به مالمون :) ◾️شماره نهم مجله #کتاب_روزآروز با مرورهایی بر کتاب‌های جدید و روایت‌ها و نقدهای تازه به زودی منتشر می‌شود. در این شماره بیش از همیشه به ادبیات پرداخته‌ایم. ◾️در داستان جلد به زندگی و جهان داستانی شهرنوش پارسی‌پور پرداخته‌ایم. صدای زنانهٔ ادبیات ایران و دومین زن رمان‌نویس پس از سیمین دانشور در آغاز تابستان امسال، پس از سال‌ها زندگی در تبعید درگذشت. او که در دههٔ شصت نزدیک به پنج‌سال در زندان بود، پس از آزادی و با انتشار رمان زنان بدون مردان با توقیف کتاب‌هایش و محدودیت‌های بسیاری مواجه شد و امکان امرار معاش در ایران را از دست داد. پارسی‌پور با بهره‌بردن از رازورزی‌های عرفانی و رئالیسم جادویی تخیلی بی‌بدیل در جهان داستانی‌اش آفرید و همواره از زخم پدرسالاری گفت و نوشت. ◾️در بخش جدید روایت مؤلف مقاله‌ای از نغمه سهرابی دربارهٔ پرسپولیس مرجان ساتراپی خواهیم خواند که او را هم امسال از دست دادیم: متنی از معلمی که احساساتی متضاد به پرسپولیس دارد و اگرچه روایت زندگی مرجی جوان در ایران را داستان زندگی خود هم می‌داند، اما احساس می‌کند به آن تجربه خیانت هم شده است. ◾️در همین بخش از میشل فوکو هم گفته‌ایم: در صدسالگی یکی از مهم‌ترین فیلسوفان زمانه‌مان، ترجیح دادیم به جای ستایش، به نقدها بپردازیم و از خطاهایی بگوییم که از بطن اندیشهٔ خود او می‌آیند. ◾️در روایت کتاب به میدان دی‌مایو در بوئنوس‌آیرس رفته‌ایم و داستانی از مادران میدان مایو را روایت کرده‌ایم: داستان زنانی که فرزندانشان را در دوران دیکتاتوری نظامی آرژانتین از دست دادند و تصمیم گرفتند نگذارند فرزندانشان از حافظهٔ مردم آرژانتین هم پاک شوند. ◾️نمی‌شد جنگ و وضعیت امروزمان را بالکل نادیده بگیریم. سیما پروانه‌گهر دو کتاب بر لبهٔ تنهایی نوشتهٔ ولی‌رضا نصر و نه فتح، نه شکست نوشتهٔ آرین طباطبایی را کنار هم گذاشته و روایتی از دکترین امنیت ملی جمهوری اسلامی داده است. حکومتی که حافظهٔ امنیتی‌اش منحصر به امروز نیست و ریشه در دو قرن بی‌اعتمادی به غرب دارد. ◾️پرسشی مطرح کرده‌ایم دربارهٔ بزرگترین مورخ تاریخ ایران معاصر: چرا محافظه‌کاران و نئولیبرال‌ها یرواند آبراهامیان را دوست ندارند؟ چرا کسی مثل غنی‌نژاد می‌تواند بگوید که کتاب‌های استاد کالج باروک آمریکا به درد سطل آشغال می‌خورد؟ انگار واقعاً اینفلوئنسرهای راست‌گرای زمانهٔ ما عصبانی‌اند که کسی تاریخ را از پایین و از دریچهٔ مبارزات مردمی ببیند. ◾️فصلی از کتاب این شماره مقاله‌ایست از علی انصاری دربارهٔ سیدحسن تقی‌زاده، کسی که به دلیل دعوت بی‌قید‌وشرطش به «فرنگی شدن» و پذیرش تمام‌وکمال تمدن اروپایی سال‌ها از سوی نسل‌های بعدی مورد انتقاد بود. علی انصاری در این متن به بازخوانی موضع تقی‌زاده می‌پردازد و می‌گوید این موضوع نشان از حس ناامیدی عمیقی دارد که در میان اهل فکر آن زمان رایج بود. بی‌گمان ما نیز امروز این حس‌وحال را در استقبال شماری دیگر از اهل فکر از ایده‌های عجیب‌وغریبی درک می‌کنیم که شاید ده سال پیش در مخیلهٔ کسی نمی‌گنجید.👇 roozaroozbook.com/SingleProd…

چون گویا الان همه بسیار در مسائل فرانسه غرقیم و برخی هم معتقدند این اغتشاشات کار مهاجرین و مسلمانان فرانسویه، بنده هم گفتم متنی ترجمه کنم که دقیقاً ۵ سال پیش و در شصتمین سالگرد کشتار الجزایری‌ها در پاریس منتشر شده (که پریروز شصت‌وپنجمین سالگردش بود) تا از تجربهٔ زنی با تبار الجزایری در فرانسه بدونیم و بپرسیم در فرانسه وضعیت زندگی برای این مهاجران (حتی در نسل دوم) چگونه است که هیچ‌گاه نتوانسته‌اند خودشون رو شهروندان فرانسوی بدانند؟ مکرون بی‌راه هم نمی‌گه، امپراطوری عثمانی هم استعمارگر بود، اما چرا زخم استعمار فرانسوی التیام پیدا نمی‌کنه؟ ghalamrorefah.ir/id/3681/