ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon) header
ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon) profile picture
Polska
Joined February 2014
Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)
Zacheusz miał piękne imię i niezbyt piękne życie. Jego imię znaczyło „czysty”, „niewinny”, choć sumienie było jego zaprzeczeniem. Jezus nie kazał mu zmienić imienia na bardziej odpowiednie. Przyszedł zmienić jego serce. +++ Ewangelia na 17.11.2026 r. (Wtorek): „Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę». Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie». Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło».” (Łk 19,1-10)
1
12
44
961
Niewidomy nie widział Jezusa, ale rozpoznał Go lepiej niż ci, którzy patrzyli na Niego własnymi oczami. Tłum widział uzdrowiciela, a żebrak zobaczył Zbawiciela. Dziwne, że czasem trzeba coś stracić, żeby dostrzec to, co najważniejsze. Najgroźniejsza ślepota nie polega na tym, że nie widzimy Boga, ale że widzimy i kochamy już tyle rzeczy, że przestajemy widzieć i kochać Jego. +++ Ewangelia na 16.11.2026 r. (Poniedziałek): „Kiedy Jezus przybliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał przeciągający tłum, wypytywał się, co to się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się przybliżył, zapytał go: «Co chcesz, abym ci uczynił?» On odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał». Jezus mu odrzekł: «Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.” (Łk 18,35-43)
1
12
62
636
Bóg nie dał nam serca po to, żebyśmy oddali Mu je nieużywane. Kiedyś będzie nas pytał nie tylko o zło, które zrobiliśmy. Zapyta również o miłość, na którą się nigdy nie odważyliśmy. +++ Ewangelia na 15.11.2026 r. (Niedziela): „Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz - w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».” (Mt 25,14-30)
16
74
751
Jezus nie zapytał, czy kiedy wróci, zastanie piękne kościoły, wielkie uroczystości i tłumy ludzi. Zapytał, czy znajdzie wiarę. Można przecież zachować wszystkie zwyczaje religijne, a zgubić gdzieś po drodze samego Boga. Najsmutniejsze byłoby nie to, gdyby Jezus przyszedł i zastał zamknięty kościół, ale gdyby wszedł do pełnego kościoła i nikt nie ucieszył się na Jego widok. +++ Ewangelia na 14.11.2026 r. (Sobota): „Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”». I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»” (Łk 18,1-8)
17
1
75
846
PIEKŁO, W KTÓRE NIE WIERZYMY, I BÓG, KTÓREGO JUŻ NIE SŁUCHAMY Największym triumfem diabła nie jest przekonanie człowieka, że Boga nie ma. Jest nim przekonanie człowieka, że Bóg istnieje, ale niczego od niego nie wymaga. Że można Go zdradzić, odrzucić, wyśmiać, można całe życie żyć przeciwko Niemu, a na końcu i tak spotkać Go jako dobrotliwego staruszka, który z pobłażliwym uśmiechem powie, że właściwie nic się nie stało. W ten sposób współczesny człowiek dokonał rzeczy niezwykłej: nie przestał wierzyć w niebo, lecz postanowił zamknąć piekło. Nie dlatego, że odkrył jakąś nową prawdę o Bogu, ale dlatego, że stara prawda o człowieku stała się dla niego zbyt niewygodna. Piekło jest dziś chyba jedynym miejscem, którego istnienie próbuje się zakwestionować w imię miłości. Nikt nie twierdzi, że szpital przestaje być potrzebny, ponieważ lekarze są dobrzy. Nikt nie domaga się zniesienia sądów dlatego, że sprawiedliwość jest piękna. Nikt nie uważa, że przepaść przestaje istnieć, jeśli stojący nad nią ojciec kocha swoje dziecko. A jednak właśnie taki rodzaj rozumowania stosuje się dzisiaj wobec Boga. Skoro Bóg jest miłosierny, piekła być nie może. Jak gdyby miłosierdzie polegało na zaprzeczaniu rzeczywistości, a miłość na udawaniu, że człowiek nie może uczynić sobie ostatecznej krzywdy. Najbardziej zdumiewające jest jednak to, że współczesny człowiek próbuje bronić Boga przed słowami samego Boga. Bo o piekle nie mówił przede wszystkim średniowieczny kaznodzieja, surowy asceta ani przestraszony własną wyobraźnią zakonnik. O piekle mówił Jezus Chrystus. Ten sam Jezus, który przebaczył cudzołożnicy, dotknął trędowatego, jadł z grzesznikami, płakał nad grobem Łazarza i pozwolił przybić się do krzyża za swoich nieprzyjaciół. To właśnie On powiedział: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny” (Mt 25,41). To On mówił o „karze wiecznej” (Mt 25,46), o „ciemnościach na zewnątrz” (Mt 8,12), o robaku, który nie umiera, i ogniu, który nie gaśnie (Mk 9,48). To On opowiedział historię bogacza, który po śmierci znalazł się w męce i zobaczył nieprzekraczalną przepaść między sobą a Łazarzem (Łk 16,19–31). Można oczywiście próbować wyjaśniać te obrazy, rozważać ich literacką formę i symboliczny język. Kościół nigdy nie wymagał, aby wyobrażać sobie piekło jako podziemną kotłownię z materialnymi płomieniami. Ale czym innym jest interpretować obraz, a czym innym unieważniać rzeczywistość, na którą obraz wskazuje. Można dyskutować, jak należy rozumieć ogień piekielny. Nie można jednak uczciwie twierdzić, że Jezus nie ostrzegał przed ostatecznym potępieniem. Kto usuwa możliwość piekła z Ewangelii, nie oczyszcza chrześcijaństwa z ludzkich naleciałości. Poprawia samego Chrystusa. ILudzie, którzy niekiedy nie wierzą Jezusowi w sprawach małżeństwa, moralności czy nawrócenia, z zadziwiającą pewnością wiedzą, co Jezus musi myśleć o wieczności. Zapewniają, że nikogo nie potępi, ponieważ jest dobry. Ale skąd właściwie wiedzą, czym jest dobroć Boga, jeśli odrzucają słowa Tego, który jest jej najpełniejszym objawieniem? Stworzyli sobie Chrystusa, który nigdy nie wypowiedziałby słów zapisanych w Ewangelii. Chrystusa bardziej uprzejmego, bardziej przewidywalnego, mniej wymagającego. Jednym słowem: Chrystusa, którego nie trzeba już słuchać, ponieważ zawsze zgadza się z człowiekiem. Tak rodzi się współczesna herezja miłosierdzia bez prawdy. Jej istotą nie jest zbyt wielka wiara w Bożą dobroć, lecz zbyt mała wiara w powagę ludzkiej wolności. Człowiek współczesny chciałby, aby Bóg traktował jego wybory poważnie przez całe życie, ale nie traktował ich poważnie w chwili śmierci. Chciałby być wolny, dopóki wolność oznacza prawo powiedzenia Bogu „nie”, a przestać być wolny wtedy, gdy to „nie” miałoby nabrać wiecznego znaczenia. 1/5
18
95
7
392
9,149
4/5 Nie oznacza to jednak, że chrześcijanin powinien z łatwością wskazywać ludzi skazanych na potępienie. Wręcz przeciwnie. Kościół nie daje nam listy mieszkańców piekła. Zna powagę ludzkiej wolności, ale zna również tajemnicę łaski, która może działać w ostatnich głębinach ludzkiego serca. Nie wiemy, co dokonuje się pomiędzy duszą a Bogiem w ostatniej chwili życia. Nie znamy całej historii niczyjego sumienia. Nie wolno nam zamieniać ewangelicznych ostrzeżeń w wyroki wydawane nad konkretnymi ludźmi. Dlatego czymś zupełnie innym jest nadzieja, że Bóg ocali wszystkich, a czymś innym pewność, że nikt nie może zostać potępiony. Pierwsza wypływa z ufności w nieograniczone miłosierdzie Boga. Druga może stać się odrzuceniem prawdy o wolności, sądzie i ostatecznej możliwości odmowy. Pierwsza prowadzi do modlitwy za grzeszników. Druga zbyt łatwo prowadzi do przekonania, że właściwie nie ma się o co modlić. Nie znamy liczby potępionych. Nie wiemy nawet, czy jakikolwiek konkretny człowiek ostatecznie odrzucił Boga. Wiemy natomiast, że Jezus ostrzegał przed taką możliwością z całą powagą. Chrześcijańska nadzieja nie daje nam prawa do ogłoszenia tego zagrożenia fikcją. Katechizm Kościoła Katolickiego ujmuje tę prawdę z niezwykłą precyzją: „Umrzeć w grzechu śmiertelnym, nie żałując za niego i nie przyjmując miłosiernej miłości Boga, oznacza pozostać z wolnego wyboru na zawsze oddzielonym od Niego” (KKK 1033). A następnie przypomina, że zasadnicza kara piekła polega na wiecznym oddzieleniu od Boga (KKK 1035). Nie chodzi więc o okrutnego Boga, który rozkoszuje się ludzkim cierpieniem. Chodzi o tragedię człowieka, który może ostatecznie zamknąć się na Miłość będącą jedynym źródłem życia i szczęścia. Bóg nikogo nie przeznacza do piekła (KKK 1037). Pismo mówi wyraźnie, że pragnie On zbawienia wszystkich ludzi (1 Tm 2,4) i nie chce zguby grzesznika, lecz jego nawrócenia i życia (por. Ez 33,11). Ale właśnie dlatego wzywa do nawrócenia. Pragnienie Boga, aby wszyscy zostali zbawieni, nie jest równoznaczne z twierdzeniem, że człowiek nie może ostatecznie odmówić przyjęcia zbawienia. I może właśnie tutaj ujawnia się największa różnica między chrześcijańskim miłosierdziem a jego współczesną karykaturą. Chrześcijańskie miłosierdzie klęka przed grzesznikiem, obmywa jego rany, podnosi go z upadku i mówi: „Wróć do Ojca”. Fałszywe miłosierdzie patrzy na człowieka oddalającego się od Boga i zapewnia: „Idź spokojnie, nie ma znaczenia, dokąd zmierzasz”. Pierwsze bierze grzech na serio, dlatego potrafi przebaczać. Drugie udaje, że grzech nie jest groźny, dlatego ostatecznie nie ma już czego przebaczać. Największym okrucieństwem nie jest powiedzieć człowiekowi, że istnieje piekło. Największym okrucieństwem byłoby zataić przed nim tę możliwość, jeśli rzeczywiście istnieje. Matka, która ostrzega dziecko przed ogniem, nie jest przeciwniczką jego szczęścia. Lekarz, który mówi choremu o śmiertelnym zagrożeniu, nie jest wrogiem jego nadziei. A Chrystus, który mówi człowiekowi o potępieniu, nie przestaje być Miłością. Przeciwnie, mówi o nim właśnie dlatego, że nie jest Mu obojętne, czy człowiek zostanie ocalony. Nie musimy wiedzieć, ilu ludzi znajduje się w piekle, aby drżeć przed możliwością utraty Boga. Nie musimy rozstrzygać losu innych, aby potraktować poważnie własne nawrócenie. Nie musimy też wybierać między miłosierdziem a sprawiedliwością, ponieważ w Bogu nie są one dwoma rywalizującymi siłami. Bóg jest nieskończenie miłosierny i nieskończenie sprawiedliwy. Nie zbawia przez zaprzeczenie prawdzie, lecz przez wyzwolenie człowieka z grzechu.
1
6
39
699
5/5 Dlatego chrześcijanin nie powinien głosić piekła z satysfakcją. Powinien mówić o nim ze łzami. Tak jak Chrystus płakał nad Jerozolimą, która nie rozpoznała czasu swojego nawiedzenia (Łk 19,41–44). Jak Paweł mówił o przeciwnikach krzyża Chrystusowego „z płaczem” (Flp 3,18). Prawda o piekle nie jest przeznaczona do tego, abyśmy mogli triumfować nad grzesznikami. Jest po to, abyśmy przestali lekceważyć grzech, zaczęli się nawracać i z jeszcze większą gorliwością zabiegali o zbawienie wszystkich. Na końcu pozostaje krzyż. Nie teoria. Nie dyskusja. Nie ludzkie wyobrażenia o sprawiedliwości. Krzyż, na którym Bóg umiera za człowieka, choć człowiek może Go odrzucić. Krzyż, z którego Jezus obiecuje raj skruszonemu łotrowi, pokazując, że nawet ostatnia godzina życia może stać się godziną zbawienia. Ale obok skruszonego łotra jest przecież również drugi, który urąga Ukrzyżowanemu (Łk 23,39–43). Ewangelia nie zdradza nam jego ostatecznego losu. Zdradza natomiast coś znacznie ważniejszego: nawet wobec umierającego Zbawiciela człowiek pozostaje zdolny do pozytywnej odpowiedzi albo odmowy. Współczesny świat chciałby Boga, który nigdy nie mówi „nie”. Tymczasem Bóg objawiony przez Chrystusa jest Bogiem, który mówi człowiekowi „tak” tak radykalnie, że umiera za niego na krzyżu, a jednocześnie nie zamienia ludzkiego „nie” w bezwolne „tak”. Piekło nie jest dowodem na to, że Bóg za mało kocha człowieka. Jest przerażającym świadectwem tego, jak poważnie traktuje jego wolność. Być może najbardziej niebezpieczną herezją naszych czasów nie jest już twierdzenie, że Bóg nie istnieje. Jest nią przekonanie, że Bóg istnieje, kocha, przebacza, zbawia i można żyć byle jak, bo i tak czeka nas niebo. Tyle że Ewangelia nie została napisana po to, aby zapewnić nas, że nic nam nie grozi. Została napisana po to, aby oznajmić nam, że Ktoś przyszedł nas ocalić. A człowiek, który nie wierzy, że może zostać zgubiony, prędzej czy później przestanie rozumieć, dlaczego potrzebuje Zbawiciela.
2
7
58
624
Jezus mówi o końcu świata, a my od razu zaczynamy się bać. Tymczasem dla kogoś, kto kocha, koniec czekania jest początkiem spotkania. Dziecko nie boi się kroków matki wracającej do domu. Rozpoznaje je, zanim jeszcze otworzą się drzwi. Chrześcijaństwo polega na tym, żeby tak pokochać Jezusa, by Jego powrót nie był dla nas końcem świata, ale końcem tęsknoty. +++ Ewangelia na 13.11.2026 r. (Piątek): „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona». Pytali Go: «Gdzie, Panie?» On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy».” (Łk 17,26-37)
6
40
1
158
1,448
Jezus powiedział, że królestwo Boże jest pośród nas. A więc nie trzeba daleko podróżować, żeby spotkać Króla. Można spotkać Go nawet wtedy, kiedy człowiek nie ma już siły szukać. +++ Ewangelia na 12.11.2026 r. (Czwartek): „Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».” (Łk 17,20-25)
2
16
1
73
664
Panie Boże który nie masz ojczyzny bo cały świat jest Twój a jednak zechciałeś urodzić się w małym Betlejem naucz nas kochać tę ziemię którą dałeś nam pod stopy Nie pozwól nam zapomnieć że Polska nie zaczęła się od nas że zanim nauczyliśmy się mówić ktoś już za nią umierał ktoś całował krzyż przed rozstrzelaniem ktoś szeptał różaniec na zesłaniu ktoś oddawał ostatni kawałek chleba wierząc, że jeszcze będzie wolna Panie uchroń nas przed taką miłością do Polski która kończy się na śpiewaniu hymnu przed patriotyzmem który nie umie podać ręki przed wolnością która zapomniała o sumieniu i przed dumą która nie potrafi uklęknąć przed Tobą Nie pozwól nam sprzedać za kilka wygodnych lat tego, czego inni nie oddali nawet za cenę życia Daj nam wiarę naszych babć prostą jak znak krzyża na chlebie odwagę naszych ojców którzy bali się tak samo jak my ale nie uciekali i serca naszych matek które umiały ocalić nadzieję nawet wtedy gdy nie było już kogo wypatrywać z okna Panie Jezu Ty płakałeś nad Jerozolimą naucz nas płakać nad Polską nie z gniewu na tych, którzy myślą inaczej ale z miłości która jeszcze potrafi cierpieć gdy ginie dobro A kiedy zaczniemy naprawdę wierzyć że Polska należy do nas przypomnij nam cicho że jesteśmy tylko jej stróżami że otrzymaliśmy ją na chwilę aby przekazać dalej I spraw, Panie żeby ci, którzy przyjdą po nas nie musieli szukać Ciebie wyłącznie w starych kościołach a miłości do ojczyzny wyłącznie na cmentarzach Boże ocal w nas Polskę zanim będziemy musieli znowu ocalać Polskę krwią i rozdartym sercem. Amen.
19
110
11
351
3,361
Dziesięciu trędowatych prosiło Jezusa o litość. Tylko jeden wrócił, choć już niczego nie potrzebował. To chyba najpiękniejsza modlitwa: przyjść do Boga bez listy próśb, bez łez, bez interesu. Jak dziecko, które przytula matkę nie dlatego, że się boi, ale dlatego, że jest. Miłość zaczyna się tam, gdzie kończy się interes. +++ Ewangelia na 11.11.2026 r. (Środa): „Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».” (Łk 17,11-19)
15
1
60
614
Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie. Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin. Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.
89
748
41
2,398
46,414
Sługa wraca z pola zmęczony, a pan prosi go o dalszą pracę. Jezus przypomina, że miłość nie kończy się tam, gdzie kończą się nasze obowiązki. Najwięcej o naszej miłości do Boga mówi nie to, co robimy, kiedy mamy siłę, ale to, czy potrafimy kochać, kiedy się nam już nie chce. +++ Ewangelia na 10.11.2026 r. (Wtorek): „Jezus powiedział: «Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».” (Łk 17,7-10)
16
56
872
Jezus powiedział, że Jego ciało jest świątynią. Odtąd Boga nie trzeba szukać daleko. Przyszedł zamieszkać w ludzkim ciele, żeby przypomnieć nam, że człowiek jest zbyt święty, by traktować go jak przedmiot. +++ Ewangelia na 08.11.2026 r. (Poniedziałek - Święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej): „Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie». W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.” (J 2,13-22)
1
12
66
773
Można pożyczyć komuś lampę, ale nie można pożyczyć miłości. Nikt nie pokocha Boga za nas. Do nieba nie wchodzi się dzięki cudzej wierze. +++ Ewangelia na 08.11.2026 r. (Niedziela): „Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: «Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».” (Mt 25,1-13)
1
18
65
729