Pinned Tweet
+ من به یه بیماری وحشتناک مبتلام..
- منم ناامیدانه سالمم...
.
Thirst | 2009 | Park Chan-wook
انتهای هر سال Mubi یک نظرسنجی برگزار میکنه تا دو فیلم قابل دیدن با هم رو معرفی کنن.
فکر نمیکنم امسال انتخاب بهتری از ترکیب Possible Love و No Other Choice پیدا کنم:
انگار صفحهی موسیقی یک قطعه رو با دو تنظیم در خودش جا داده: مرداب غم لی چانگ-دونگ و گرداب خشم پارک چان-ووک.
سینما قابلیت نمایش رنج ناشی از گذر زمان رو نداره.
اصرار نولان در داستانهای اودیسهوار Inception و Interstellar و بعد در خود The Odyssey بر نمایش این رنج اگر هم تماشایی از آب در اومده مدیون روایت جذابه وگرنه گذر زمان محدود شده به گریم و دیالوگ و تدوینی که اتفاقاً شتابزدهست...
احسان آهنی retweeted
#ProjectOfTheDay: The Gable Villa by NextOffice
The Gable Villa by NextOffice combines the pitched roofs of traditional northern Iranian houses with the clean geometry of a contemporary villa. Shaped by a seven-meter height restriction, the design creates a dramatic central void beneath sloping concrete surfaces, with unexpected spaces connecting the living areas to the bedrooms above.
Continue reading: hubs.ly/Q04z-Q-Z0
📍Mazandaran Province, Iran
حتی یک نقد مثبت برای "کلارا و خورشید" ثبت نشده هنوز.
ندیده نمیشه قضاوتی داشت اما این پوستری که از فیلم منتشر شده، بیشتر از اینکه حالوهوای اثری از کازوئو ایشیگورو رو منتقل کنه، میبردت به دنیای فیلمهای آرش معیریان و منوچهر هادی.
1
38
2,879
بالاخره و بعد از گذشت ده سال از اکران The Wailing میتونیم فیلمی از Na Hong-jin ببینیم:
نسخهی باکیفیت فیلم Hope منتشر شد.
داشتم Spider-Man: Brand New Day رو میدیدم و وسطاش حس کردم فیلم "لاغر"یه: نه به این معنی که بده، انگار خیلی جمعوجور و حداقلی برگزار شده.
شاید مساله بهتر بودن تام هالند یا اندرو گارفیلد یا توبی مگوایر نیست؛ مساله اینه که این مجموعه دیگه "آدم بده"ای در سطح دکتر اختاپوس نداشته...
اون لحظه که صبح زود بیدار میشی و میبینی هوا بوی خنکی میده و آفتاب دیگه زور تابستون رو نداره:
No Other Choice | Park Chan-wook | 2025
من و هرکسی که میدونم بوجک دیده، وقتی که ریلز از بوجک هورسمن میبینم و مجبورم براشون بفرستم حتی اگه معاشرت نداریم:
1
46
754
اینطور که بهنظر میرسه در چندسال اخیر، جایزهی بزرگ کن مهمتر از نخل طلا شده...
از لحظهای که تریلر Minotaur زویاگینتسف رو دیدم دارم برای دوستان نزدیکم یکییکی میفرستم که تماشا کنن حتی اگه به نظرم سینمای سلیقهشون نیست. مدتها بود تریلر یک فیلم اینطوری من رو نگرفته بود.
فیلم تازهی دیوید رابرت میچل، کارگردان فیلمهای بیشتر از اندازه تحسین شدهی It Follows و کمتر از حد دیده شدهی Under the Silver Lake منتشر شد.
پ.ن. فیلم The End of Oak Street رو مخاطبانش ترکیبی از پارک ژوراسیک و Stranger Things دونستن.
لی چانگ-دونگ در هفتاد و دو سالگی دومین جایزهاش رو از ونیز برده -جایزهی بزرگ داوران برای Possible Love- و من به این فکر میکنم که کیت بلانشت و تیم داوران کن ۲۰۱۸ یه روزی، یه جایی، یه جوری باید جواب پس بدن بابت این که به Burning هیچ جایزهای ندادن.
هنوز بهش فکر میکنم و حالم رو بد میکنه. همون حسی که The Zone of Interest احتمالاً در برخی یهودیان بیدار میکنه رو Two Prosecutors در ما به آتش میکشه:
تجربهی زجر مواجه شدن با یک سیستم ناکارآمد دیوانسالاری، پرسههای بیهوده در راهروهای یک اداره و بیاعتمادی مطلق به دستگاه قضا.
فیلم Waking Ned Devine اولین فیلم بلندیه که کارگردان I Swear ساخته. کرک جونز بهنسبت گزیدهکاره و شش فیلم بلند داره که وجه مشترک همگی، حس خوبیه که بعد از دیدنشون همراه بیننده میمونه؛
با کارکترهایی بهشدت ملموس و واقعی تا جایی که گاهی فراموش میکنی داری "فیلم" میبینی.
احسان آهنی retweeted
هر سال باید فیلم Burning، شاهکار لی چانگ دونگ رو دید و هر سال حداقل چند بار باید این آرزو رو عملی کرد.
#امام_ناپدیدشدن
۱. ژاپنی بخونید.
۲. ترجمهی انگلیسی بخونید.
۳. بگید کسی ترجمهی انگلیسی رو براتون بخره و بفرسته.
۴. پیدیاف انگلیسی رو پیدا و خودتون چاپ کنید.
۵. صبر کنید افست انگلیسی در ایران چاپ شه.
۶. ترجمهی فارسی بیممیزی بخونید اگه اینکار رو کردن.
۷. کلاً نخونید.
۸. ترجمهی فارسی بخونید.
در فیلم The Invite با زنی در مقام کارگردان و بازیگر طرفیم که هر ثانیهی فیلمش رو زندگی کرده.
فیلم قبلیش Don't Worry Darling از جنس خشم بود و اینبار از جنس پذیرشه.
یک سوگواری برای رابطهای که با پارتنرش جیسن سودیکیس (تد لسو) میشد از نو شروع بشه اما زندگی همیشه پایان خوش نداره...


































