بهآر

اضطراب اجتماعی برای من در حد یه افسانه‌ست. گاهی قبل از اینکه مغزم فرصت پردازش موقعیت رو پیدا کنه، خودمو وسط مکالمه‌ای می‌بینم که اصلا قرار نبوده شکل بگیره.

+بیا بریم یه جای جدید. ‐کجا؟ +بیا بریم دیگه. تو به من اعتماد نداری؟ -نه. تو تصمیمای عجیب غریب زیاد می‌گیری.

با تقریب خوبی امروز از همه متنفرم. تا اطلاع ثانوی فقط نفرت‌پراکنی، نفرت‌پراکنی، نفرت‌پراکنی.

چیزایی که هفت صبح توی کیفم با خودم می‌برم دانشگاه از انگیزه‌هام برای ادامه‌ی زندگی بیشتره.

از آدمایی که وسط تعریف کردن یه داستان، جزئیات کاملا بی‌ربط ولی دقیقی رو یادشون میاد خوشم میاد. مثلا اینکه هوا اون روز ابری بوده یا طرف ماگ آبی دستش بوده یا لباسش راه‌راه‌های سفید داشته.

برای خونه‌م کلی ماگ و بشقاب‌های رنگی رنگی می‌‌خوام با کلی مهمون.

عمیقا از این سبک زندگی که نظر آدما به کتفمه خوشم میاد.