Political Scientist / Journalist / Columnist
CYPRUS Nicosia
Joined September 2011
- Tweets13.9K
- Following2.2K
- Followers6.2K
- Likes10.1K
🇬🇷🇨🇾🇬🇷🇨🇾🇬🇷🇨🇾🇬🇷
👉 xitter.cf/safaaalnuaimi/status/2…
🇺🇸 USA MIDTERMS 2026 / 04
Τραμπ και Midterms: Τι διακυβεύεται για την προεδρία του στις 3 Νοεμβρίου;
Τρία σενάρια για το Κογκρέσο. Τι αλλάζει στις ισορροπίες εξουσίας;
celareverbum.wordpress.com/2…
#USAMidterms2026
🇺🇸 USA MIDTERMS 2026 / 03
Πώς ψηφίζουν οι Αμερικανοί στις 3 Νοεμβρίου (Midterms) – Γιατί οι εκλογικοί κανόνες αλλάζουν από πολιτεία σε πολιτεία;
Ίδιες εκλογές. Διαφορετικοί κανόνες.
celareverbum.wordpress.com/2…
#USAMidterms2026
Όλη η Κύπρος ασχολείται με τα του ΔΗΣΥ. Λογικό! Είναι το μεγαλύτερο πολιτικό brand της χώρας. πχ στο ποδόσφαιρο όλοι έχουν άποψη για τον ΑΠΟΕΛ. Στην τεχνολογία για την Apple. Στην αυτοκίνηση για τη BMW και πάει λέγοντας…
🇬🇷🇬🇷🇬🇷🇬🇷🇬🇷🇬🇷🇬🇷
🇬🇷🇨🇾Ελλάδα και Κύπρος προχωρούμε, με κοινό βηματισμό. Γιατί έτσι μπορούμε να υπερασπιστούμε πιο αποτελεσματικά τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αυτό επαναβεβαιώσαμε με τον φίλο Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Κυριάκο Μητσοτάκη, στη χρήσιμη και ουσιαστική συνάντηση που είχαμε με επίκεντρο τα μεγάλα ζητήματα. Κυπριακό, ηλεκτρική διασύνδεση, περιφερειακές συνεργασίες, άμυνα και ασφάλεια.
Απέναντι στην τουρκική αδιαλλαξία, Ελλάδα και Κύπρος, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε κάθε διαθέσιμο ευρωπαϊκό μέσο. Η Τουρκία δεν μπορεί να διεκδικεί αναβάθμιση των σχέσεών της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να επιδιώκει συμμετοχή στο Safe, ενώ κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος και προκαλεί στο Αιγαίο. Τα ευρωπαϊκά οφέλη πρέπει να συνδέονται με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και ουσιαστική πρόοδο.
Την ίδια ώρα, τονίσαμε ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου - Ελλάδας είναι έργο στρατηγικής σημασίας. Αφορά τον τερματισμό της ενεργειακής απομόνωσης της Κύπρου, αλλά και ευρύτερα την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, ενισχύοντας παράλληλα τη θέση των χωρών μας στον ενεργειακό χάρτη στην Ανατολική Μεσόγειο. Με στρατηγική και συμμαχίες, οι τουρκικές αιτιάσεις θα πρέπει να παραμεριστούν.
Όσο για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, συμφωνήσαμε ότι θα πρέπει να καταβάλουμε εντατικές προσπάθειες, για να καταδικαστεί από όλα τα φόρα που συμμετέχουμε, και εντός του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Με κοινή στρατηγική και αποφασιστικότητα, έχουμε τη δυνατότητα να ενισχύσουμε το γεωπολιτικό μας αποτύπωμα και να αξιοποιήσουμε τη γεωστρατηγική μας θέση, μέσα και από τις τριμερείς και πολυμερείς συνεργασίες που κτίζουμε με άλλα κράτη, εδώ και χρόνια.
🇺🇸 USA MIDTERMS 2026 / 02
Βουλή και Γερουσία: Ποιος αποφασίζει τι στην Αμερική; - Και ποιοι εκλέγονται στις 3 Νοεμβρίου
435 αντιπρόσωποι. 100 γερουσιαστές. Τι κρίνεται στις Midterms;
celareverbum.wordpress.com/2…
#USAMidterms2026 @USEmbassyCyprus
USA MIDTERMS 2026 / 01
🇺🇸 Η Αμερική ψηφίζει στις 3 Νοεμβρίου. Αλλά δεν εκλέγει Πρόεδρο.
Τι είναι οι Midterms; Τι κρίνεται για την προεδρία Τραμπ; Και γιατί το αποτέλεσμα αφορά την Ευρώπη και την Κύπρο;
celareverbum.wordpress.com/2…
#USAMidterms2026
FAKE / ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΛΟΓΑΡΓΙΑΣΜΟΙ ΣΤΑ SOCIAL… loading πανευρωπαϊκά, σύντομα:
“Κάθε λογαριασμός στα social media να συνδέεται υποχρεωτικά με επαληθευμένη ταυτότητα φυσικού προσώπου ή νομικά υπεύθυνου φορέα.
Η χρήση ψευδωνύμου να επιτρέπεται, χωρίς όμως να απαλλάσσει τον διαχειριστή από τις ευθύνες που προβλέπει η νομοθεσία.”
Ανωνυμία απέναντι στο κοινό; ΝΑΙ.
Ανωνυμία απέναντι στη Δικαιοσύνη; ΟΧΙ.
Τα ίδια δικαιώματα.
Οι ίδιες υποχρεώσεις.
Η ίδια νομική ευθύνη.
Η συνταξιοδοτική «μεταρρύθμιση» και… του μυαλού μας ροκανίδια!
Αυτό που συζητούμε είναι πράγματι συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση ή απλώς ανακατανομή των συντάξεων;
Διότι πραγματική μεταρρύθμιση σημαίνει τομές και καινοτομίες και στους τρεις πυλώνες: στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, στα Ταμεία Προνοίας και στα Ιδιωτικά Σχήματα Συνταξιοδότησης.
Τι ισχύει όμως για τα Ταμεία Προνοίας σε άλλες χώρες της Ευρώπης, την ώρα που εμείς ακόμη ψαχνόμαστε; Μήπως τελικά κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;
Όλοι μιλούν για τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση. Υπολογίζουν συντάξεις, συγκρίνουν ποσά, μετρούν αυξήσεις, κάνουν προσθαφαιρέσεις και ξανά από την αρχή. Υπολογισμοί επί υπολογισμών για το ποιος θα πάρει περισσότερα, ποιος θα πάρει λιγότερα και πόσο τελικά θα αυξηθεί η σύνταξη του ενός ή του άλλου.
Ωστόσο, μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, φαίνεται να χάνουμε την ουσία.
Διότι, αυτό που παρακολουθούμε μέχρι στιγμής δεν συνιστά μια ολοκληρωμένη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση. Πρόκειται κυρίως για μια ανακατανομή των συνταξιοδοτικών παροχών, με διορθώσεις υφιστάμενων στρεβλώσεων.
Εννοείται πως οι διορθώσεις πρέπει να γίνουν. Εννοείται πως πρέπει να αυξηθούν οι χαμηλές συντάξεις. Αλλά αλήθεια, αυτό είναι το μέγεθος της μεταρρύθμισης που φιλοδοξούμε να κάνουμε;
Διότι μεταρρύθμιση σημαίνει να μεταρρυθμίζεις το ίδιο το σύστημα. Να κάνεις τομές, να εισάγεις καινοτομίες, να δημιουργείς νέους θεσμούς και μηχανισμούς, να αλλάζεις ουσιαστικά τα δεδομένα προς όφελος των πολιτών.
Και για να μπορούμε να μιλούμε για ολοκληρωμένη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, δεν αρκεί να ασχολούμαστε μόνο με τον πρώτο πυλώνα, δηλαδή τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Πρέπει να αγγίξουμε ουσιαστικά και τον δεύτερο πυλώνα, που αφορά τα επαγγελματικά Ταμεία Προνοίας, αλλά και τον τρίτο πυλώνα, που αφορά τα Ιδιωτικά Σχήματα Συνταξιοδότησης.
Ας σταθούμε, όμως, στα Ταμεία Προνοίας.
Τι ισχύει σήμερα στην Κύπρο;
Σε μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα, η λειτουργία Ταμείου Προνοίας παραμένει προαιρετική. Υπάρχουν βεβαίως επιχειρήσεις που παρέχουν αυτή τη δυνατότητα στους εργαζομένους τους, είτε μέσω συλλογικών συμβάσεων είτε με δική τους πρωτοβουλία. Υπάρχουν όμως και πολλές άλλες που δεν διαθέτουν Ταμείο Προνοίας.
Αποτέλεσμα; Ένας εργαζόμενος να αφυπηρετεί έχοντας μόνο την κρατική του σύνταξη, χωρίς να έχει δημιουργήσει κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής ένα πρόσθετο συνταξιοδοτικό κεφάλαιο με τη συνεισφορά του εργοδότη του.
Και τι ακούμε τώρα από τους αρμοδίους;
Ότι υπάρχει διαφωνία μεταξύ εργοδοτικών οργανώσεων και συντεχνιών για το κατά πόσον τα Ταμεία Προνοίας θα πρέπει να καταστούν υποχρεωτικά ή να παραμείνουν προαιρετικά.
Οι συντεχνίες υποστηρίζουν την υποχρεωτική συμμετοχή. Οι εργοδοτικές οργανώσεις προκρίνουν την εθελοντική.
Μάλιστα.
Δηλαδή, συζητούμε εάν θα συνεχίσουμε με ένα σύστημα που ήδη εφαρμόζουμε και το οποίο αφήνει σημαντικό αριθμό εργαζομένων χωρίς πρόσθετη συνταξιοδοτική κάλυψη.
Και επειδή στην Κύπρο έχουμε μια ιδιαίτερη τάση να συζητούμε επί χρόνια πράγματα που άλλες χώρες έχουν ήδη αντιμετωπίσει, ας δούμε τι γίνεται στην Ευρώπη.
Στην Ολλανδία, για παράδειγμα, η συμμετοχή σε επαγγελματικά συνταξιοδοτικά συστήματα είναι υποχρεωτική σε πολλούς κλάδους της οικονομίας. Εργοδότες και εργαζόμενοι συνεισφέρουν ώστε, πέραν της κρατικής σύνταξης, να δημιουργείται πρόσθετο συνταξιοδοτικό εισόδημα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο εφαρμόζεται ένα διαφορετικό σύστημα, το λεγόμενο Auto-enrolment. Ο εργοδότης υποχρεούται να εγγράφει αυτόματα εργαζομένους του σε επαγγελματικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα και να καταβάλλει εισφορές. Ο εργαζόμενος, ωστόσο, διατηρεί το δικαίωμα να αποχωρήσει από το πρόγραμμα εάν δεν επιθυμεί να συμμετέχει.
Προσέξτε τη διαφορά. Η υποχρέωση βαραίνει τον εργοδότη να προσφέρει συνταξιοδοτική κάλυψη και να συνεισφέρει, ενώ ο εργαζόμενος διατηρεί δικαίωμα επιλογής.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το παράδειγμα της Ιρλανδίας.
Από την 1η Ιανουαρίου 2026, η Ιρλανδία εφαρμόζει ένα νέο σύστημα συνταξιοδοτικής αποταμίευσης με την ονομασία MyFutureFund.
Και τι προβλέπει;
Πολύ απλά, για κάθε τρία ευρώ που αποταμιεύει ο εργαζόμενος, ο εργοδότης προσθέτει άλλα τρία και το κράτος ακόμη ένα ευρώ.
Δηλαδή, τα τρία ευρώ του εργαζομένου γίνονται επτά ευρώ συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, προτού υπολογιστούν οποιεσδήποτε επενδυτικές αποδόσεις.
Οι εισφορές ξεκινούν από χαμηλά ποσοστά και αυξάνονται σταδιακά σε βάθος δεκαετίας. Παράλληλα, ο εργαζόμενος διατηρεί δικαίωμα αποχώρησης από το σύστημα, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Και υπάρχει κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό.
Μια μικρή επιχείρηση δεν χρειάζεται να ιδρύσει και να διαχειρίζεται το δικό της Ταμείο Προνοίας. Υπάρχει κεντρικός μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιούνται οι εισφορές και δημιουργείται προσωπικός συνταξιοδοτικός λογαριασμός για τον εργαζόμενο, ο οποίος τον ακολουθεί ακόμη και όταν αλλάζει εργοδότη.
Αυτό, λοιπόν, είναι παράδειγμα διαρθρωτικής μεταρρύθμισης.
Όχι διότι ανακατανέμονται απλώς κάποια ποσά, αλλά διότι δημιουργείται ένας νέος μηχανισμός συνταξιοδοτικής προστασίας για εργαζομένους που προηγουμένως δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα.
Επιστρέφουμε στην Κύπρο.
Μας λένε τώρα ότι για την αναβάθμιση του δεύτερου πυλώνα χρειάζονται τρία με τέσσερα χρόνια. Και ότι ακόμη και μετά την εφαρμογή ενός νέου συστήματος, θα χρειαστούν επιπλέον χρόνια μέχρι οι εργαζόμενοι να συγκεντρώσουν ένα ουσιαστικό συνταξιοδοτικό κεφάλαιο.
Πολύ ωραία. Το ερώτημα είναι γιατί να καθυστερήσουμε περισσότερο να αποφασίσουμε ποιο σύστημα θέλουμε να εφαρμόσουμε;
Θα μου πείτε, υπάρχει κόστος για τους εργοδότες. Βεβαίως και υπάρχει. Ιδιαίτερα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, το πρόσθετο μισθολογικό κόστος δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι μεταβατικές περίοδοι, η σταδιακή αύξηση των εισφορών, τα φορολογικά κίνητρα και τα εναλλακτικά μοντέλα εφαρμογής. Δεν χρειάζεται να επινοήσουμε τίποτε καινούργιο. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε όσα ήδη λειτουργούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προσαρμόζοντάς τα στα δεδομένα της κυπριακής οικονομίας.
Αρκεί να αποφασίσουμε ότι θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε το σύστημα.
Διότι, ας μην κρυβόμαστε, το σημερινό καθεστώς βολεύει οικονομικά όσες επιχειρήσεις δεν επιθυμούν να καταβάλλουν εισφορές σε Ταμεία Προνοίας. Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο τι συμφέρει σήμερα μια επιχείρηση. Είναι και πώς διασφαλίζεται το συνταξιοδοτικό μέλλον των εργαζομένων της.
Και πάμε στον τρίτο πυλώνα, που αφορά τα Ιδιωτικά Σχήματα Συνταξιοδότησης, δηλαδή την προσωπική συνταξιοδοτική αποταμίευση.
Εδώ θα μπορούσε να υπάρξει μια εξίσου ουσιαστική παρέμβαση. Να θεσπιστεί ένα νέο, αυτοτελές φορολογικό κίνητρο για όσους επιθυμούν να αποταμιεύουν πρόσθετα χρήματα για τη συνταξιοδότησή τους.
Έχουμε ήδη φορολογικές εκπτώσεις για εισφορές σε εγκεκριμένα συνταξιοδοτικά σχέδια, οι οποίες όμως υπόκεινται σε συγκεκριμένα όρια. Γιατί να μη δημιουργήσουμε μια πρόσθετη φορολογική απαλλαγή, πέραν των υφιστάμενων ορίων, αποκλειστικά για τον τρίτο πυλώνα;
Και για όσους έχουν χαμηλά εισοδήματα και δεν ωφελούνται ουσιαστικά από φορολογικές εκπτώσεις, γιατί να μη μελετήσουμε ένα σύστημα άμεσης κρατικής συνεισφοράς, όπως αυτό της Ιρλανδίας;
Αυτά είναι ζητήματα που θα έπρεπε να βρίσκονται στον πυρήνα μιας ολοκληρωμένης συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης.
Διότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αποφασίσουμε πόσα περισσότερα θα πάρει σήμερα ένας συνταξιούχος. Είναι να σχεδιάσουμε ένα σύστημα που θα διασφαλίζει ότι ο σημερινός εργαζόμενος, όταν φτάσει σε ηλικία αφυπηρέτησης, θα διαθέτει επαρκές εισόδημα για να ζει αξιοπρεπώς.
Και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με προσθαφαιρέσεις στον πρώτο πυλώνα.
Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και ουσιαστικές αλλαγές και στους τρεις πυλώνες.
Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να συζητούμε τα ίδια και τα ίδια, να ανακυκλώνουμε αριθμούς, να προσθαφαιρούμε συντάξεις και να βαφτίζουμε τις διορθώσεις μεταρρυθμίσεις, για να καταλήγουμε αντί σε πραγματικές τομές, στα γνωστά και επαναλαμβανόμενα… του μυαλού μας ροκανίδια.
Celare Verbum: celareverbum.wordpress.com/2…η-συνταξιοδοτική-μεταρρύθμιση-και/
Θέλει αρκετή πολιτική τόλμη αυτό
Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας την οποία είχα ανακοινώσει και το πρωί στο Εκτελεστικό Γραφείο, συναντήθηκα σήμερα με τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου και τον κ. Γιώργο Παμπορίδη, ο οποίος άλλωστε είχε εισηγηθεί να γίνει μια τέτοια συνάντηση.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, επαναλαμβάνω, πρέπει να έχει τον δικό του υποψήφιο και να πορευθεί ενωμένος προς τις προεδρικές εκλογές. Οι δημοκρατικές διαδικασίες της Παράταξης θα τηρηθούν και η ετυμηγορία των μελών θα είναι σεβαστή.
Τις τελευταίες μέρες μιλώ συνεχώς με τον κόσμο μας. Εισπράττω και κατανοώ την ανησυχία και την αγωνία τους για τον κίνδυνο να διχαστούμε ξανά. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για το κόμμα μας αλλά και για τον τόπο. Θα είχε επίσης αρνητικά αποτελέσματα στην τελική μας προσπάθεια.
Είναι πρωτίστως δική μου ευθύνη ως Πρόεδρος να μην το επιτρέψω. Να διασφαλίσω τον Δημοκρατικό Συναγερμό, ο οποίος είναι πάνω από πρόσωπα. Για μένα προέχει η ενότητα και η συνοχή της Παράταξής μας.
Ως εκ τούτου, ως θεματοφύλακας της ενότητας, έχω καταλήξει στην απόφασή μου να μην θέσω υποψηφιότητα για διεκδίκηση του χρίσματος. Και έχω ήδη ενημερώσει τους δύο συναγωνιστές μου.
Πολιτεύομαι πάντοτε με καθαρότητα και ειλικρίνεια και έτσι θα συνεχίσω.
Η Δημοκρατία είναι σχετική… (Περί ΓΓ ΟΗΕ)
Η Δημοκρατία λοιπόν είναι σχετική… Για παράδειγμα, για την επιλογή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, ενός Οργανισμού με 193 κράτη μέλη, η ουσιαστική απόφαση βρίσκεται στα χέρια μόλις 15 χωρών: των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Και δεν αρκεί να συγκεντρώσει ένας υποψήφιος την απαιτούμενη πλειοψηφία των 9 ψήφων.
Καμία από τις 5 μόνιμες χώρες δεν πρέπει να ασκήσει βέτο.
Με απλά λόγια, ακόμη κι αν 14 χώρες ψηφίσουν υπέρ, μία και μόνο αρνητική ψήφος από μόνιμο μέλος αρκεί για να μπλοκάρει την επιλογή.
Στη συνέχεια, η Γενική Συνέλευση, στην οποία συμμετέχουν και τα 193 κράτη-μέλη, αποφασίζει (τυπικά) την επικύρωση του διορισμού.
Αυτή είναι η διαδικασία εκλογής του επικεφαλής του ΟΗΕ. #power_decides #dogs_follow
Ο ΔΗΣΥ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ. ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ.
Κάμποσοι μιλούν ωσάν ο ΔΗΣΥ να είναι δικός τους.
Καλά, υπάρχουν και κάμποσοι άλλοι που ουδεμία σχέση έχουν με το κόμμα, δεν το ψήφισαν καν, αλλά έχουν και άποψη. Ισχυρή μάλιστα! Αλλά γι’ αυτούς δεν θα πούμε κάτι. Διότι, ούτως ή άλλως, ενώ δικαιούνται να εκφέρουν άποψη, αυτή δεν έχει κανέναν ρόλο στις εσωκομματικές αποφάσεις του ΔΗΣΥ.
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από τα βασικά.
Πρώτον. Ο ΔΗΣΥ δεν είναι ούτε η Αννίτα. Ούτε ο Αβέρωφ. Ούτε ο Αναστασιάδης. Ούτε καν ο Κληρίδης.
Ο ΔΗΣΥ είναι ο κόσμος του. Είναι οι υποστηρικτές του και οι ψηφοφόροι του. Αλλά κυρίως είναι τα μέλη του. Σε αυτούς ανήκει ο ΔΗΣΥ. Η εκάστοτε ηγεσία είναι διαχειριστής. Και κρίνεται. Από τα μέλη.
Δεύτερον. Αν ο ΔΗΣΥ άντεξε μισό αιώνα, με πολλές περγαμηνές στην ιστορία του, αυτό οφείλεται κυρίως στις Αρχές του. Στους κομματικούς Θεσμούς και στις Διαδικασίες του. Αρχές και διαδικασίες που δεν μπορούν να ερμηνεύονται κατά το δοκούν, αναλόγως του ποιον εξυπηρετούν κάθε φορά.
Τρίτον. Κανένας δεν δικαιούται να υποκαθιστά τη βούληση των μελών. Ούτε οι σημερινοί ηγέτες ούτε οι προηγούμενοι. Ούτε όσοι θεωρούν ότι διαθέτουν ιστορικά δικαιώματα επί της παράταξης. Όποιος επιθυμεί να ηγηθεί ή να εκπροσωπήσει τον ΔΗΣΥ, οφείλει να θέσει την υποψηφιότητά του στην κρίση των μελών, σύμφωνα με τις καταστατικές διαδικασίες.
Τέταρτον. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε τη βούληση της βάσης όταν μας εξυπηρετεί και να την αμφισβητούμε όταν δεν μας αρέσει. Όλοι έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν, να διαφωνήσουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Αλλά όλοι οφείλουν να σέβονται τους ίδιους κανόνες. Και, κυρίως, το αποτέλεσμα.
Πέμπτον. Ο ΔΗΣΥ θα υπάρχει και την επόμενη μέρα. Με ή χωρίς την Αννίτα. Με ή χωρίς τον Αβέρωφ. Με ή χωρίς οποιονδήποτε άλλον. Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται. Η παράταξη, οι Αρχές και οι Θεσμοί της παραμένουν.
Τα πρόσωπα έχουν τη δική τους ιστορία. Οι διαφωνίες είναι θεμιτές. Οι προσωπικές φιλοδοξίες επίσης.
Αλλά οι θεσμοί και οι διαδικασίες πρέπει να γίνονται σεβαστοί από όλους. Χωρίς εξαιρέσεις. 👉 celareverbum.wordpress.com/2…
