یه تمایز دانشگاه تهران این بود که مثل خیلی از دانشگاههای کلاسیک جهان درهای محوطه و کلاسها و کتابخونه و... به روی همه شهروندها باز بود و دانشگاه جزیی از محیط شهری بود؛ مثلا ما با صادق زیبا کلام کلاس داشتیم و اکثرمون نمیرفتیم ولی کلاسش پر بود از آدمهایی که اصن دانشجو نبودند و جای ما میشستند؛ ما هم بعضا میرفتیم کلاس دانشکده‌های دیگه میشستیم؛ از ادبیات و فلسفه تا هنر و مکانیک ولی خب از زمان رئیسی گند زدن بهش، گیت ورود زدن و قشنگ پادگانش کردند و هر روز هم امنیتی‌تر