WJ

دو روزه که تو یه دوره‌ی آموزشیم. بعد اساتید دوره پارتنرمو می‌شناسن و باهام کاملا اوکین. خلاصه که داشتن پارتنر ورزشکار در یک جمع ورزشی یعنی اعتبار.

اونقدری که من برای این کارآموزی کوهپیمایی دچار هیچان و استرس شدم، برای هیچ اتفاقی در زندگیم نشدم.

تو اسنپ‌فود نه حلیم دارن نه آش و نه سوپ :(.

دبیر انجمن نقاشی شدم. ظلم و استبداد در دانشکده رو از سر خواهم گرفت.

دنبال اشک می‌کردم. Seek tear.

نصف صورتم درد می‌کنه و چشم چپم داره از کاسه در میام.

ساعت ده کلاس دارم و هنوز خوابم نبرده. خدا منو بکشه.

پیاز خورد شده، کیلویی دو تومن؛ فقط در این اکانت.

تکنیک رنگ و روغن یعنی مرگ. یعنی زهر مار کبری. سوژه رو پیاز و چاقو انتخاب کردم؛ تا حداقل از نفرت امر کم کرده باشم.

این استرسی که الان دارم تجربه می‌کنم باید برای عروس شدنم می‌بود، نه این بحران ۲۹سالگی لعنتی.

آرایش‌کردن حین تمرین رو جدا درک نمی‌کنم. بعد از سشن، آدم بهترین ورژن پوستشو پیدا می‌کنه.

باید روی ماه پارسا رو ببوسم بابت معرفی خوبش. تیرگی و پف زیر چشم‌هام تا حد خیلی زیادی برطرف شد.

دلم برای استاد درس انقلاب‌مون می‌سوزه. مردی دکترای علوم سیاسی تهران داره بعد میاد یه درس عمومی رو تدریس می‌کنه. تازه استعداد درخشان هم بوده.

دوستان فال گرفت همخونه‌م. دلالی حتمیه.

باورم نمی‌شه نشستم دست و پای موش طراحی می‌کنم. گریه دارم.

بذار فقط غرق شه کشتی.

شاید بگید چرا به آرت‌فر ایرانمال نپرداختم؛ چون افتضاح‌ترین اتفاق اسماً هنری دهه‌ی اخیر بود.

نمی‌بخشمتون اگر هالوین پارتی برید و منو با خودتون نبرید🧏🏻‍♀️