Pinned Tweet
Substack'te hayatta yolladığım ilk mail üzerine yazdım. Tespit, teşhis ve tenkit yok. Sadece anektod…
karayolu.substack.com/p/ilk-…
Bir başkadır 2. sezon 4. bölümde meryem tesbihatı yanlış yapıyor. Türkiye sineması severlerine duyurulur.
17
552
Ben bu tarz emoji kullanımına karşı savunmasızım, siz kazandınız erhan hocam
Replying to @wurstchen4
Bu yazının yapay zeka olduğuna dair argümanları bizlerle paylaşabilir misin?
Burnuna gelen plastik kokusu hariç. Mutfağı ocağı bir kontrol et. Üstünde bir şey unutmuş olabilirsin...😎💥💨
1
26
1,277
E. retweeted
Az gelişmişlik diye dert yanıyordu ya Selim Işık, onun gibi bir şey kast ediliyor sanırım. Ama Orhan Pamuk, Kara Kitap'ta bu durumla barıştırdı biraz yerli edebiyatı. Bir nevroz olmaktan çıkardı en azından bu durumu. Sonrasında noldu, bilmiyorum. Edebiyat tarihçileri göreve.
E. retweeted
Bir şekilde gözler yarık habitusa çevrilmişe benziyor. Sıradan olmayan sıradanın hikayesi insanların hoşuna gidiyor bir şekilde (bu kadar yarık habitus olamayacağına göre) ama mesele üzerine kafa yormaktan ve meseleyi kavramaktan da uzaklar.
E. retweeted
güncel yerli edebiyat, umut sarıkaya'nın yrrak gibi adam karikatüründen geçilmiyor. 2 yıl kadar kitapçılık yaptım. öykü ve romanların büyük kısmı torpille yayınlanıyor. yazarların da ciddi bir kısmı hayatında literally çalışmadığı için hikayeler de karakterler de asılı duruyor.
Çağdaş yerli edebiyatta fena halde enflasyona uğramış bir motif var. Yetiştiği dünyanın kültürel kodlarından sıyrılmış ama öte dünyalara da aidiyet hissedemeyen karakterimizin, ansızın geçmişin kalıntılarına döndükten sonra içine düştüğü yabancılık ve tuhaflık hissi...
Bir başkadır'daki temsillerle gündelik hayatında karşılaştığı iddiasıyla twitter alemine gelip bakın böyle insanlar var siz bilmezsiniz çeken bitirim insan performansından geçilmiyor. Galiba twitterdaki herkes diğerlerinin odalarından hiç çıkmadığını varsayıyor...
The wire'dan sonra hiçbir diziden tat almıyorum, hepsinde bir olmamışlık, kurgusal evrende bir eksiklik var. Bir frank sobotka, bir omar, bir body daha çıkmaz. Sinema ve televizyon bitti....
Yapay zeka kullnarak sinema eleştirisi yapan da mimetik gerçekçiliği hedef alarak hakikat bekçiliği yapmasın bir zahmet. Okurken yanık plastik kokusu geldi öyle diyim
Tasarlanmış Doğallık: Sinemada Taklit ve Hakikat
Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunu izledim. İçerik üzerine ayrıca tartışılmalı fakat bu dizi vesilesiyle son zamanlarda giderek yaygınlaşan bir yönetmenlik anlayışına dair eleştirim var.
Bir Başkadır’da her şeyi gerçekçi kılma kaygısıyla gösterilen aşırı çaba, bir noktadan sonra bütün gerçeklik hissini ortadan kaldırıyor. Hayata benzemekle onun hakikatini yakalamanın aynı şey olmadığını bir kez daha görüyoruz.
Dizide doğallığı yakalamak için ayrıntıcılık bir saplantıya dönüşmüş. Karakterlerin konuşmaları, duraksamaları, bakışları, mimikleri, kadraja yerleştirilen ayrıntılar… Gündelik hayatta fark ettiğimiz ama üzerinde durmadığımız bütün o detaylar gözlemlenmiş ve neredeyse bir mühendislik çalışmasıyla oyunculuklara ve mekanlara yerleştirilmiş. Fakat hiçbiri atmosferle kaynaşmamış, aksine hepsi gözümüze giriyor.
Ortaya çıkan şey doğallık olmamış, buram buram tasarlanmış doğallık olmuş. Bir süre sonra karakterlerin yaşadığı hayattan kopup o hayatın ne kadar ustalıkla taklit edilmeye çalışıldığını seyrediyoruz.
Berkun Oya'nın terapi sahnelerindeki oyunculuk performansının da kimilerince Ercan Kesal'ın muhtar performansına benzetilmesi hiç tesadüf değil.
Benzer bir gerçekliğe yaklaşma saplantısını Nuri Bilge Ceylan sinemasında da görüyoruz. Bir Zamanlar Anadolu’da filminde muhtarın evindeki yemek sahnesi bunun çarpıcı bir örneği. Sofradaki davranışlardan diyalogların içeriğine ve ritmine, bakışlardan suskunluklara kadar her ayrıntı, o insanların arasında bulunuyormuşuz duygusunu yaratmak üzere düşünülmüş. Sahne o kadar ustalıkla kurulmuş ki seyircinin zihninde yaşananların anlamından çok, ne kadar gerçekçi göründükleri kalıyor. Oysa gerçeğin başarılı bir taklidi, tek başına sanatsal bir hakikat yaratmaz.
Nuri Bilge Ceylan’ın kamera arkası paylaşımlarında oyuncuların teatral davranışlarına, her jestin belirli bir anlam taşımasına itiraz ettiğini görüyoruz. Evet insanlar gerçek hayatta her hareketini düşünerek yapmaz; duraksar, konuyu dağıtır, anlamsız davranışlarda bulunurlar. Ceylan da oyuncularından bu rastlantısallığı performanslarına katmalarını istiyor.
Fakat sorun tam burada: Hayatın kendiliğindenliğini oluşturan anlamsızlıkları bilinçli olarak ürettiğinizde, kendiliğindenliği değil, onun taklidini üretiyorsunuz.
Oyuncu sadece rol yapmıyor, rol yapmıyormuş gibi de rol yapmak zorunda kalıyor.
Zeki Demirkubuz sinemasında ise farklı bir oyunculuk ve anlatım anlayışıyla karşılaşıyoruz. Masumiyet, Kader, Yazgı gibi filmlerde performanslar kimi zaman son derece teatral ve dramatiktir. Masumiyet filminde Bekir’in uzun konuşmalarını düşünelim. İnsanların çoğu böyle konuşmuyor olsa da biz orada Bekir’in tutkusuna, çaresizliğine, saplantısına inanırız çünkü orada gündelik davranışların kopyasını görmeyiz, insanın yaşadığı çatışmaların sanatsal yorumunu görürüz.
Bu yorum, bizi anlatılan hayattan uzaklaştırmak yerine onun içine çeker. Demirkubuz’da kendimizi olayların geçtiği mekanın içinde, oradaki figüranlardan biri gibi hissederiz. Sanki bir köşede oturmuş, yaşananlara tanıklık ediyoruzdur. Karakterlerin davranışlarında bir doğallık yaratma çabasını hissetmeyiz. Biz orada olmasak da hayat aynı şekilde akıp gidecek gibidir.
Bir Başkadır ve Nuri Bilge Ceylan’da karakterler kamera yokmuş gibi davranırlar. Demirkubuz’da ise seyirci kamera yokmuş gibi hisseder.
Bertolt Brecht’in natüralist tiyatroya yönelik eleştirilerini hatırlatan da bu ayrım. Hayatın kusursuz bir kopyasını sunmak, tek başına sanatsal bir başarı değildir. Sanat hayatı yorumlayıp dönüştürerek başka bir gözle görmemizi sağlar. Sahicilik ile gündelik hayatın kusursuz taklidi farklı şeylerdir. Son derece teatral bir davranış sahici olabilirken, gündelik hayattan kusursuzca kopyalanmış bir davranış bütünüyle yapay görünebilir.
Gerçekliğin taklidi, hakikatin kendisi değildir.
E. retweeted
kesinlikle öyle. odipa/7
Sürgün ve zorunlu göç dışında yurtdışına kapak atmış kimselerde türkiye’de kültür savaşı vermeye dair acayip bir iştah var. Bu ekseriyeti deli olan tipler muhtemelen oralara kültürel olarak entegre olamamanın sancısıyla bunu yapıyorlar.
Geliyoruzzzzzz
18
1,005
E. retweeted
İşin garibi Gnostisizm hala Batı'da düşünülenden daha çok araştırılıyor tartışılıyor. Mesela youtube'daki film yorumlarına baktığınızda bile haddinden fazla bir Gnostisizm muhabbeti görürsünüz. En önemli bilimkurgu yazarlarından Philip K. Dick'in Kozmoloji ve Kozmogoni eseri
E. retweeted
📹 HABAŞ işçilerine müdahale: İşçiler darbedilerek gözaltına alındı
Yolu kapattıkları gerekçesiyle işçileri fabrika önünden sürmek isteyen jandarmalar işçileri darbederek gözaltına aldı. Bir jandarma çekim yapan gazetecinin telefonuna vurdu. Gazetemiz muhabiri Emirhan Durmaz'ın kolunu bükerek gözaltına almaya çalıştı
evrensel.net/haber/6009262/h…
E. retweeted
HABAŞ'ta "insanca yaşamak istiyoruz" diyen işçilere jandarma müdahale etti. Çok sayıda işçi gözaltına alındı.
19 işçinin ölümünün sorumlusu HABAŞ patronu ise "villa hapsinde" işçilere baskı, yasak ve saldırılarını sürdürüyor.
🎥 @etkinhaber_3
Her dinin ya da öğretinin yaygınlaşmaya başladıktan sonra merkezileşme ihtiyacıyla ortaya çıkardığı herektiklere bakmak her zaman ilginçtir ama hristiyan gnostikler çok acayip. Lower god diye bir kategori yaratıp bu cahil çakkala çok yüz vermeyin diyorlar....





















