Pinned Tweet
Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego? /J9, 35/ Jezus nie narzuca wiary, ale pozostawia wybór. To Twoja decyzja, czy chcesz pójść za Nim!
Możliwe, że nie mam zbyt dużych zasięgów, ale jeśli ktoś przez niedopatrzenie jeszcze nie obserwuje, to serdecznie polecam, jedno z niewielu profili na tym portalu, dla których zdecydowanie warto trzymać tu konto!
Słuchajcie mam jedno marzenie (no dobra jest ich kilka, na przykład chciałbym być bogaty, żeby kupić wszystkie książki świata ;-), ale chodzi o to, że w przyszłym roku kończę 50 lat i najfajniejszym prezentem byłoby... 50 tys. obserwujących. Bardzo daleka droga, ale czy niemożliwa? ;-)
3
105
#NiedzielnaRefleksja
Pan Jezus takimi słowami kończy swoją przypowieść o talentach:
«Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». (Mt 25,29-30)
Przeczytajmy komentarz św. Hieronima do dzisiejszej Ewangelii:
Chociaż wielu z natury jest rozsądnych i obdarzonych talentem, to jednak jeśli przez niedbalstwo i lenistwo marnują te naturalne dary, tracą owe dobra natury i wiedzą, że nagroda, która im była obiecana, przypadnie w udziale innym. A to znów powiedziane jest po to, by porównać ich z tymi, co mając nieco mniejsze zdolności i umysł mniej bystry, pilnością i starannością wyrównują to, czego z natury im nie dostaje. Można zaś i to w ten sposób rozumieć: temu, co ma wiarę i dobrą wolę w Panu, dane będzie przez Dobrego Sędziego, choćby nawet jako człowiek uchybił czemuś w swoim postępowaniu; ten zaś, co nie posiada wiary, zatraci także i pozostałe cnoty, które wydaje się w naturalny sposób posiadać. I niezwykle trafnie jest powiedziane: „Co wydaje się posiadać, będzie zabrane”. Cokolwiek bowiem istnieje bez wiary w Chrystusa, nie może być przyznane temu, który tego nadużywał, ale Temu, który również złemu słudze użyczył darów natury.
Pan Bóg każdego z nas hojnie obdarował swoimi łaskami, dlatego starajmy się ich nie zmarnować, ale rozmnażać dla siebie i innych ludzi. Rozmnażając talenty, nieustannie przygotowujemy się na spotkanie z Panem Jezusem, czy to na końcu czasów, czy po zakończeniu swojego doczesnego życia.
Módlmy się, abyśmy będąc posłuszni Panu Bogu, nieustannie pomnażali otrzymane od Niego dary:
Panie, nasz Boże, spraw, abyśmy znajdowali radość w Twojej służbie, albowiem szczęście trwałe i pełne możemy znaleźć tylko w wiernym oddaniu się Tobie, Stwórcy wszelkiego dobra. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Rembrandt van Rijn, „Przypowieść o talentach” (XVII w.)
8
247
23. Russia House
Właściwie to moja druga styczność z twórczością J. le Carré’a (poprzednio w formie serialowej adaptacji „Nocny Recepcjonista” z T. Hiddlestonem). Od samego początku widać, że Autor posiada doświadczenia związane z pracą szpiegowską, ale co równie ważnie umie też w przystępny sposób ją pokazać. Ciekawa intryga, barwni bohaterowie, trzyma w napięciu do ostatnich stron.
#readlist2026pl
1
32
24. Srebrne orły
Planowałem przeczytać w tym roku 24 książki i plan się udał, tym bardziej się cieszę, że to właśnie dzieło T. Parnickiego jest moją 24. tegoroczną lekturą.
Srebrne orły
Arcydzieło polskiej literatury. To nie tylko powieść o początkach polskiego państwa, ale niesamowita historia obejmująca właściwie cały obszar ówczesnej Europy. Zdecydowanie warto przeczytać, choć lektura nie należy do łatwych.
#readlist2026pl
16
Srebrne orły
Arcydzieło polskiej literatury. To nie tylko powieść o początkach polskiego państwa, ale niesamowita historia obejmująca właściwie cały obszar ówczesnej Europy. Zdecydowanie warto przeczytać, choć lektura nie należy do łatwych.
#readlist2026pl
#NiedzielnaRefleksja
W dzisiejszej przypowieści o dziesięciu pannach, słyszymy takie słowa Pana Jezusa:
«Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” (…) Nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto». Mt 25,6.10
Św. Augustyn zachęca nas do nieustannej czujności:
Czuwaj sercem przez wiarę, nadzieję, miłość, uczynki (…). Przygotuj lampy; dbaj, by nie zgasły, ożywiając je wewnętrzną oliwą prawego sumienia; trwaj zjednoczony z Oblubieńcem z miłości, aby wprowadził cię do sali, w której trwa uczta i w której twoja lampa nigdy nie zgaśnie.
Chrześcijanie pierwszych wieków, czekając na Paruzję, wpadali w skrajność nic nie robienia, skoro zaraz miał przyjść Pan. W ojcowskich słowach upominał ich św. Paweł: „kto nie chce pracować, niech też i nie je”. Nam, jako chrześcijanom żyjącym współcześnie, grozi druga skrajność. Im dalej od ziemskiej działalności Chrystusa, tym rzadziej czekamy na powtórne przyjście Pana. Bądźmy ludźmi, którzy okażą się w wierni w czekaniu na Paruzję.
Módlmy się, aby wzrastała w nas czujność i gotowość na powtórne przyjście Pana:
Wszechmogący i miłosierny Boże, oddal od nas łaskawie wszelkie przeciwności, abyśmy wolni od niebezpieczeństw duszy i ciała, mogli swobodnie pełnić Twoją służbę. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Peter von Cornelius, „Przypowieść o mądrych i głupich pannach” (XIX w.)
1
75
#NiedzielnaRefleksja
Wszystkich Świętych
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie». (Mt 5,1.9-10)
Św. Augustyn komentując Osiem Błogosławieństw, napisał takie słowa:
W pokoju jest doskonałość, w nim jest uśmierzony wszelaki bunt; synowie Boga pokój czynią, ponieważ w Bogu nie ma niezgody, a synowie muszą być podobni do ojca. Pokój czyniącymi sami w sobie są ci, którzy wszystkie wewnętrzne poruszenia podbili pod władzę rozumu, to jest umysłu i ducha, oni bowiem po poskromieniu zmysłowych pożądliwości stają się królestwem Bożym, w którym wszystko jest tak uporządkowane, że to, co w człowieku jest najważniejsze i doskonałe, panuje bez trudności nad chętnie poddającymi się władzami, które są nam wspólne ze zwierzętami, to zaś co jest człowiekowi właściwe – to jest rozum i umysł – to podlega najwyższej potędze Prawdy, Synowi Boga jedynemu. Nie może jednak umysł utwierdzić swego panowania nad władzami niższymi, jeśli się sam nie podda tej wyższej potędze. Przeto owe słowa „na ziemi pokój ludziom dobrej woli” (Łk 2, 14) oznaczają żywot wytrawnego i doskonałego mędrca. Z tego królestwa tak przedziwnie uspokojonego i ustatkowanego wygnany jest książę tego świata, przywódca nierządu i niesprawiedliwości. A gdy ów pokój zostanie tak wewnątrz ustalony i utwierdzony, wtedy wszystkie prześladowania, które by wzniecił na zewnątrz ów precz wygnany książę, powiększą tylko chwałę Boga, niczego natomiast nie zachwieją w owej budowie, ale stępione bezskutecznie złośliwe pociski udowodnią w sposób najdoskonalszy jej moc i silną strukturę wewnętrzną.
Jako chrześcijanie, uczniowie Pana Jezusa, mamy naśladować Go w swoim życiu. Osiem Błogosławieństw można nazwać Ewangelią w pigułce. Dbajmy o pokorę, zabiegajmy o pokój i zgodę między sobą, abyśmy osiągnęli pełnię zbawienia i świętości w królestwie Bożym.
Módlmy się.
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty pozwalasz nam w jednej uroczystości czcić zasługi Wszystkich Świętych, prosimy Cię, abyś dzięki wstawiennictwu tak wielu orędowników hojnie udzielił nam upragnionego przebaczenia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Fra Angelico, „Kazanie na Górze” (XV w.)
Peryferyjny Wikary retweeted
Już prawie listopad, czas modlitwy za zmarłych, więc uprzedzając standardowe ataki na tę dobrą i potrzebną praktykę, pozwolę sobie przypomnieć, że była ona ugruntowana w Kościele jeszcze zanim chrześcijaństwo stało się legalne w Cesarstwie, czy zamknięto kanon Biblii.
🧵/13 👇
Peryferyjny Wikary retweeted
#NiedzielnaRefleksja
Rocznica poświęcenia własnego kościoła
Na to Jezus mu rzekł:
«Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie». (Mt 16,17-19)
Papież Innocenty III komentując dzisiejszy fragment Ewangelii, tak mówi:
Ta jego wiara prawdziwa i święta nie pochodziła z ludzkiego kłamstwa, ale z objawienia Bożego. I dlatego Chrystus odrzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie synu Jony, albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie”. Na tej wierze jak na skale został założony Kościół i dlatego też dorzucił Pan: „Ty jesteś Piotr [opoka] i na tej skale zbuduję Kościół mój”. Ta godność składa się z dwóch czynników: błogosławiony Piotr jest fundamentem i głową Kościoła.
Módlmy się, abyśmy swoją wiarę budowali na wzór św. Piotra Apostoła oraz sami przyczyniali się do wzrostu Kościoła:
Boże, Ty co roku pozwalasz nam przeżywać na nowo dzień poświęcenia tego kościoła, wysłuchaj prośby swojego ludu i spraw, aby tutaj zawsze służył Tobie z czystym sercem i w pełni osiągnął owoce odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Nicolas Poussin, „Przekazanie kluczy świętemu Piotrowi” (XVII wiek)
#NiedzielnaRefleksja
Rocznica poświęcenia własnego kościoła
Na to Jezus mu rzekł:
«Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie». (Mt 16,17-19)
Papież Innocenty III komentując dzisiejszy fragment Ewangelii, tak mówi:
Ta jego wiara prawdziwa i święta nie pochodziła z ludzkiego kłamstwa, ale z objawienia Bożego. I dlatego Chrystus odrzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie synu Jony, albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie”. Na tej wierze jak na skale został założony Kościół i dlatego też dorzucił Pan: „Ty jesteś Piotr [opoka] i na tej skale zbuduję Kościół mój”. Ta godność składa się z dwóch czynników: błogosławiony Piotr jest fundamentem i głową Kościoła.
Módlmy się, abyśmy swoją wiarę budowali na wzór św. Piotra Apostoła oraz sami przyczyniali się do wzrostu Kościoła:
Boże, Ty co roku pozwalasz nam przeżywać na nowo dzień poświęcenia tego kościoła, wysłuchaj prośby swojego ludu i spraw, aby tutaj zawsze służył Tobie z czystym sercem i w pełni osiągnął owoce odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Nicolas Poussin, „Przekazanie kluczy świętemu Piotrowi” (XVII wiek)
Peryferyjny Wikary retweeted
#SłowonaDziś
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł:
«Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga». /Mt 22,19-22
Jeden z ojców Kościoła, św. Ambroży, napisał takie słowa do dzisiejszej Ewangelii:
Jezus poprosił o monetę dwudrachmową i zapytał, czyj nosi obraz: inną bowiem jest rzeczą obraz Boży, a inną obraz świata. Stąd też napomina nas: „Jeśli nosiliśmy obraz człowieka ziemskiego, nosimy również wyobrażenie człowieka niebieskiego” (1 Kor 15, 49). Chrystus nie ma obrazu Cezara, bo jest obrazem Boga. Nie ma obrazu Cezara Piotr, ponieważ powiedział: „Opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” (Mt 19, 27). Obrazu Cezara nie można znaleźć ani u Jakuba, ani u Jana, jak u synów gromu... Jeśli więc nie miał obrazu Cezara, dlaczego zapłacił podatek? (Mt 17, 24–26). Nie dał ze swego, lecz oddał światu to, co należało do świata.
Zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Od momentu chrztu św. nosimy w sobie obraz Chrystusa Pana, zatem jako chrześcijanie należymy do samego Boga. Odczytajmy dzisiejszą Ewangelię jako zaproszenie, abyśmy nie tylko troszczyli się o życie doczesne, ale przede wszystkim tak zabiegali o życie wieczne, żebyśmy i w królestwie niebieskim osiągnęli pełnię swojej przynależności do Boga. Amen.
Bartolomeo Manfredi, „Grosz Cezara”
#SłowonaDziś
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł:
«Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga». /Mt 22,19-22
Jeden z ojców Kościoła, św. Ambroży, napisał takie słowa do dzisiejszej Ewangelii:
Jezus poprosił o monetę dwudrachmową i zapytał, czyj nosi obraz: inną bowiem jest rzeczą obraz Boży, a inną obraz świata. Stąd też napomina nas: „Jeśli nosiliśmy obraz człowieka ziemskiego, nosimy również wyobrażenie człowieka niebieskiego” (1 Kor 15, 49). Chrystus nie ma obrazu Cezara, bo jest obrazem Boga. Nie ma obrazu Cezara Piotr, ponieważ powiedział: „Opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” (Mt 19, 27). Obrazu Cezara nie można znaleźć ani u Jakuba, ani u Jana, jak u synów gromu... Jeśli więc nie miał obrazu Cezara, dlaczego zapłacił podatek? (Mt 17, 24–26). Nie dał ze swego, lecz oddał światu to, co należało do świata.
Zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Od momentu chrztu św. nosimy w sobie obraz Chrystusa Pana, zatem jako chrześcijanie należymy do samego Boga. Odczytajmy dzisiejszą Ewangelię jako zaproszenie, abyśmy nie tylko troszczyli się o życie doczesne, ale przede wszystkim tak zabiegali o życie wieczne, żebyśmy i w królestwie niebieskim osiągnęli pełnię swojej przynależności do Boga. Amen.
Bartolomeo Manfredi, „Grosz Cezara”
Imię róży
Przyznam szczerze, że początek książki wprawił mnie w lekką konsternację. W tym momencie, gdy poznajemy za pierwszym razem zdolności dedukcji Wilhelma z Baskerville, miałem wrażenie, że mam do czynienia z pewnego rodzaju kuglarzem. Skoro jednak postanowiłem przeczytać książkę, dałem jej szansę. I w żaden sposób nie żałuję.
Sama opowieść nie jest tylko tym, co wydarzyło się po prostu w opactwie, jest czymś więcej. Mamy do czynienia nie tylko z wyrazistą historią na poziomie makro i mikro, które też niezwykle się ze sobą przeplatają, ale spotykamy również i wyrazistych bohaterów. Książka jest długa, ale się nie dłuży, wszystko jest na swoim miejscu. Z całą pewnością mogę też powiedzieć, że Autor jest po prostu mistrzem słowa.
Na koniec mogę napisać jeszcze jedną rzecz: żałuję tylko, że przeczytałem ją tak późno. Za jakiś pewnie znów po nią sięgnę. Jednym zdaniem: zdecydowanie polecam każdego, kto jeszcze nie przeczytał!
#readlist2026pl
#SłowonaDziś
W dzisiejszej przypowieści o uczcie weselnej przysłuchajmy się tym słowom Pana Jezusa:
«Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych». (Mt 22,11-14)
Św. Hieronim tak komentuje brak właściwego ubioru weselnego u jednego z gości:
Gdy przyszedł król, aby zobaczyć biesiadników na swojej uczcie, to jest odpoczywających w jego Kościele – a to jest jak w dniu sądu, gdy nawiedzi biesiadników, aby osądzić zasługi każdego z nich – znalazł jednego, który nie był odziany w szatę weselną. Ten jeden to przedstawiciel tych, którzy przyłączyli się do zła; szata weselna natomiast oznacza przykazania Pańskie i uczynki wypełniane na podstawie Prawa i Ewangelii, które tkają odzienie nowego człowieka. Jeśli więc w chwili sądu ktoś noszący imię chrześcijanina nie będzie miał stroju weselnego, to jest szaty człowieka niebiańskiego, lecz szatę skalaną, to znaczy szczątki starego człowieka, ten natychmiast zostanie zganiony i powiedzą mu: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś?”. Nazywa go przyjacielem, bo został wezwany na gody, ale gani bezczelność, że w brudnej szacie zbezcześcił odświętność wesela.
Pan Jezus zaprasza nas na ucztę weselną – królestwo niebieskie, dlatego naszą najlepszą odpowiedzią na to zaproszenie jest życie zgodne z Jego Ewangelią. Starajmy się, póki mamy czas, kierować się miłością wobec Boga i drugiego człowieka w konkretnych uczynkach dobroci, abyśmy osiągneli szczęście wieczne. Amen.
Frans Francken Młodszy, „Przypowieść o uczcie weselnej”
3
120
#SłowonaDziś
W dzisiejszej przypowieści, Pan Jezus rzekł do arcykapłanów i starszych ludu:
«Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce». (Mt 21,42n)
W piśmie pochodzącym z II wieku „Do Diogneta” możemy przeczytać:
Posłał Bóg do ludzi... samego Twórcę i Stwórcę wszystkiego, przez którego założył niebiosa, przez którego zamknął morze granicami, którego tajemnice wszyscy wiernie w znakach zachowują, od którego słońce otrzymało rozkaz zachowywania miary dziennych obrotów, na którego rozkaz posłuszny księżyc świeci w nocy, którego słuchają gwiazdy, idąc za biegiem księżyca, który wszystko rozporządził, odpowiednimi objął granicami i uczynił im podległe niebo i co jest w niebie, ziemię i co jest na ziemi, morze i co jest w morzu, ogień, powietrze, otchłań oraz to, co na wysokości, co w głębokościach, co pośrodku. Tego do nich posłał. Czy – jakby kto może pomyślał – celem wywierania władzy tyrańskiej i napędzania strachu? Bynajmniej! Lecz w łagodności, w powolności. Jako król, syna króla, posłał Go; jako Boga Go posłał, do ludzi Go posłał, zachowując nas posłał Go, perswadując, nie wywierając gwałtu; gwałtu bowiem u Boga nie ma. Posłał jako wołający, nie prześladujący; posłał Go jako kochający, nie osądzający. Pośle Go jednak również na przyszły sąd! A któż zniesie wtedy Jego przybycie?
Pan Bóg obdarzył każdego nas darem życia: w doczesności i wieczności. Każdego dnia wzywa nas, abyśmy pielęgnowali w sobie królestwo niebieskie, dlatego nie zaniedbujmy tak pięknego daru, ale wydawajmy obfite plony w codzienności i w życiu przyszłym. Amen.
Hans Memling, tryptyk „Sąd Ostateczny”
1
123
Peryferyjny Wikary retweeted
Cieszę się, że tak wiele osób niewierzących, niebędących katolikami i katolików herbu „fajny” potrafi dostrzec piękno „czystej Ewangelii” i pochwalić katolickiego kapłana, gdy głosi ją w kontekście przebaczenia. Polecam, żeby ci, dla których bardziej na prawo jest tylko ściana też to dostrzegli.
Jako ksiądz katolicki pozwolę sobie zatem zaprezentować również inne przykładowe fragmenty tej samej „czystej Ewangelii”, te mówiące o nawróceniu, grzechu, sądzie, odpowiedzialności i konsekwencjach ludzkich wyborów. Liczę, oczywiście, na równie entuzjastyczny poklask, udostępnianie i pochwały zwłaszcza ze strony tych środowisk internetowych, które szczególnie chętnie przypominają Kościołowi, czym jest „prawdziwa Ewangelia”.
Szczęść Boże, smacznej kawusi i częstujecie się innymi przykładami czystej Ewangelii:
➡️Mt 7,23 Jezus mówi o ludziach, którzy powołują się na religijne czyny, ale nie pełnią woli Ojca: „Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie…”
➡️Mt 10,28 Jezus poucza uczniów, by bardziej bali się diabła niż prześladowców: „Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle.”
➡️ Mt 11,24 Jezus gani miasta, które widziały Jego cuda, a mimo to się nie nawróciły: „Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie.”
➡️ Mt 12,36 Jezus mówi o odpowiedzialności człowieka nawet za słowa: „Z każdego bezużytecznego słowa […] zdadzą sprawę w dzień sądu.”
➡️ Mt 13,42 Jezus objaśnia przypowieść o chwaście i mówi o losie czyniących nieprawość: „Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.”
➡️Mt 18,6 Jezus ostrzega przed zgorszeniem „małych”, czyli tych, którzy w Niego wierzą: „Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi…”
➡️Mt 18,9 Jezus mówi o radykalnym zerwaniu z tym, co prowadzi do grzechu: „Lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do życia, niż […] być wrzuconym do piekła ognistego.”
➡️Mt 23,33 Jezus zwraca się do uczonych w Piśmie i faryzeuszów, piętnując obłudę religijną: „Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle?”
➡️Mt 25,30 Jezus w przypowieści o talentach mówi o słudze, który zmarnował otrzymany dar: „Wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.”
➡️ Mt 25,41 Jezus opisuje sąd ostateczny nad tymi, którzy zaniedbali miłość wobec potrzebujących: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny…”
➡️ Mt 25,46 Jezus kończy opis sądu ostatecznego, przeciwstawiając dwa ostateczne losy: „Pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.”
➡️ Mk 9,43 Jezus mówi o konieczności radykalnego odcięcia się od tego, co prowadzi do grzechu: „Lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia, niż […] pójść do piekła.”
➡️ Łk 12,5 Jezus mówi uczniom, kogo naprawdę należy się bać: „Bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła.”
➡️ Łk 13,3 Jezus komentuje śmierć Galilejczyków i odrzuca przekonanie, że byli większymi grzesznikami od innych; zamiast tego kieruje ostrzeżenie do wszystkich: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie.”
➡️ J 5,14 Jezus mówi do uzdrowionego przy sadzawce Betesda i wiąże uzdrowienie z wezwaniem do moralnej przemiany: „Nie grzesz już, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło.”
➡️ J 8,11 Jezus mówi do kobiety pochwyconej na cudzołóstwie; nie potępia jej, ale wyraźnie wzywa do zerwania z grzechem: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz!”
➡️ J 8,24 Jezus ostrzega swoich rozmówców przed śmiercią w stanie niewiary i grzechu: „Jeżeli nie uwierzycie, że JA JESTEM, pomrzecie w grzechach swoich.”
➡️ J 12,48 Jezus mówi o odpowiedzialności tych, którzy odrzucają Jego naukę: „Słowo, które powiedziałem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym.”


















