koorosh ranjbar retweeted
Replying to @IranianThings @CompanyArtSt
از نمایشگاه #چیزهای_انباری ۱۵ تکه وسیله باقی مانده که به دلیل اسبابکشی استودیو کمپانی از سینما، فرصت «رفتن» نیافتند.
این چیزها که عموما مبلمان و دکوراسیون چوبیاند، اکنون برای فروش اینستاگرامی آمادهاند:
instagram.com/companyartstud…
ممنونیم که با معرفی به دوستان حمایتمان میکنید.
koorosh ranjbar retweeted
«این دام است، همگیتان را میاندازند ته دره!»
تازه ۲۶ روز بود که از دیدن چند روزهی فرزندانش به ایران بازگشته بود. چند روز قبل از ۲۰ آبان به یکی از دوستان نویسندهاش گفته بود که دیشب با جعبه شیرینی، برای آخرین تهدیدها به خانهام آمده بودند.
ما هرگز نخواهیم دانست که دکتر غفار حسینی، نویسندهی ممنوعکار، مترجم و استاد اخراجی دانشگاه ملی،
چه در آن آخرین “بازجویی دوستانه” به حرامیان وزارت اطلاعات گفته بود که ناگهان نه دیگر جواب تلفنهایش را داد و نه وقتی دوستانش در کانون نویسندگان، به خانهاش مراجعه کردند، در را بر آنها گشود.
هرگز نخواهیم دانست که چه بر سر او در شامگاه ۲۰ آبان ۱۳۷۵ رفت، وقتی گماشتگان بُت اعظم، شبانه به خانهاش یورش بردند، کتکش زدند و با تزریق پتاسیم، سکتهاش دادند.
تا چند روز هیچکس خبردار نشد. تا که همسایگان به کلانتری اطلاع دادند، چراغها روشن است و صدای رادیو قطع نمیشود.
علت تهدید کردنش، پافشاری او بود به حق آزادی بیان و مخالفتش با سانسور، و به حضور فعالی که در “جمع مشورتی کانون نویسندگان” داشت.
بعدها اما گفتند که دلیل کشتن و سر به نیست کردنش، این بود که به قول هوشنگ گلشیری با یک جمله، قویترین تحلیلها را از وضعیت میکرد،
و به گفتهی اسماعیل نوریعلا، با دقت شگفتانگیزی، منطق تهدیدها و سرکوب “برادران حرامی” را حدس زده بود.
گواهش همان هشداری بود که چند ماه قبل از شامگاه ۲۰ آبان که برای آخرینبار سراغش رفتند و با تزریق سم او را کشتند، به همکارانش داد.
به دوستانش در کانون نویسندگان گفته بود که نه دعوت انجمن نویسندگان ارمنستان را باور میکنم و نه به شما توصیه میکنم که به این سفر بروید.
گفته بود این دام وزارت اطلاعات است. میخواهند همگیتان را با اتوبوس به ته دره بیاندازند.
که همین هم بود!
دو بار تلاش برای کشتن ۲۰ نویسنده و شاعر با پرت کردن اتوبوس نویسندگان به انتهای دره، که البته نتیجه نداد و موجب رسوایی جهانیشان شد.
برای همین هم، حرامیان سراغ دکتر غفار حسینی رفتند تا انتقام شکستشان را از کسی بگیرند که در آخرین متنی که در جمعی از دوستان نویسندهاش چند ماه پیش از قتلش خوانده بود، گفته بود؛
اجازه نمیدهم از من چیز دیگری بسازند،
«حتی اگر میخواهند این پیکر زنده را که هوای سنگین راه نفسش را بسته است، مُثله کنند، از شکل بیندازند، گوشت و استخوانش را خمیر کنند…» /۱
koorosh ranjbar retweeted
آخر وقت کاری، داستانکوتاه «بوی خون خر» رو خوندم از حافظ خیاوی. داستان رو میتونین تو کانال اپیفنی بخونین. این کانال رو دو تا از دوستانم راه انداختن، هفتهای یه داستانکوتاه میذارن و تو یه ویس دهدقیقهای تحلیلش میکنن.
t.me/epiphanygroup/1212
koorosh ranjbar retweeted
روایت میزوگوچی از یه فداکاری در قالب م*رگ خودخواسته در فیلم "سانشو مشاور"
توی فیلم بینظیر سانشو مباشر اثر کنجی میزوگوچی، خ*ود*کش*ی فداکارانه و آگاهانه آنجو مثل یه خط قرمز قطعیه؛ آخرین راه مقاومت در برابر یه سیستم فئودالی و بیرحم که توش خودمختاری و حقوق انسانها لگدمال شده.
آنجو با این کارش هم از لو رفتن مخفیگاه برادرش زوشیو جلوگیری میکنه و چرخه اسارت رو میشکنه، هم بهش قدرت سیاسی لازم برای برگشتن و نابودی سانشو رو هدیه میده، و هم اجازه نمیده محیط کثیف اسارت، روح پاکش رو آلوده کنه.
اما از نظر سینمایی و بصری، این سکانس بینظیره، حتی شاید در تاریخ سینماست. میزوگوچی و فیلمبردار افسانهایش کازوئو میاگاوا این صحنه رو طوری درآوردن که حسوحال نقاشیهای سنتی ژاپنی با مرکب سیاه رو میده؛ ترکیب نور کمفروغ غروب با سکون مطلق آب که فضای عجیبی ساخته.
دوربین صبر میکنه و توی یه برداشت بلند و بدون کلوزآپهای سانتیمانتال، قدم زدن آرام آنجو رو توی آب نشون میده تا مرگ*ش همونجور که هست جلوه کنه: یه فداکاری کاملا آگاهانه و سعادتمندانه نه یه شکست.
بعد هم تمرکز دوربین روی موجهای متحدالمرکزی که بعد از رفتنش روی آب میفته، دقیقا نشون میده چطور این فداکاری قراره مثل موج توی کل استان بپیچه و بنیاد استبداد رو بکنه.
در نهایت هم یه برش تمیز و ناگهانی از این امواج روی مجسمه بودا، خشونت فیزیکی مرگ رو بیرنگ میکنه و با یه حذف هوشمندانه، پیوند عمیق آنجو رو با دنیای ماورایی و حفاظت از برادرش به تصویر میکشه.
koorosh ranjbar retweeted
Gabriel Pacheco
(He is a painter and illustrator mexican artist).
#gabrielpacheco
koorosh ranjbar retweeted
شمارهی هفت مجلهی منگنه رو هم درآوردیم. تو این شماره، یکی از داستانهام که خیلی دوستش دارم یعنی «خودکشی جمعی دلفینها» منتشر شده. سه تا داستان خوب فارسی دیگه، دو تا داستان غیرفارسی و چندتا جستار و یادداشت و نقاشی هم داریم.
از اینجا رایگان دانلود کنین:
t.me/Manganeh_mag/45
koorosh ranjbar retweeted
منتشر شد
▨ خرده مقالات
بیست مقاله در مباحث لغوی، ادبی، و تاریخی
نوشتهٔ سیّد احمد رضا قائممقامی
(از مجموعهٔ پژوهشهای ایرانی)
۲۸۳ صفحه/ شومیز، رقعی/ چاپ اول ۱۴۰۵
دانلود نمونه:
bamdadbooks.com/product/%d8%…
koorosh ranjbar retweeted
مدیر نشر چترنگ به منشیاش گفته تلفنهای من رو وصل نکنه، پس لازمه به کتابفروشیها و مخاطبان یادآوری کنم:
ناشر بابت ترجمهٔ این کتابها هیچ پولی به من نمیپردازه و سهمیهام از تجدیدچاپ رو نمیده و حقوق مادی اینها رو تماماً برای خودش برداشته و درضمن نمیذاره قراردادهام رو فسخ کنم.
koorosh ranjbar retweeted
کتاب گالری اجساد هم از این نویسنده است مجموعه داستان کوتاهه. اونم داستانهای جذابی داره.
koorosh ranjbar retweeted
«فوقالعادهترین چیز در زندگی اینست؛ کسی را داشته باشی تا با او حرف بزنی»
- فرانسیس بیکن (در گفتگو با دیوید سیلوستر)
او را لقب «بزرگترین نقاش پس از پیکاسو» و نقاش روح انسانِ خشونتزده و منزوی معاصر خوانده بودند که در آخرین گفتگویش چند هفته پیش از مرگ گفت؛ قبول ندارد که نگاهش خشن است.
«به زندگی روزمره ما نگاه کنید. این حقارتی که به انسان تحمیل میشود. نقاشی من بازتاب همین خشونت است…
حتی دو عاشق هم در نهایت یکدیگر را میدرند»/۱
koorosh ranjbar retweeted
بعضی زخمها درمان نمیشوند؛ فقط یاد میگیری با آنها چای بنوشی و ادامه بدهی.
koorosh ranjbar retweeted
سال ۹۳ ناشری پیشنهاد ترجمه این کتاب دان دلیلو رو داد، یک سال بعد گفت کتاب واسه خودت از برنامه خارجه، در حالیکه ترجمه رو تحویل داده بودم. مسیر با دوتا ناشر دیگه تکرار شد و دیگه گفتم مردهشور ناشران بدعهد، رایگان بگذار حداقل خونده بشه و اینم لینک دانلودش:
t.me/TheatreCharandiat/2487
koorosh ranjbar retweeted
«اگر بنا بود آرزوی چیزی به دل داشته باشم، نه آرزوی ثروت و قدرت بلکه آرزوی شور ممکنها بود. آرزوی چشمی هماره جوان، هماره مشتاق که همهجا ردی از امکانهای تازه میبیند. لذت است که مأیوس میکند نه امکان...»
سورن کیرکگور
یا این یا آن
صالح نجفی
koorosh ranjbar retweeted
| لذت است که مأیوس میکند، نه امکان. و کدام شراب تا بدین پایه جوشان تواند بود، چنین خوشبوی، چنین سکرآور! |
- سورن کییر کگور، یا این یا آن (جلد اول)، ترجمهی صالح نجفی.
شما در حال تماشای یکی از آخربن آثار بهجت صدر هستید.










































