Zeki Bulduk (@zekibulduk) header
Zeki Bulduk (@zekibulduk) profile picture

Yazar, Eğitimci, Program Yapımcısı. https://teapawt.org/t.co/QI9IJKHiBd

Joined September 2009
Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)Photo by Zeki Bulduk (@zekibulduk)
Günde bir hikaye, köşe yazısı okumayan öğretmenin kompozisyon notu vermesi kadar saçma bir şey ancak Türkiye'de olur. Sene 2026. 24 puanlık soruya çocuk cevap vermiş, 8 puan almış. İmla hataları var. Anlatım çok iyi. Konu bütünlüğü sağlam. Yeniden okunması için kurul oluşturuluyor "notlama adaletsiz değil" cevabı geliyor. Kurul öğretmeni tanıyanlardan. Adamı karısı aldatıyormuş. Durumu bilenler adama kızıp; git hakime şikayette bulun, der. Adam ise: karımın beni aldattığı hakime mi şikayette bulunayım? der. Belli bir yaşa gelince insan "şifa istemem bağından" demeyi öğreniyor bu memlekette. Özellikle kurumları korkak ve fırsatçı memur-amirlarle dolu görünce. Derman aramaktan çok,tarihe not düşelim, derdimizi paylaşalım diye yazıyorum. Öğrenciyi düşman gören, gözünün içine bakamayan da öğrencisi için ölen de bu memlekette aynı maaşı alıyor.
3
7
2
103
11,630
Daha ne olsun ? Yeni bir şey değil Esra'nın şairliği ve derdi. Yeni bir şey değil Gazzenin yalnızca Allah'ı var. Yeni bir şey değil ve fakat hep taze acımız, yasımız. Esra, kavgadan ve şiirden kaçmayan kardeşim. Bir tokat patlatır kalbimize. Uzunca bir süre tekleyen, acının başkentlerine kan vermeyen kalbimize. Ve kelimeler Rim kadar canlı, Yahya Sinvar kadar tek ve mert, bir baba hasreti gibi hepimize tanıdık... Esra şiire devam etmeli. Gazze kavgaya devam edecek. Biz sadece şiirini okumayacağız; Kudüs bilinciyle. @elonue @muhitkitap – at Zeytinburnu, İstanbul
1
7
58
1,963
Mustafa Kutlu, her sene Z Raporumuzu çıkarıyor. Anadolu insanının, geleneğini, dinini, milletini, memleketini seven, dava insanlarının hikâyesini yazmaya devam ediyor. Emin Çakır ve Meryem Çakır çok tanıdık. Hâl i pür melâlimizi o bildik Mustafa Kutlu'nun eğip bükmeyen üslubuyla dinliyoruz. Şimdi Bahtımın Yıldızı hikayesinde persona... Yok öyle! Bildiğiniz karakterler ve tipler var. Persona falan yok. Oldukları gibi çıkıyorlar karşımıza. Bir hikaye kurmak, bir rol sahibi olmak için direnen kimlik sahillerinin belli bir karaktere ulaştıktan sonraki hâlleri. Maveraya yürürken, kalbini kaybeden, geride kalanlar. Sevinç günleri gözyaşı gecelerine dönen insanlar. Persona olmamak için direniyorlar uzun bir süre. Sekülerlerin Tutunamayanları varsa, Mavera yolcularının da Kaybedenleri ve Gizli Roman'ları var. Yıllar öncesinde ayna karşısında göbeğinin ve ceninin büyümesini gördüğümüz Şeyh Efendi yerinde sanki Emin Çakır var. Ama Emin tam olarak Şeyh Efendi değil. Mücadele, dava, sanat derken yine bir savaşın içinde. Fakat hikayeci bize Emin' i değil de sanki Meryem'i ve zamanla değişen "İslamcıları" anlatıyor. Mekanlar eski medrese bahçesindeki yurttan yurtdışına kadar değişse de; değişmeyen karakterlerin neyi kaybettiği tartışılıyor. Klâsik; önüne üç koyun koysan güdemeyecek adamlar dünyayı değiştirmek için kollarını sıvarlar. Bu gün görmüş ve laf sokmada mahir adamların kadim eleştirisidir. Emin Çakır üç kişilik ailesinin dağılma tehlikesi karşısında bu acı bilgiyi hatırlar. Cihan Aktaş ve Sibel Eraslan'ın 80'li ve 90'lı yıllardan esinlendikleri ilk kahramanlarının son halleri Bahtımın Yıldızı'nda karşımıza çıkar. Ülke çok değişmiş, yasaklar büyük bir seviyede kalkmış, yurtdışına çıkışlar kat kat artmış, üniversite bitirirsek yeter diyen mağdurlar üniversitede hoca olmuşlardır. Ama tuhaf bir durum vardır: yazan erkek itibar ve şöhrete kavuşmuş, okuyan kadın sahada çalışırken akademik başarı da göstermiştir. Aralarındaki sevgi devam etmekte, nikah devam etmektedir ama ayrı ayrı yol almaya başlamışlardır. Kavgaları da dişe diş olmaya başlamıştır. Uzaktan sevmelerde birinciyiz, diyen genç mütedeyyin insanlar aşklarına ulaşmış fakat hikayenin gelişiminde vuslata erdikleri insanları yine uzaktan sevmektedirler. Bir şey kaybolmuştur. Öyle ki güven ve inanç zedelenmesi vardır. Mavera yolcusu erkek senaristlik yapacağım diye turlar atarken; başörtüsü için ailesini, devleti karşısına alan kadın sessizce başörtüsünü çıkarmıştır. Bir şey olmuştur. Öykücü bizi bir çıkmazın önünde bırakır. Acı bir çıkmaz. Sessiz, dilsiz, ruh yorgunu, din yorgunu bir açmaz. Tabi bunları böyle anlatmaz Mustafa Kutlu. O kahvedeki rahat amcaların diliyle, ee hoppala, ne oldu şimdi? dercesine. Hani Mustafa Kutlu'nun öyküsünü iki döneme falan ayırıyoruz ya. Yok öyle birşey. Gerçek karakterlerin hikayesini yazmaya devam ediyor Kutlu. Allah ömür versin ve Z Raporumuzu, gönül haritamızı, karekter kimliğimizi çıkarmaya devam etsin. O, hiçbir zaman hikayeyi siyasi dile kurban etmedi; hikayemizi de hiçbir zaman küçümsemedi. Sıradan, sade, yalın, taşradan başlayıp kentin kulelerine çıkanların yolculuğunu ciddiye aldı. Ha şimdi ne oldu, ne dedim: Mustafa Kutlu bir şey diyor, ustalığına yakışır bir lisana sarıp sarmalıyor; Meryem ve Emin'in kaybettiği şeyi kaybeden ya da kaybetmek üzere olanlara şifa olacak bir hatırlatma Bahtımın Yıldızı.
2
10
71
2,906
Kavgadan, davadan yaşamaya fırsat bulamayanların yaşam karşısında çırçıplak kaldıkları gün; yaşamla başbaşa kaldıklarında tökezleyenlerin hikâyesi. "Bunu bana öğretmeniniz!" dediğimiz ne varsa karşımıza çıkınca bocaladığımız yerden yakalıyor yazar.
4
232
Dua edebilen insanlardan başka derin, güçlü, müdanasız, acziyetinin farkında olan insan tanımadım. Dua edebilmek nasipmiş meğer. – at Beyoğlu, İstanbul
2
17
175
2,538
Sinsidirler. Yanaşıp taciz ederler. Git, desen kıyameti koparırlar. Arsızdırlar. Heryerde hak iddia eder, kendileri dışındakileri insan saymazlar. Yaşamı kendilerinin hakkı ve insanları köleleri olarak görürler. Hırsızdırlar. Emeği, evleri, toprağı ve mahsulü gaspeder ve bunu gururla anlatırlar. Eriha'da bir arsız hırsızın şu yaptığı sadece taciz değil; tüm dünyaya , insanlığa, yaşama yapılan bir tecavüzdür. Eriha'da bir Arap olarak doğup, yahudı sıyonistin ardına silahlı güçleri, hukuku, holokostu ve binlerce yıllık kini alarak rezilce saldırısına uğrayabilirdik. Hoş, markaları, bilime ve insanlığa katkıları (!) ile zaten saldırı altındayız. Bu videoda iki tanıdık yok: sinsi ve arsız olanın utanmadan tacizi var. – at Ankara, Türkiye
9
32
2,059
Zeki Bulduk retweeted
Dünyada bir yere sığamayan insanların yurdudur yol.. Zeki Bulduk @zekibulduk
1
94
583
Hayatta her insanı karşılayan bir kelime ya da kavram vardır. Sıddık-ı Ekber deriz Hz Ebu Bekir'e. I. Bayezid'e yıldırım. Gurbet, hasret, dürüstlük, sevgi, Allah, acı gelir aklımıza bazı insanlara baktığımızda. Benim kelimem, yol. İnandım buna. İmtihanım, neşem, kederim, kaderim yola yazgılı. Her yolculuk bana birşeyler kattı, benden birşeyler eksiltti. Her yola çıkışım bir muhasebe, sanırsınız mahşer yolculuğuna çıkıyorum. Şehirler arası yollardaki dinlenme tesislerinin soğukluğu, hüznü, insana herşeyin kıyısında hissi veren hayattan uzaklığı canımı yakmıştır. Lavaboya gidecek olmasam araçtan hiç inmem. Çünkü aşağı indiğimde sanki dünyadan, herşeyden kopup kupkuru bir çöle atılmış kadar keder sarar tenimi. Yolcuların halleri, onların yüzlerinden akan duyguları görmek yaralar beni. Uykusundan uyandırılmış zorla yürütülen çocuklar gibi halleri işte. Yarın yola çıkacağım. Babamı ziyaret etmem gerekiyor. Yetmiş yıla yakın bir gurbeti taşıyan adamı. Bileti kestirdikten otobüse binene kadar mideme kramplar giriyor artık. Kırk yıl önce ortaokula kayıt olmak için çıktığım yolda heyecanlıydım. Üniversiteyi kazanıp İstanbul'a gelirken sevincimi içime dökmüştüm, kalanı gözlerimden sızıyordu. İlk kez yurtdışına çıkarken cesur ve meraklıydım. Oysa son yıllarda kaderim olan, her dara düştüğümde çıktığım, kitap okumak, susmak, kendimi gözlemek için kapısını çaldığım yollar içimde burgaç gibi. Dünyada bir yere sığamayan insanların yurdudur yol. Leon gibi artık durmak, toprağa bağlanmak istiyorum belki de. Ya da yollar artık değişimi, ferahlığı, yenilenmeyi bahşetmiyor. Hindistan'a ve Medine'ye gitmek istiyorum, yalan değil. Ama biri çıksa savaş bölgesine gideceksin dese, yine gideceğim. Ama yollar eninde sonunda kahreden, değişmeyen, unutmaya meyilli, dostlar için değil çıkar için oldukça korkunç bir eziyete dönüyor. Yolda uyumak, kitap okumak, cama başını yaslayıp kopmak boğulduğun dünyadan, uzaklarda kara bir çalı görmek... Gençliğimde on saatlik yolculuklarda dinlediğim yalan yanlış hikayeler, kusarcasına konuşan insanlar; doğdukları yerde ölenlere, uzakları görmeyen insanlara imrenmeme sebep oldu. Yol, insanı imar etmiyor, yenilemiyor, yeni yükler veriyorsa sırat köprüsüne dönüyor. Yolun sonunda liseli halimi bulamayacağım. Bana masal anlatan, zamanı ve insanı öğreten muhteşem kadınlar olmayacak. Yolun güzü geldi gayrı. Yoldan bir bir ayrılanların olduğu bir dinlenme tesisindeyim. Yok bir çaresi zamanı ve yolculuğu durdurmanın. Veysel Karani'nin kokusunu almış Hz Peygamber. Yol, özlenen bir zamanın kokusunu alabileyim diye çıktığım bir Babil kulesi artık. Ve bilinir ki bazı kokular insanı ağlatır. – at Beyoğlu, İstanbul
2
4
52
1,326
Niyazi Olmanın Kahrı: Taşrada yaşamak... Yani bi kere Nuri Bilge Ceylan'ı bi geçelim. Anadolu'da cinayet, töre, içe kapalılık... Laf azlığında ya da samimi olduğunuzda konuşalım taşra sıkıntısını. Taşrada parası olanlara ve yönetici tabakaya gotun yerse dokun! Bu kişiler aleni cinayet işlese bile kimse ses edemez. Anam kadın ineğini satmış mezbahaya. İnek kesilmiş. Yeğenim de orada. Çocuk geldikten sonra veteriner olduğunu söyleyen bir kadın arıyor: inekte sarılık vardı, itlaf ettik, diyor. Ne belge, ne video var. Verilen parayı geri gönderin, diyorlar. Devletin içine girenler; bürokrasi, kamu yönetimi alanlarında büyük ihaleler ve son dönemde de fon vurgunu ile " nitelikli dolandırıcılık" nedir öğretiyorlar küçük hırsızlara. Çaldın mı büyük çıkacaksın! dercesine. Ama klasik dolandırıcı diyor ki, sürekli olsun,damla damla olsun, göl olur, deyip hiç izini belli etmiyor. Hasılı ikisi de gemisini yürütüyor, biz küreklerle asılalım. Babamın sigortası tam olsun da emekliye ayrılsın diye kadıncağız zamanında inek satmıştı yine. İnekleri, çiftlikleri, taşra ya da merkezdeki biz marabaları örgütlü bir şekilde soyan bir şebeke var. Yedi başlı yılan gibi. Güya bir vakit yılanın bir başı koparıldı havası estiriliyor. Oysa budandıkça gürleşen "sevimli bir canavar" bizim Tepegöz. Sürüleri, evlatlarımızı yemeye doymuyor. Biz de yeni sürüler, yeni çocuklar hazırlıyoruz ağzını cehennem çukuru gibi açan bu canavara. Evet, fakirlik ya da açlık yoktur; doymayan zenginler ve yiyip kusan ve sürekli sofrada olanlar vardır. Bu ülkede babam gibi zar zor emekli olan ve o emekli parasının kuruşunu hesaplayan insanlar var. Bu ülkede örgütlü kötülükler, benim hırsızım masumdur, rüşvetsiz iş olmaz anlayışı hala capcanlı. Hatta kimi zaman üzerini örtmeyi bile düşünmüyor, aleni yapıp söylüyorlar. Ben babamdan dünyanın en güçlü ve masum insanlarının vazgeçenler olduğunu öğrendim. Tevessül- tamah etmeyen, müdanasız insanlar olduğunu. Bu sebeple olsa gerek ümmi babama ve şair İsmet Özel'e hep imrendim. Ben babam kadar şanslı değilim; zira oğlum açgözlülüğü erdem gibi satanların dünyasına gözlerini açtı. Kirlilik, hırsızlık, hoyratlık ve haksız güç hiç bir zaman bu kadar onurlandırılmadı. Gündem hep aynı: dozu farklı. Skandalları yapanlar, hırsızlar, zorbalar, kirletenler asla savaşa gitmeyecek. Kullanılanlar ileride yeni soyguncular ve zalimlerimiz için cephede olacaklar. Gayretullahtan gayrı sığınağımız kalmadı. – at Zeytinburnu, İstanbul
2
3
3
39
1,527
24 TV. 8 Kasım Pazar, saat 20.00. Hayatın hulâsası için: – at Zeytinburnu, İstanbul
1
1
18
719
Az sonra TRT Radyo'da Gecenin İçinden programında sevgili Tolga Avcı 'nin konuğuyum. – at Kağıthane, İstanbul
22
867
Adam çok acıkmıştı. Elinde bir kalem vardı. Açlığın insanı doğurduğu bir hikâye yazmak istedi. Olmadı. Açlığın insanı doğurduğu bir hikâye yazmak istedi. O da olmadı. Açlığın insanı susturdugu bir hikâye yazdı. Yanından yedikleriyle yetinmeyen, duymayan insanlar geçiyordu. Dişler ve mideden yapılmış insanlar. Adam artık aç değildi. Kitabımın yeni baskısında emeği geçen tüm güzel insanlara teşekkür ederim. @muhitkitap #hikaye #öykü
1
5
55
1,004
Açlığın insanı doyurduğu. İlk kısım.
4
210
Sonra soğuklar geldi. En çokta yağmur. Hiç durmuyordu. Yağmura inat top oynuyorduk. Çamura bata çıka. Bizim kapının önüne bir minibüs geldi. İçinden beyanam(yengem), ebem kadın ve karnını tuta tuta anam... Dondum kaldım. Beyanam bize seslendi: uşak eve gelin! Kardeşim isimlerini koymuştu bile. İkiz kardeşlerimiz olacaktı. Oysa ben anama üzülüyordum. Zor bir hamilelik geçiriyordu. Karnına ağrılar giriyor, olduğu yere çöküp kalıyordu. Büyük köyde sağlık ocağı vardı . Ama doktor neredeyse ayda bir geliyordu. O gün de komşu köylere haber gidiyor. Hastalığını tutan kim var kim yoksa sağlık ocağına gidiyordu. Hastalık bekler mi; o yıllarda beklerdi. Sus, derdin hastalığa, ağrıyan yerine bir tokat atardın. Daha senin sıran gelmedi, derdin. Hastalık içten içe ağlamaya içini oynaya devam ederdi. Anam o ağrıyı aylarca çekti. İkizler çok canını yaktı. Ben de salak gibi daha doğum bile olmadan kıskanmayan başlamıştım ikizleri. Yağmuru çok severim. Yağmuru pek severiz. Şiirler yazarız. Romantik falan oluruz. Yağmurlu bir gündü. Pis bir hava vardı. Çamura bata çıka top oynuyorduk. Yağmur, temizlemek için değil kirletmek için yağıyordu sanki. Ne zaman sert, kesintisiz, acımasız bir yağmur yağsa o günü, anamın acısını, kardeşimin doğmayan-düşen ikizlere ağlamasını hatırlarım. Hayata gelmemiş, hiç kirlenmemiş, hiç kinlenmemiş kardeşlerime imrenirim. Anamın ağrıları keşke o gün kesilseydi, bıçakla kesilmiş gibi. Anamın ve vatanımın çocuklarının ağrılara keşke o yıllar kadar uzakta kalsaydı... – at Beyoğlu, İstanbul
1
1
44
1,242
İl Milli Eğitim Müdürümüz Sayın Doç Dr Murat Mücahit Yentür'e nezaketi için teşekkür ederim. Öğrencilerimizin yazı çalışmalarını teşvik eden, öğretmenlerimizin yanında olan, mesai saati ve günü kavramı olmaksızın çalışan müdürümüzün yaptıkları ve gayreti takdire şayandır. – at Sancaktepe, İstanbul
Kalemiyle insanın hikâyesine eğilen, birikimiyle gençlerin kendi sözünü bulmasına emek veren kıymetli öğretmenimiz ve yazarımız Zeki Bulduk’un, 13. Necip Fazıl Ödülleri’nde Hikâye-Roman Ödülü’ne layık görülmesinden büyük bir memnuniyet duydum. Anadolu’nun ve gönül coğrafyamızın sesini Türkçenin incelikleriyle edebiyatımıza taşıyan Zeki Bey’in, Müdürlüğümüz AR-GE çalışmaları kapsamında gençlerimizin edebiyat yolculuğuna da rehberlik etmesi bizler için ayrı bir kıymet taşıyor. Kendisini gönülden tebrik ediyor; kaleminin bereketinin, sözüne ve gönlüne dokunduğu gençlerle çoğalmasını diliyorum.
6
5
66
2,324
📚Geleceğin Yazarları Projesi; kelimelerin büyüleyici dünyasına adım atmak, okuma ve yazma serüvenini derinleştirmek isteyenler için ilham dolu buluşmalara kapılarını aralıyor! İl Millî Eğitim Müdürlüğümüzce yürütülen Geleceğin Yazarları Projesi kapsamında öğrencilerimiz, yazar Zeki Bulduk’un rehberliğinde her pazar Okur-Yazar Atölyesi ve Biyografi Atölyesi’ne katılacak. Edebiyatın ve sanatın zengin dünyasını birlikte keşfetmek isteyen edebiyat sevdalılarını bu eşsiz pazar buluşmalarına bekliyoruz. ✨ @tcmeb @Yusuf__Tekin @MucahitYentur
16
31
1,988
İşgal altındaki Batı Şeria’nın El Halil kentinde İsrail askerleri, buldozerlerle bir Filistinli kadının evini yıktı. Eşyalarını toplamasına ve evini boşaltmasına yeterli süre tanınmadığını söyleyen kadın, yuvasının gözleri önünde yıkılışını gözyaşları içinde izledi. #palestine
28
54
1,793
Zeki Bulduk retweeted
Erem Şentürk, Elçibey’in nasıl gittiğini, Aliyev hanedanlığının nasıl kurulduğunu, Özal’ın nerede durduğunu ve Demirel’in nasıl bir rol oynadığını çok çarpıcı bir şekilde izah etmiş.
100
863
46
2,967
124,675
"Yaşamı kabul etmek gerek. Yaşamı kabul etmek için de ölümü kabul etmek gerek. Klişe gibi geliyor insana ama yapmak kolay değil" alıntısı bana Rilke'yi hatırlattı. Sizce ölümün varlığını kabul etmenin zararsız ve kolay bir yolu var mı?" sorusuna bir hafta önce oğlunu kaybedip bugün de kendisi sırlanan Can Yayınları Genel Yayın Yönetmeni Cem Akaş şöyle cevap vermiş: Dördüncü evre kanser olduğumu öğrendiğimde ve onkoloğum bana “Sizin durumunuzda beş yıl bile yaşayan hastalarım oldu” dediğinde ister istemez bu muhasebeye hızlıca giriştim. Kalan kısa kısmı nasıl yaşayacağıma, neleri yapıp neleri boşvereceğime, geride ne bırakacağıma, ailem için ne yapabileceğime hemen karar vermem gerektiğini düşünüyordum. Zor ve gizli gözyaşlı bir dönemdi. Vardığım nokta şu oldu: Ben 53 yaşıma kadar kendimce iyi bir hayat yaşadım, mutlu bir insan oldum; bunu inkar edecek bir yola girmeme gerek yok, yaşadığım hayatı yaşamayı sürdürebilirim, çünkü ben oyum. Buna karar verebilmemi kolaylaştıran en önemli şey yine bir klişeydi: Sevdim ve sevildim. Herkes bu kadar şanslı değil. Kolay ve zararsız yol: Neden olsun ki?"
8
52
20
593
41,171
Uyku tutmadı. Yaşlanmak ve yaşamak gelip durdu kapıma. Annem yaşlanıyor. Tabiata, çocuklarına, hayvanlara, kocasına, başkalarına gücü yeterdi. Elinden gelmeyen iş yoktu. Yatsı ezanına kadar bahçede, ağılda, tarlada çalışır, yetmez sonra da evin içinde çalışırdı. Sözü dinlenirdi. Eve ne alınacak, hayvanlar nasıl beslenecek, çocuklar ne yiyip içecek, hangi düğüne gidilecek, küsülen hangi akrabaların elleri öpülmeyecek, koyunlar ne zaman sağılacak, hatta hastalık bekler doktora ne zaman gidilecek o karar verirdi. Gençlik, dinçlik muhteşem birşey imiş. Kudret imiş. Yaş aldıkça ne kadar bilge olursan ol mühim olmayan zamanlara erince insan hayatı bir rüya zannediyor. Onun kanatları altında palazlananlar gün gelip üzerinde kanat çırpıp pençe gösterdikçe "yazıklar olsun size verdiğim emeklere" diyecek kadar bile mecali kalmıyormuş insanın. Şahidim. Hatta o cümleyi kurmaktan bile dilini men ediyor, yeter ki kanatlananlar yollarını bulsun diye zehri içine atması. Annemin hali bana Reisicumhurun hali gibi geliyor. Üzerine kanat gerdiği içeriden ve dışarıdan niceleri kanatlanıp pençesi çıkınca en çok Reisicumhurun etinden kalbinden parça koparıyor. Annem muhteşem bir bahçe yaptı. Ağaçlar ve çocuklar büyüttü. Torunlar yetiştirdi. Artık kapıya zor yetişiyor. Eskiden yaptığı işin onda birini yaparsa kendini iyi hissediyor. Hiç yaşlanacağını, güçten düşeceğini düşünmezdim. Sanırım o da öyle bir şey olacağına inanmazdı. Bu kaderdir. Takdirdir. Asıl acı olan ise beklenmeyendir. Dalının altındakinin dalını kesmeye yeltenmesidir. Fakat bir şey var ki benim gözümün gördüğünden öte birşey; doğru yapılan hiçbir şey zayi olmuyor; yanında yörende doğruyu bıçaklayan olsa bile. Kudretini yitiren Eyyub as, yaşlılığa rağmen evladı olan İbrahim as... İnsanın yaşlanması mühim değilmiş; ne için yaşadığı imiş asıl olan. İnandığı şey için ömrünü hevesle verenler azalsa da daima olacak. Aileye inanmak ve Allah'a iman her kulun harcı değil. O kadınların muhteşem sabrı... Meşakkatte bile ah etmeyen halleri. Ve hiç bilemeyeceğim bilgelikleri. – at Beyoğlu, İstanbul
3
11
146
4,195
Onlar, ev yapan müteahhitlere itibar ettiler Biz, aile için gecesini gündüzüne katanlara inandık. Aile olmak için eve ihtiyaç yokmuş meğer. – at Çekmeköy, İstanbul
1
36
1,166