Od kilku dni trwa dyskusja wokół „wywiadu, którego nie było” z Olgą Tokarczuk w @rzeczpospolita. Czytam, że „Rzepa publikując ten głośny tekst zachowuje się jak obrażony przedszkolak” albo że „Pani Tokarczuk może rozmawiać z kim chce, to jej wybór”. Tylko że w całej tej sytuacji zupełnie nie o to chodzi i nie dlatego podjęliśmy decyzję o publikacji. Milion razy odmawiano mi wywiadu, dwa miliony razy odbijałem się od zamkniętych drzwi, zapewne jak każdy dziennikarz. To jest sól tej roboty i nikt z głową na karku o to się nie obraża. Chodzi o coś zupełnie innego. Zaczynając od polityki, idąc przez sztukę, biznes, kończąc na sporcie. Wokół osób publicznych – polityków, artystów, sportowców ze szczytu – jak grzyby po deszczu wyrastają sztaby doradców od okrągłych zdań, specjalistów od komunikacji, strażników wizerunku, rzeczników. Każdy ma za zadanie chronić swojego pryncypała (zabawne, że przed samym sobą). Ta troska przeważnie przeradza się w obsesję kontrolowania wszystkiego, co może zostać publicznie powiedziane. Trudne, niewygodne, wybijające z pluszowej strefy komfortu pytania stają się zagrożeniem, zupełnie niepotrzebnym ryzykiem, którego najlepiej unikać. W takim świecie człowiek z własnymi poglądami i przemyśleniami staje się produktem marketingowym, prawda schodzi na dalszy plan albo nie liczy się w ogóle. W wielu podobnych przypadkach jako dziennikarz albo bijesz pokłony i przebijasz się przez ten sanitarny kordon współpracowników, albo pokłonów nie bijesz, chcesz zachować niezależność i przeważnie dostępu nie masz. Niektórzy nazywają to profesjonalizacją branży, bo tak to właśnie wygląda w amerykańskich filmach, a na renomowanych uczelniach właśnie tego uczą się całe baterie PR-owców. Smutna prawda jest jednak taka, że to nic innego jak niszczenie debaty publicznej, która staje się przez to plastikowa, miałka, sztuczna, a celem samym w sobie jest robienie kasy, promocja, kreacja spiżowych postaci. To budowanie powszechnego fałszu, kłamstwa, które zalewa nas zewsząd, ledwo można już utrzymać nos nad taflą tej PR-owej sadzawki. Czy więc to dziwne, że w „Rzeczpospolitej” nie chcemy się na to godzić? Czy to dziwne, że dla nas dziennikarze nie są od stawiania tylko wygodnych pytań? Że celem naszej pracy nie jest dawanie bezkrytycznej przestrzeni dla promocji kolejnych książek, płyt, programów politycznych czy usprawiedliwienia przegranych meczów? A przede wszystkim czy to dziwne, że tak niezrozumiała jest dla nas sytuacja, w której to właśnie nasza noblistka, i to ze świata wolnego słowa i wolnej myśli, postanowiła otoczyć się wysokimi murami spin-szarlatanów? Właśnie dlatego uważamy, że sprawa wymagała nagłośnienia. Staję murem za naszym dziennikarzem, który pisząc ten tekst, z otwartą przyłbicą stanął po stronie czytelników, niezmiennie oczekujących od nas prawdy. rp.pl/literatura/art45325651…