سامیکال

نوشتن از پوچیِ جهان سرشتی آیرونیک دارد. شاید پوچ‌انگارترین فیلسوفِ تاریخ همانی بوده که هرگز چیزی خطاب به دیگران ننوشته.

گلستان و فروغ زمانی با هم رابطه برقرار کردند که گلستان زن و بچّه داشت و زنش فخری بسیار در ناراحتی و ماتم بود از رابطهٔ آشکار اینها و رفت‌وآمد فروغ. محبوب که باشی مردم دربارهٔ رذالت‌ها و خیانت‌هات هم بهت حق میدن چون مرزهای اخلاقی بسیاری از مردم دلبخواهی و گزینشیه.

امشب فلک به ماتم عشقت سیاه شد گویی که او نیز ز هجر تو بی‌پناه شد پیداست باز دیدهٔ گریان گشاده‌ای کز چشم تو نشان غم دل آشکار شد ترجمه‌ای آزاد از: ئەمشەۆ ئاسمان هەۆری كراۆە وا دیارە ئەویش خەۆی شێۆاۆە وا دیارە ئەمشەۆ دووارە گیریاوی چاۆانت كزەو ماتوو شێۆاوی

تو را چه غم که مرا در غمت نگیرد خواب؟

قائن به خداوند گفت عقوبتم از تحمّلم بیشتر است. بر روی زمین مطرود، از حضور خود محروم و در جهان پریشان و آواره‌ام کردی. - پیدایش

لب بر لبی برداشتن ابلهی بود.

ترکیبِ «بارافتاده» نظرم را جلب کرد: یارِ بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی‌وفا یاران که بربستند بارِ خویش را بارافتاده مجازاً به معنای انسانِ عاجز، وامانده، از اینجا رانده از آنجا مانده است. دهخدا در توضیحش همین بیت را شاهد گرفته. ظاهراً جز سعدی کسی بکارش نبرده.

به چه کار آیدت آن دل که به خوبان نسپاری؟

مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی تا بدان ساعد سیمینْشْ به چوگان بزنی

«هرگز مرا نخواهی دید! ولی به کوه بنگر، اگر در جای خود ثابت ماند، مرا خواهی دید!» - اعراف، ۱۴۳ youtu.be/DAgHJxH7yHQ?is=zofq…

حدس می‌زنم آشوری در ترجمهٔ مکبث از مینوی الهام گرفته. کار مینوی، آشوری، ادیب‌سلطانی و دیگران، همگی، ارزشمندست. شیکسپیر چیزی نیست که مترجمی خوش‌ذوق آن را فارسی کند و تمام. در ایرانی فرضی و بافرهنگ مجموعهٔ «شیکسپیر به فارسی» می‌تواند حاصل کار انجمنی از مترجمان و فارسی‌دانان باشد.

روزهای زوج پنج‌ونیم صبح بیدار میشم و حدود هفت میزنم بیرون. بانک میرم، کار اداری داشته باشم انجام میدم، یکی دو ساعت سر کار میرم، حتّی اون وسط یه لیسانس هم می‌گیرم و هنوز ظهر نشده. زود بیدار شدن خیلی برکت داره عجیبه.

نیمهٔ اولِ سال گذشت و به هدفی که ابتدای سال برای ورزش گذاشتم نرسیدم. 🤏 مانده بود برسم.

لە‌کن تۆ خار و خەس گوڵزارە بێ من لەکن من خەرمەنی گوڵ خارە بێ تۆ لەکن من با وجوودی ناس و ئەجناس کەسی تێدا نیە ئەم شارە بێ تۆ

آشپزیِ شامِ امشب با من بود. مشغولِ صرفِ شام و شراب و صحبت با پدر، دیدم مادرم سکوت کرده. گفتم چرا هیچی نمیگی؟ سر بالا آورد، لبخندکی زد، گفت مستم. 🫠 از زمانیکه بچّه بودم شبی رو به یادم ندارم این زن بدفاز باشه. آخرِ تابستانِ ۰۵

روزِ جمعه با پسرک نقاشی می‌کشیم. گر سیلِ عالم پُر شود، هر موج چون اُشتر شود مرغانِ آبی را چه غم؟ تا غم خورد مرغِ هوا

امشب در مرتبتِ کشف و شهود چنانستم که در حیفا جهود