Jabberwocky Wonders

سیاه🖤

شب‌ها سرد، برگ‌ها زرد و عشق نامعتبر.

بالاخره اون هوایی شد که ۳۶۵ روز از هر سال منتظرش می‌مونم.

«مدیون زخم‌های خود هستم» می‌گوید سرنوشت‌سازترین لحظه زندگیش آنگاه بود که از اروپا به مرز ایران رسیدند، پدرش از اتوموبیل پیاده شد و خاک وطن را بوسید. پدر معمار و تحصیل کرده‌ای که وقتی برای اولین‌بار او را به مقبره فردوسی برد به دخترش، ایران دَرودی گفت: «اینجا با ادب راه برو!» شاید هیچ فرازی به اندازه‌ی این جمله که در زندگینامه‌اش نوشته بازتاب زندگی او نباشد: «نه فرمان می‌دهم، نه فرمانبردارم» و این آموزه‌ی دَرودی است به ما که طی سال‌ها ممارست در هنر و کوشیدن در راه فرهنگ، در آخرین گفتگوی بلندش به تاکید گفت که؛ «بزرگترین ثروتش عشق به ایران است و فرهنگ این سرزمین» و نوشت؛ انسان تا بدانجا انسان است که بداند آزادی حق دیگران است./۱

امروز سر کلاس مکالمه‌ی آزاد از کافکا حرف زدیم و داستان «مسخ» او که هدایت ترجمه کرده. از این گفتیم که چطور خانواده‌های کافکا و‌ هدایت شبیه یا متفاوت بودند، و اینکه شباهت این دو نویسنده در سبک نوشتن و جهان‌بینی بلکه از همان نهاد غریب خانواده زاده شده. صحبتی مفرح بود، تازه شدم.

Daydreaming ِ شنبه.