Roon/Feng ปางจิ้มงาน

- การทำงานศิลปะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจิตใจของเราค่ะ สภาพจิตที่เป็นปรกติ (พอสมควร) คือปัจจัยที่ทำให้เราผลิตงานได้ และทำงานนี้ได้นาน (หรือตราบเท่าที่อยากทำ) - อย่างไรก็ตาม การทำงานที่เกิดจากตัวเอง ก็คือการอยู่กับอีโก้ของตัวเองแบบเต็มๆ ตลอดเวลา เช่น ถ้างานขายดี/ได้รางวัล ความดีใจของเราอาจจะเจือความหลงตัวเอง และถ้างานขายไม่ดี/พลาดหวังอื่นๆ ความเสียใจของเราก็จะเจือความสงสัยตัวเอง ซึ่งจะนำไปสู่อาการจิตตก และ/หรือ โทษคนอื่น - เพราะอย่างนี้ จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ควรต้อง: 1. แมเนจอีโก้/อารมณ์ต่างๆ ได้โดยไม่เก็บกด ไม่ทำร้ายตัวเอง และไม่ทำร้ายคนอื่น เรื่องนี้แต่ละคนก็มีวิธีแมเนจต่างๆ กันไป อย่างเช่นบางคนอาจจะหาที่บ่นที่ปลอดภัย บางคนอาจจะไปวิ่ง (มุราคามิบอกอย่างชัดเจนว่าแกวิ่งเพื่อจัดการจิตใจของตัวเอง ให้ตัวแกยังเขียนหนังสือได้) 2. มีมาตรวัดอื่นที่เราควบคุมได้ การที่หนังสือจะดัง/ปัง/ได้รายได้เยอะนั้นขึ้นกับอะไรหลายอย่าง และไม่ใช่ว่าเราจะควบคุมปัจจัยทุกอย่างได้ ดังนั้นถ้าเอาคุณค่าของตัวเองไปผูกกับมาตรวัดที่เป็นเงิน ยอดขาย และชื่อเสียง คิดว่าคุณค่าของเราขึ้นกับสิ่งเหล่านั้น เราจะเจ็บปวดง่าย และต่อให้ได้ยอดได้ชื่อ ก็จะหวาดกลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้ดีเท่าเดิม ดังนั้นจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องหามาตรวัดอื่นให้เจอ เช่นเขียนเพื่อท้าทายตัวเอง เขียนเพื่อเป็นกำลังใจให้ใครสักคน ฯลฯ หรือถ้าจะใช้ยอดเป็นตัวบ่งชี้ ก็ขอให้ใช้เพื่อดูว่าเราวางแผนได้ดีไหม/กลวิธีนี้ดีหรือเปล่าเฉยๆ ไม่ใช่เอามันไปตัดสินตัวตนของเราค่ะ - สุดท้ายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราคิดว่าถ้าสามารถอยู่ด้วยมายด์เซ็ตที่เมตตาทั้งตัวเองและคนอื่นได้ก็จะดี มันดีกับจิตใจเรา ซึ่งเป็นของจำเป็นกับอาชีพของเราที่สุดค่ะ